web tracker

Achterschoenhanger

October 8th, 2012

Ach ja, laat ik het daar eens over hebben – een achterschoenhanger! Wie kent het niet? Of het verheim is of niet, geen idee? Olleen ik praat erover…allebel, er zijn misschien wel meer mensen die dat doen, har! Kijk, wanneer ik achteruit snuit heb ik het niet nodig. Ook niet wanneer mijn achterbeen jeukt. Zelfs niet wanneer ik iets met sjampeijnons doe of omhoog buk en al helemaal niet wanneer ik ga windsnuiten.

Wie oh wie begrijpt hier wat ik bedoel?
Kun je er iets mee winnen? Nou, mijn hoogachting zeker!

Doe je het daarvoor?

1 april !!

August 7th, 2012

En ik maar denken dat het een 1 April-grap was, hoe wrang en gemeen dan ook. Na al die tijd kon ik er bijna niet meer in geloven, durfde ik er eigenlijk niet meer op te hopen. Hopen op een herstel, op een handreiking, een gebaar, zomaar per ongeluk of zelfs expres. Totdat dus op zondagochtend 1 April een pliepje de binnenkomst van een sms aankondigde en ik slaperig naast mij graaide om mijn mobiel te pakken.
Met stoffige ogen van de woeste nacht las ik het sms-je. Las het nogmaals. Voelde mijn adem stokken en mijn keel nog droger worden dan deze al was.  Hoe kon dit? Wie haalde een grap uit met mij? Wie haalde deze wrede grap uit met mij?
Nogmaals las ik het sms-je en las de naam van mijn langgemiste en zeer geliefde eronder. “Huh, dit is toch echt zijn naam. Het is zelfs vanaf zijn eigen telefoonnummer verzonden. Hoe kan dit?”
Allerlei gedachten gingen door mijn hoofd en tolden door elkaar heen, onmachtig was ik om orde te scheppen en de boel op een rijtje te krijgen. Zeker gezien het, voor mij, vroege tijdstip en blijde schok.
Snel ging ik rechtop zitten, slaakte een luide kreet van ongeloof en stootte mijn half-ontwakende Geliefde aan. “Kijk nou, kijk nou toch eens! Luister eens wat hier staat! Dat kan toch niet? Wie haalt er een grap uit, wie speelt zo met mijn gevoel?”

Ik las het sms-je hardop voor, mijn stem bracht alleen ongeloof uit. Ongeloof vanuit een diep verlangen maar ook diepe teleurstelling en zwaar gemis. Ongeloof, omdat het vast niet waar zou zijn wat ik las, die boodschap geschreven in een simpele sms op 1 April…

Die dag had mijn mobieltje het zwaar, de toetsen werden veelvuldig ingedrukt, het scherm werd vochtig van blijde tranen. En in de middag liep de temperatuur van mijn mobieltje enorm hoog op, evenals mijn hartslag. Oplopend die dag, beginnend bij ongeloof, hoop, voorzichtige blijdschap, praten, denken en breed glimlachen bij het bezien van foto’s.
Foto’s van een periode waarin hij vreemd werd voor mij, bijna onbekend werd voor mij, afstand nam van mij, zijn leven leidde zonder mij. Bekende ogen keken mij aan vanaf de foto’s, bekend en toch ook weer niet. Ik moest ze diverse malen bekijken om tot de slotsom te komen dat hij het echt was.

En dan eindelijk zijn stem te horen, eerst voorzichtig en vragend maar al snel klonk ook hij blij en nieuwsgierig, net als ik.

We hebben nog steeds wat onbekend terrein uit die periode waar we elkaar over bijpraten. We hebben ook nog wat foto’s uit die periode waar we elkaar over bijpraten. Dat doen we ook. Inmiddels kunnen we weer net zo ouderwets ouwehoeren als voorheen, hebben we het over de toekomst. Onze gezamenlijke toekomst, want dat heeft hij echt voor ogen.  Ik heb dat zelf altijd voor ogen gehad, een gezamenlijke toekomst maar het liep anders dan ik als vanzelfsprekend zag. Voorzichtig ben ik nog, bang om weer iets te verliezen. Mijn woorden af en toe op een schaaltje wegend, mijn stappen soms op pantoffels afleggend.

Inmiddels hebben velen om mij heen hem met brede glimlach in de armen kunnen (her)sluiten en genieten we, ieder op onze eigen manier, weer van en met hem. En niet alleen met hem, maar ook met haar. Zij was er al die jaren al, op de achtergrond waar zij in verdween nadat beiden niet meer dezelfde doelen voor ogen hadden.
En toch zochten zij elkaar weer op, voorzichtig snuffelend aan elkaar en voelden dat het nu moest gaan lukken. Beiden verbraken de relatie die ze hadden, verdeelden de spullen die zij in die relatie hadden en namen nu SAMEN een grote stap.

En het gevolg van die grote stap was dat bewuste sms-je op 1 April waarin stond  “Hoi mam, zullen we weer eens samen koffie drinken?” (uiteraard stond dit er niet letterlijk, maar het was wel de uitkomst van de optelsom in het sms-je)

En nee, GEEN 1 April-grap dus. Godzijdank!!

P.S. -1:En de aangekondigde bruiloft vindt niet plaats op 1 April.

 

P.S.-2: Yihaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa !!!

…..en toen was het stil.

May 9th, 2011

Gewoon stil. Alhoewel,  niet gewoon natuurlijk. Het is namelijk helemaal niet gewoon. Het is buitengewoon absoluut ongewoon gewoon. Buitengewoon absoluut ongewoon stil ook. Aan de buitenkant dan. Dan lijkt het redelijk normaal. Je zou denken dat alles doorkabbelt net als de zon die iedere ochtend weer opkomt. Van de buitenkant zie je niets, echt niet. Tenminste, als je niet tot de intimi behoort. Slechts een handjevol intimi weet ook van de binnenkant. De binnenkant is donker en woest, borrelend en kokend maar ook zo af en toe doods. Soms ook vol vragen, frustraties, verdriet en nog meer vragen. Twijfels ook, twijfels over ‘hoe nu verder’ en ‘hoe lang gaat dit duren?’  Zovele dagen alweer voorbij gegaan zonder een teken. Zoveel weekends die, ogenschijnlijk met vreugde en lachen, prettige en/of spannende dingen, gevuld waren. Zoveel nachten minstens zoveel onrustige momenten, nare dromen en afgrijselijke gedachten. Zoveel ochtenden gevuld met een voorzichtige hoop die na ampele minuten alweer verdwenen was. Verlangens die zeer deden van het heftige verlangen op zich. Bij alle leuke dingen sijpelt het pijnlijke besef door. Het pijnlijke besef dat er niets is, maar toch juist zoveel. Niets als in een pijnlijke leegte, een allesverterende immense leegte. Een leegte die groter en groter wordt, zich uitbreidt als een kwaadaardig tumor met angst en beven in het vizier. Wat als voor eeuwig verbonden voelde, als een natuurlijk verband was ontstaan en groeide met liefde per minuut is als gebakken lucht. Leek dus niets waard te zijn, niet belangrijk of waardevol. Niet bedoeld om voor eeuwig en verder te duren.

Wat als gewoon en natuurlijk behoorde te zijn, in alle lagen van de bevolking en in alle culturen van de gehele wereld en daarbuiten…bleek een zeepbel te zijn.

…..

 

en of dat nog niet genoeg was, kwam er nog een schepje bovenop. Tranen of woorden kunnen niet voldoende uitdrukking geven aan het gevoel van een nog grotere leegte dan er al was.

*Pats* ..en toen was het sprookje uit.

Ik wens je..

June 15th, 2010

Een tuin vol bloemen. Prachtige, gekleurde bloemen, heerlijk ruikend en langdurend. 
De pot met goud aan het einde van de regenboog (blijf alsjeblieft geloven dat die bestaat!).
Een zonnig huis gevuld met luie banken, warme bedden en gezelligheid.
Een keuken waar je vele uren met liefde zal staan omdat je veel tafelgenoten zult hebben.
Kaarsen in huis, zachte kussens, een poes die langs je benen streelt en een hond die aan je voeten ligt.
Briefjes in huis met boodschapjes erop die het hebben over de liefde.
De blijvende liefde tussen jou en jouw prinsje.
Een volwassen prins op een wit paard of desnoods een groene brommer, zolang hij jou maar als zijn prinses ziet en behandelt met respect en eerlijkheid.
Vele prinsjes en prinsesjes in huis, hun gekwetter dat pas stil wordt wanneer zij een nachtzoen van jou en de prins hebben gehad.
Een zorgeloos bestaan, zonder nachten vol tranen of dagen van wanhoop.
Gelukstranen en soms de hik van het lachen.
Passie en hartstocht, eindeloze liefde.
Ik wens je alles waar ieder meisje van droomt en ook moet krijgen.
Maar jou wens ik dat in het bijzonder, omdat je mijn meisje bent (met een kleine prins).

En tot het zover is zal ik jou beschermen, leiden, opvrolijken, naar je luisteren, je opbeuren, je steunen, gek doen met je, urenlang films kijken, zakken chips leegeten, repen chocolade verorberen, je troosten, jouw schouder zijn, lachen om ’tis weer drie uur’, de dagen aftellen, jouw metgezel in opvoeden, jouw veilige haven en logeeradres en jouw moeder. Zoals het naar mijn gevoel hoort.

Ik ben heel blij met jou en ik hou van jou, dochter.
En zeg tegen je kleine prins dat ik van hem ook erg veel hou.

Loedertje.

Aankondiging *deel 2*

March 1st, 2010

Wordt vervolgd ja..belofte maakt schuld natuurlijk,  al zou ik niet weten wat er gebeuren zou indien ik niets meer schrijf hierover, maar dat terzijde.
Goed, 27 april a.s. dus gaan wij trouwen en dat terwijl wij beiden lange tijd hebben geroepen nooit meer te willen trouwen of het nut ervan niet in te zien. ‘Wat voegt het toe aan wat wij hebben? Worden wij gelukkiger wanneer wij gaan trouwen?’
Tja, wat is er gebeurd tussen het bovenstaande en onze hedendaagse beslissing om dus wel te gaan trouwen? Eigenlijk niet eens zo veel, nee. We zaten wat te praten over wat te wijzingen en veranderen omdat we zijn gaan samenwonen (alweer een half jaar nu, na 6,5 LAT-ten) en voor we het wisten gingen we in ondertrouw en zijn we nu bezig met het regelen van een klein feestje op de dag zelf. Want klein willen we het wel houden. Overzichtelijk eigenlijk. Dat is het betere woord voor een dag met mensen om ons heen die we beiden kennen maar ook op regelmatige basis zien en spreken.

Iedereen heeft zo wel mensen om zich heen vergaard in de loop der jaren die je ‘kent’ op de een of andere manier. Via via een vriendin, via het werk, een buurvrouw van je moeder of een vriend van een neef, zoiets dus. Wanneer je ze ergens tegenkomt zul je daar zeker een babbeltje mee maken of een biertje mee drinken, maar met enige regelmaat bij elkaar in huis komen of bepaalde intimiteiten delen, nee..dat dan weer net niet. Geeft niets, want je hoeft tenslotte niet iedereen als beste vriend of vriendin te hebben tenslotte. Buiten het feit dat dit ook niet te doen is, tegenwoordig komen we allemaal tijd te kort, dus geeft niets.
Maar in ons geval dus een wat kleinere, besloten viering. Misschien heeft het er ook wel mee te maken dat we beiden voor de tweede maal trouwen, meteen ook daarom onze drang om het deze keer zeker anders te doen dan de eerste maal. De trouwdag dan, he? Niet in het ruisend wit met bruidsboeket (waarvan je na een uurtje al denkt ‘waar laat ik dat ding, verdomme’ ), maar in het zwart leer met een leren tasje (waar moet ik anders mijn mobieltje, sigaretten, zakdoekjes en lipstick laten?).  Niet in een trouwkoets, oldtimer of limousine…nee haha, we gaan met de fetishtram naar het stadhuis in Charlois (voor diegenen die weten welke trouwlocatie daar beschikbaar is: mooi he?) . De fetishtram ??? Tja, degenen die ons enigszins kennen weten vast van het bestaan van deze tram af en anders moeten belangstellenden maar even googlen. Uiteraard wordt deze fetishtram bemand door twee uiterst kundige ingewijdenen in gepaste kledij (godzijdank en geweldig!).

Tja, wat moet ik verder al voorverklappen zonder al teveel prijs te geven (of het risico lopen naderhand niets nieuws meer te kunnen melden ‘Dat had je al verteld op je weblog, joh!’ ) Nou, niets dus..ik laat het hier lekker bij. Zo sadistisch kan ik dus ook wel zijn.

En daarbij, zo loggend hier geef ik toch al vaker wat prijs over mijzelf, de Baas, hem en haar en de kabouter, Bep en Toos en nog zo wat mensen. Daarbij weet ik over het algemeen toch niet tegen wie ik nu het nu heb? Okay, er zijn natuurlijk lezers hier die ik ken zoals bv Renate (dag schat!), Tilly (moet je mail nog beantwoorden zeg!) en Shamoodah (thanks, lieverd), maar ook Leo (gaaf he?), Robbineus (je bent vast jaloers, haha), Alexander (tis altijd wat, he?). Maar evengoed zijn hier lurkers zat (lurkers = lezen en nooit reageren) die zich nog niet eerder bekend maakten maar ondertussen al meer van mij weten, dan ik van hen.
Uit Nederland, uit Belgie, Duitsland..zelfs Engeland een paar. Ik kan het weten, want ik kan het zien aan mijn statistieken (jaja, zo slim ben ik dan weer wel).  Voel je dus zeker niet geremd om jezelf eens bekend te maken hier, desnoods met een nickname en laat je horen. Lijkt me gewoon leuk, that’s all.

Heb ik nu de kriebels al? Dat vroeg iemand mij laatst… Nee eigenlijk nog niet. Beiden niet. Wel voorpret. Heel veel voorpret zelfs. ‘ Zal ik voor de grap ‘nee’ zeggen voor de ambtenaar van Burgerlijke Stand? Gewoon kijken hoe diegene reageert’  Zoiets dus. Wij houden wel van een geintje op z’n tijd. De meeste mensen geloven trouwens nog steeds dat wij gaan trouwen…

Wordt vervolgd?

Aankondiging…

January 25th, 2010

Taa ta ta taaaa, taa ta ta taaaaaaaa…

Neemt gij…
en belooft U…
Wat is daarop Uw antwoord?

*slik*

27 april a.s.

Wordt alweer vervolgd…

Jiehaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Heksenketel?

November 15th, 2009

Ik kan wel beloven hier dat ik mij schaam vanwege het uitblijven van regelmatige postings, maar wat hebben jullie daaraan? Ik bedoel.. jullie kunnen mij toch niet komen controleren en eventueel straf uitdelen hiervoor. Dus, dat gedoe over ‘ ik schaam mij’  laat ik maar achterwege, ik ben niet zo schaamtevol type (degenen die mij in een bepaalde rol kennen zitten nu heftig ‘klopt!!’  te roepen. Tssskkk )

Wat heb ik allemaal gedaan en waar ben ik geweest en waar zit ik nu?? Weten jullie dat ik dat zelf amper nog weet soms? Waar moet ik beginnen en waar zal dit eindigen? Geen idee joh en dat bevalt mij eigenlijk wel. Hoort ook wel een beetje bij mij, dat bijna grenzeloze en eindeloze gedoe. Beetje van hot naar her, van dittem en dattum, hier en daar, zus en zo.. en zo.
Snappen jullie het nog? Ik ook niet hoor, maar ik zal toch wel een kleine toelichting geven over wat dingen die voor mij erg belangrijk waren/zijn en wie weet zijn jullie toch wel enigszins nieuwsgierig naar mijn wel en wee (sommigen meer naar mijn wee dan mijn wel, maar okee)

Waar in het voorjaar wij samen nog naar een grieks eiland zijn geweest, kwam daarna in plaats van rust, meer onrust en gedoe. Een soort van heksenketel dus. Zij had een huisje gekregen, duurde allemaal eventjes voordat de kekke en handige spulletjes bijeen gespaard/gekregen waren en dan uiteindelijk de verhuizing in zicht kwam. Gottegottegod, wat zagen zij en ik er tegenop maar tegelijkertijd keken we ernaar uit.  ‘ Heerlijk, lekker ons eigen ding hebben. Muziek draaien wanneer en wat we willen. Geen troep meer van de ander hoeven opruimen. Lekker alleen eigen herrie om mij heen’  riepen we beiden. God, wat waren we stoer bezig en wat durfden wij ons onafhankelijk naar elkaar op te stellen. Maar van binnen toch wel beiden een klein stemmetje hebben wat riep ‘ Nee, niet weggaan! Ik vind het veels te gezellig met je en wil best opgescheept zitten met jouw herrie en troep! Blijf!!!’
Lastig hoor, maar dat wordt in de meeste boekjes omschreven als een normale reactie wanneer een kind het huis gaat verlaten om op zichzelf te gaan wonen. Lastig zeker en helemaal wanneer er een kaboutertje in het spel is wat dus ook (met z’n mama) op zichzelf gaat wonen. Gatverdamme, wat was mijn huis ineens leeg na hun vertrek.  Hij was er natuurlijk al een tijdje uit, woont zelfs al een tijdje samen en redt het allemaal heel goed met werk, wonen en de liefde.  Maar nu, na het vertrek van de laatste twee, nu is mijn huis ineens niet lekker stil maar gewoon leeg. Mijn huis niet lekker opgeruimd, maar akelig showroomachtig. Mijn koelkast niet schoon en doeltreffend ingericht, maar klinkt er een echo wanneer de deur open gaat.
Ik mis haar stem wanneer ze meezingt met een liedje. Ik mis haar lange haren in het doucheputje. Ik mis haar vervloekte reggaeton-muziek zelfs. Ik mis zijn speelgoed waar ik ‘s-nachts mijn nek over breek wanneer ik naar het toilet ga. Ik mis alle potjes en flesjes die de vensterbank onder het keukenraam volledig in beslag nam. Ik mis zelfs de overvolle vuilniszakken omdat deze nu eenmaal dagelijks gevuld worden met kabouterrestanten (vul zelf maar in, lijkt mij duidelijk genoeg). En ik mis de nieuwe vlekken op mijn muur, die dagelijks tijdens het avondeten verzorgt werden door de kabouter.

Langzaamaan ging het wennen en bemerkte ik dat zij dingen zelfstandig ging doen, terwijl zij eerder nog steeds een steun in de rug zocht. Natuurlijk vraagt zij nog met enige regelmaat om advies, maar dat is gezien alle voorliggende omstandigheden niet zo gek en dat advies geef ik dan ook graag, al ben ik ook niet alwetend en zelfs nog twijfelachtig in mijn uitingen, maar dat is een ander verhaal 🙂
Ik beluisterde nu bijna dagelijks mijn CD’s van the Prodigy, System of a Down, maar draaide ook nog net zo lief de Zangeres zonder Naam, al stond mijn volumeknop nu toch echt wel steevast op ‘ ruzie-met-je-buren-zoeken-volume’ . Vond het ineens helemaal niet meer erg om in een bijna-lege koelkast te kijken, vond het zelfs wel lekker overzichtelijk nu en heerlijk opgeruimd. Mijn wasmand werd gereduceerd tot ‘mandje’, want dat scheelt toch wel een flink stuk ouderwetse arbeid. Kortom, het ging wennen. Niet in het laatst omdat de kabouter toch wel wekelijks bleef komen logeren/spelen/zingen en lachen, veel lachen!! Dat scheelde..en wanneer hij dan werd opgehaald door z’n allerliefste, bleef zij ook nog even eten en kletsen voordat ze samen naar huis gingen.

So far, so good..
De Baas had al jaren geduld, bakken geduld zelfs! Zoveel jaren aan het lat-ten geweest en nu kwam het binnen handbereik. Gekscherend had ik tijdens mijn laatste verjaardag nog geroepen dat ‘dit weleens de laatste verjaardag hier zou zijn’. Vrienden die mij dit hoorden roepen, schrokken zich een ongeluk want kregen heel andere gedachten hierbij dan een verhuizing ofzo. Excuus nog jongens.
Ergens begin augustus kon ik een kleiner en goedkoper huisje krijgen, voorzover nodig en gewenst. Waar ik nog riep dat, nadat zij de tent had verlaten, ik minstens een paar maanden mijn herwonnen vrijheid wilde vieren door alleen te blijven wonen doordeweeks, kreeg ik nu toch ineens gezonde twijfels door een aantal omstandigheden. Het huisje was leuk en aardig, zeer betaalbaar en geen overbodige ruimte meer. Er moest wel iets aan gedaan worden natuurlijk, maar dat leek mij overkomelijk en dus stond ik ineens op de eerste plaats en had ik het voor ‘t zeggen, volgens de woningbouwmeneer. Ik wist het even niet en vertrok met de belofte het de volgende ochtend te laten weten: neem ik het huis of niet? Op weg naar huis woog ik de voors en tegens tegen elkaar af en sprak erover met de Baas. Uiteraard somde hij liever alle tegens op, want rook mijn komst naar Rotjeknor en hing de vlag al uit. Na ons gesprek liet ik even alles bezinken, zag een bepaald pad voor mij uitgestippeld waar ik niet blij mee was en hakte de knoop door: ik nam het huisje niet!
Binnen een half uur had ik mijn huis opgezegd en alle diensten die daaraan verbonden waren, zoals internet, gas/licht en noem maar op. Op MSN vertelde ik de Baas dat het de komende twee weken erg druk ging worden, waarop de Baas (logisch ook wel) concludeerde dat ik het huisje dus had genomen en een verhuizing de komende twee weken ging vullen. Deels waar natuurlijk, die verhuizing, alleen vertelde ik de Baas nu bijna lachend dat het een verhuizing zou worden naar Rotjeknor en mijn huidige woning net opgezegd was door mij. MSN bleef er zelfs even van stil… ik schrok, zou de Baas nu niet meer willen dan??
Stilte voor de storm bleek het te zijn. Een storm van enthousiasme en blijdschap was het en oh, wat een gemengde gevoelens en gedachten gingen er nu door mij heen nu de knoop was doorgehakt. We zouden gaan samenwonen na zeseneenhalfjaar een lat-tend stel te zijn geweest en beiden een deel van onze vrijheid inleveren. Natuurlijk kregen we beiden in de aanloop naar de echte verhuizing zo af en toe flinke kriebels en twijfels: zouden we hier wel goed aan doen? Waarom iets veranderen wanneer het goed gaat? Toch maar blijven lat-ten? Stel dat het fout gaat, wat dan?

So far, still good.
We wonen inmiddels al bijna drie maanden samen, de pannen hebben nog geen muur geraakt (of hoofd), de deuren zitten nog gewoon in de kozijnen en ook de ruiten zijn nog steeds hetzelfde als voorheen. Kortom, we doen het eigenlijk best goed! ‘s-Avonds laat in bed kletsen in plaats van via MSN (waardoor het ook vaak veels te laat werd) is een stuk gezelliger, samen eten koken en opeten is ook erg leuk en we proberen ook zoveel mogelijk te blijven doen wat we voorheen ook al zonder elkaar deden. Gewoon, om de ander nog steeds een stukje ‘eigen’  te gunnen, om de ander niets te ontnemen..hooguit geven.
De kabouter komt nu met regelmaat hier logeren, heeft ook een eigen plekje gekregen en geniet zich suf. Komend met de trein begint zijn feest al tijdens het instappen en dat laat hij graag luidkeels horen, vergezeld van een zeer brede lach.
Zo af en toe heb ikzelf eigenlijk weleens een gevoel van heimwee naar mijn eigen plekje. Den Haag is tenslotte de stad waar ik geboren en getogen ben en ik voel mij ook nog steeds een Hagenees (nee, geen Hagenaar). Dan ga ik even naar mijn moeder in het Haagse en hoor haar verhalen en laatste nieuwtjes aan. Aangezien ik als laatste in Rijswijk woonde, ben ik hier ook wekelijks te vinden wanneer ik bij haar logeer tussen mijn werkdagen in. Heerlijk, lekker struinen in mijn vertrouwde straatjes en bekende koppen zien. Hier weet ik de weg en voelt het vertrouwd en overzichtelijk. Het groen in mijn oude buurtje, het parkje waar ik met mijn Rottweiler lange wandelingen maakte, het straatje naar zijn huis toe. Zo af en toe duik ik ook even haar kelder in, want een aantal meubels met een bijzonder verhaal eraan staan daar opgeslagen. Dan kijk ik er even naar, laat mijn vingers over het hout glijden of trek de laatjes even open van de Chinese kippenkast (dat ga ik allemaal niet uitleggen, kom ‘m maar eens bekijken). Poets de grote spiegel nog even op, denk aan hoe ik met een vriendin de ‘kroonluchter’ ging kopen die ik vasthou en klop op de ‘mooi-van-lelijkheid-kapstok’ die ik ooit in Leiden op de kop tikte. Weemoed, heimwee, verlangen…het is er allemaal wanneer ik in die kelder sta of wanneer ik in mijn oude buurtjes wandel. Zucht..

Ik voel mij, als dochter van een Rotterdamse moeder, toch wel redelijk Rotterdams al is de buurt hier nog niet geheel mijn buurt. Om te proberen in te burgeren (jaja!) wandel ik regelmatig in het buurtje rond, prent de straatnamen in mijn hoofd en schiet weer een nieuw straatje in. Wanneer ik mijn fiets heb ga ik mijn te-verkennen-terrein uitbreiden met de kabouter wellicht, want samen zingen op de fiets is leuker dan in je eentje. Iedere keer weer een stukje Rotterdam erbij in mijn hoofd en hart, ik doe mijn best. Echt waar.
Alleen denk ik dat ik, ondanks mijn huidige en toekomstige inspanningen om het Rotterdams zo eigen mogelijk te maken, toch wel een Haagse Rotterdamse zal blijven. Niet dat dit erg is, denk ik, want in Rotterdam bijvoorbeeld stikt het van de buitensteders en -landers.  Ik word overspoeld door mensen uit Groningen, Tilburg, Heeze of Den Helder maar uiteraard ook door mensen uit Engeland, Frankrijk, Polen, Marokko of bijvoorbeeld Amerika.  Een ieder zal zo zijn/haar eigen gevoel en gedachten hebben bij een nieuw-te-houden-van-stad of land, zijn/haar eigen heimwee en weemoed en nostalgisch verlangen, maar dat van mijzelf is het enige dat tastbaar en voelbaar is voor mij en dat telt.

De Baas en ik hebben het plan opgevat om, in het kader van mijn inburgering, samen op de Euromast uit eten te gaan. Binnenkort. Hoop ik.
Ook hebben we van vrienden enthousiaste kreten gekregen om een feestje te organiseren en mij zodoende op z’n Rotterdams in te wijden (hoe gaat dat eigenlijk, Rotterdams inwijden?) Mensen die vroegen om een housewarming-party, zeker ook gezien de grote verbouwing die de Baas grotendeels eigenhandig heeft verricht. En dat allemaal of althans grotendeels om mij een welkom te heten, mij thuis te doen voelen hier en uiteraard ook om mijn uitgebreide schoenen- en laarzencollectie kwijt te kunnen (Ik heb een grote kast hier alleen al voor mijn schoenen en laarzen!! En dan over de rest nog niet eens te spreken!)
Onze vrienden zijn gek op feestjes, jaja..daar houden wij ook wel van ja. Eerst maar eens mijn eigen, naaste familieleden te eten gehad hier en rondgeleid. Mijn hoekje bij de pc laten zien, waar foto’s van hen en nog wat gekke dingen hangen, zodat ik iedere keer wanneer de behoefte ernaar is, een blik geworpen kan worden op mijn rariteitenkabinet.
Laatst trouwens wel met een vriendengroepje lekker uit eten geweest hier in Rotterdam. Bij de Griek zelfs, onze eigen vertrouwde Griek. Om met hen ook al te vieren dat wij eindelijk zijn gaan samenwonen. Want laat ik niet vergeten te vertellen dat dit toch eigenlijk ook wel een hele grote stap was, voor ons beiden. We wilden het allebei al heel lang, maar wilden wel het juiste moment hiervoor afwachten. En nu ik dit type, is dit moment dus al bijna drie maanden geleden aangebroken en voelt het alleen maar logisch dat we deze stap hebben genomen. Logisch en juist, warm en vertrouwd.

De heksenketel is een beetje geleegd nu, ik heb voor vandaag mijn woordje wel even gedaan en jullie bijgepraat. Al moet ik zeggen dat, nu ik op mijn praatstoel zit, ik nog veel meer te vertellen heb eigenlijk. Er is nog veel meer gebeurd de laatste maanden en nee, niet bang worden. Heus geen vreselijke enge en nare verhalen (alhoewel, eentje ervan is niet zo ontzettend leuk en heeft met Bep en Toos te maken, weten jullie nog?), maar aangezien dit mijn eigen log is, kan ik natuurlijk ook plaatsen wat ik hier wil. Jullie hoeven alleen maar te besluiten of je wilt lezen of niet (of reageren, mag trouwens ook. Ik vind het wel leuk om zo af en toe reacties te krijgen, dus hou je niet in). Jullie kunnen natuurlijk ook besluiten om dit gewone log te laten voor wat het is en lekker over te stappen naar het extreme gedeelte van mijn site. Ga je gang, het staat jullie vrij te lezen en kijken waar je wilt.
Bedenk alleen wel dat wat je hier leest persoonlijk en waar gebeurd is. Een betrouwbare heksenketel, zeg maar.

Wordt vervolgd dan maar?

Extra link toegevoegd – EXTREEM

March 9th, 2009

Ik schrijf natuurlijk niet alleen maar brave, lieve verhaaltjes *kuch*
In het verleden heb ik met lieve vriendin Nannika al mailend een verhaal samengesteld welk van een extreem kaliber is. Voor diegenen die daar niet van gediend zijn blijft dit nachtboek gewoon ‘netjes’ en toegankelijk.

Maar voor de nieuwsgierigen, perverselingen en extreme lurkers heb ik een apart EXTREEM nachtboek toegevoegd. Wanneer je gaat naar http://extreem.ravendice.nl kun je lekker lezen èn genieten. Wellicht zet ik je aan tot extreme gedachten of, voor de die-hards, slapeloze nachten 😉

Veel plezier hier…of dààr!

Weekend

February 7th, 2009

Goed goed goed! Na al een (dringend) aantal verzoekjes te hebben ontvangen zal ik voor de belangstellenden onder jullie even fijntjes uit de doeken doen wat er zoal gebeurde de afgelopen weken. Niet zeuren achteraf dat het saai was, niet janken dat het te heftig was en ook niet miepen dat je wilde meedoen. Gewoon lezen en (desnoods) commentaar leveren is goed genoeg. Hard lachen mag natuurlijk, huilen van de lach zelfs ook. Een traantje wegpinken van ontroering, heftig meeknikken ter herkenning of op je knieen slaan van leedvermaak, mag ook allemaal. 

Jullie willen lezen over mij en mijn besognes? Goed dan..fasten your seatbelts!!!

Zware griep gehad.  Bejaardenvakantie gehad. Zij heeft een huisje gekregen en wij helpen dat in te richten. Zij heeft ook veel spulletjes nodig en daarvoor zijn wij dan ook in de weer om te helpen daarmee. Zij heeft ook haar vakantie kunnen boeken voor dit jaar en dat heeft ze te danken aan de tip van Pittige Tante (dank dank dank) Hij heeft een nieuw vriendinnetje, hij stort zich ook alweer een tijdje in de zware trainingen en kuurtjes. Poeders, pillen en een enkele spuit in zijn kont zijn maandelijkse kost geworden bij hem, maar okay..zijn leven! 
Wij zijn meer aan het stappen gegaan in Duitsland en hebben daar toch wel wat heftige zaken al tot uitvoering gebracht. Exhibitionistisch als we zijn laten we daar graag anderen van meegenieten en gelukkig viel de boete die we kregen mee 🙂
In huis bezig geweest met karweitjes afmaken en nieuwe bedenken. Kortom, we zijn klaar en we zijn nog niet klaar. Van elk afgerond idee lijken we weer een nieuw idee te krijgen, dus we blijven bezig.  Inmiddels alweer aan het bedenken wat voor vakantie wijzelf binnenkort gaan boeken, het moet in ieder geval warm en zonnig zijn want bleke smoeltjes hebben we de laatste tijd genoeg gezien.
We zijn meer en meer into latex de laatste tijden en het glimt ons allemaal tegemoet. Handschoenen, kousen, body’s, broeken, slipjes, maskers en nu dus ook catsuits: tis allemaal latex wat de klok slaat.
Leuke ontmoetingen gehad tot nog toe met spannende stellen, maar ook zeker een vreselijke misser thuis uitgenodigd. ” Dit gaat het niet worden”  is nu een uitdrukking tussen ons geworden die alleszeggend is.  Beetje teleurgesteld geraakt in sommige mensen, maar over het algemeen nog steeds beiden blij met de leuke contacten/vrienden die we hebben en houden.
Op kinky feesten geweest, daarbij de uitdagende en hoerige kledij zeker niet geschuwd: wij denken graag aan onze mede-feesters. Nieuwe locaties bezocht en ons verwonderd soms over het feit dat zaken die toen ‘ hot’  waren, nu hooguit ‘ opgewarmd’  blijken te zijn. Natuurlijk zijn veel dingen afhankelijk van het moment, de bezoekers en de verwachtingen bij jezelf maar over het algemeen zijn we redelijk goed geworden in het inschatten van situaties en dat telt voor onszelf uiteindelijk het meest.
Up till now..hard gewerkt, drie weken ‘ waarnemend hoofd’  geweest en ondanks de drukte, toch wel genoten van de vrijheid die dit gaf. Geen klokkijken, geen gevoel van verantwoording moeten afleggen en gewoon lekker eigen sfeertje maken en dus relaxed werken.  Ook hard gewerkt aan naamsbekendheid krijgen op de andere manier (voor de ingewijdenen onder jullie: You know Her) en aan deze website veel gedaan.
Kerst gevierd, Oud en Nieuw uiteraard ook en samen besloten het komend jaar hier een grote verandering in aan te brengen. Time for some serious changes.
Nog even en Zij heeft het nest ook verlaten, met in haar kielzog haar kabouter die volgende maand alweer twee jaar wordt. Gatver, wat zal ik dat af en toe missen. Natuurlijk is het vaak een puinhoop om mij heen, breek in mijn nek over de kinderlijke troep en is het een enkele keer middenin de nacht flink bal. Mijn nachtrust wordt hier dan danig door onderbroken, maar gelukkig ben ik een die-hard en val meteen weer in slaap. Maar toch…het zal stil worden, maar ook veel ruimte geven in leefomgeving en geestelijke ruimte. Voor beide partijen uiteraard.
Wat Ons dit brengen zal, denk je misschien? Wel, binnen afzienbare tijd doek ik mijn toko dus op en vertrek naar Rotjeknor. Mensen die hier erg op tegen zijn, kunnen nog een klacht indienen bij de Gemeente Rotterdam. Het is maar dat je het weet 🙂
Ik zal zeker niet al mijn spullen kwijt kunnen (ik heb nogal wat troep), maar ben van plan om gewoon het een en ander op te slaan tot nadere plannen. Veel krijgt Zij mee, dat scheelt alweer wat in haar portemonnaie en mijn ruimte.
1 Februari gevierd dat HET alweer 1 jaar geleden was (lees terug mijn log als je echt nieuwsgierig bent) en geconcludeerd dat het een prima besluit was. Zou ik het ooit nogmaals doen of een iets andere ingreep? Ja!! Volmondig zelfs. Niet dat alles perfect moet zijn, maar ik wil het wel graag prettig, aantrekkelijk en aaibaar hebben (of zoiets).

Na dringende verzoeken hier om weer eens een nieuw logje te schrijven, zelfs verwijzingen naar bejaardenhorror om mij tot schrijven te brengen..ja, het heeft dus zeker geholpen. En ja, ik ben gevoelig voor enige druk. Tis maar dat jullie het weten.

Trefwoorden voor dit weekend: einde griep, veel sex, parenclub en tortilla’s.

Fijn weekend!!!

Bejaardenhorror!

November 17th, 2008

Voor ik los brand, eerst even de opmerking dat ze echt wel (ieder op eigen wijze) op waarde worden geschat hoor. Dat er heus wel de wetenschap is dat ouder worden niet altijd leuk is of makkelijk. Dat er echt niet vergeten wordt dat eenieder ook zo kan worden.. En dat dit stukje echt niet bedoeld is om ze persoonlijk af te branden. Vandaar ook dat ik ze Bep en Toos noem.
Hou tijdens het lezen van onderstaande maar in gedachten dat het puur is om af te reageren. Om mijzelf eraan te herinneren dat ik dit nooooit meer doe op deze wijze. Nooit en te nimmer, waarvan akte. Wie hieraan behoefte heeft, mag dit stukje uitprinten zodat er zwart-op-wit bewijs is dat ik dit heb uitgesproken hier. Nooit neem ik ze meer mee, echt helemaal nevernooitniet!! Dat mogen voortaan andere familieleden of aanverwante artikelen doen in de eventuele toekomst.
Zolang ze mij er maar buiten laten. Ik moedig ze wel aan, juich ze desnoods wel toe of duw ze in de goede richting. Maar meegaan?? Niet meer dus!!
Waarvan nogmaals akte.

De grote bus komt voorgereden. Twee blije, opgewonden gezichten kijken ons verwachtingsvol aan en hebben nog nèt geen vlaggetje in de hand ter verhoging van de komende feestvreugde: Bep en Toos. Beiden bejaard, ééntje ervan gediplomeerd in dement zijn, de ander een zeurkous-to-be.
Na het inladen van onze (bijna gehele) huisraad rijdt de chauffeur richting snelweg en zucht ik even diep. Het is gelukt, we zitten allemaal op onze plek en alle spullen zitten zowaar netjes achterin en onze kabouter kijkt met olijke oogjes naar al het nieuwe en interessante.

Bep: “We hebben toch het gas wel afgesloten, Toos?”
Toos: ‘Ik heb het schilderij rechtgehangen hoor, heb je dat niet gezien dan?’
[…]
Bep: “Konden jullie het autostoeltje goed kwijt in de bus?”
Wij: ‘De kabouter zit erin, dus volgens ons is dat wel gelukt ja’
Bep: “Is het ver rijden eigenlijk? Jullie vertelden van de week dat het zo’n twee uur rijden is. Maar de buurvrouw haar nichtje zei laatst dat het maar één uur en drie kwartier is. Dusse..”
Wij: […]
Bep: “De poes is zò nerveus voor de vakantie, dat ze wel drie brokjes minder at dan normaal. Gek hè?”
Toos: ‘Als ik naar mijn werk rij, ga ik altijd heel anders hoor. Zeg chauffeur, weet je de weg wel?’
Wij: ‘Je hoeft al vijftien jaar niet meer naar je werk en daarbij heeft de chauffeur een heel andere route te volgen. Maak je nou maar niet druk en geniet van de rit!’
Toos: ‘Die chauffeur kijkt boos naar mij. Ik denk dat ik maar naar huis ga’

Op het adres aangekomen laden we vervolgens alle huisraad weer uit, proberen snel wat in te richten nadat we eerst allemaal een plas hebben gedaan. Daarna staan wij met de chauffeur even een sigaretje te roken en te babbelen. Toos gaat vervolgens eikels rapen voor het avondeten en wanneer Bep roept, schiet Toos de bungalow van de buren in. De buren schrikken zich vervolgens rot van de vreemde man, waarop Toos zich realiseert dat zij vast in de verkeerde bungalow zitten. Wij dirigeren hem vervolgens terug naar Bep met de woorden dat hij moet helpen met uitpakken. Vervolgens komen Toos èn Bep gezamenlijk naar buiten:

Bep: “Moest ik nog even komen helpen? Toos zei dat ik moest komen”
Wij: ‘Nee, wij stuurden hem juist naar jou toe, want hij stapte bij de buren naar binnen.’
Toos: ‘Ik zei je toch al dat die eikels niet te eten zijn, waarom moet ik ze rapen dan van jou?’
Wij: ‘Zucht…’

Liters thee, ontelbare toiletbezoekjes, warme kruiken voor in bed, sokken voor binnen èn sokken voor buiten, een sjaal, kaakjes, beschuitjes, nachtelijke boterhammetjes, kinderprogramma’s voor dementen, weekbladen met de laatste roddels die vervolgens in twijfel getrokken worden, puzzelboekjes die geheel verkeerd ingevuld worden, kabouterspeelgoed wat erg aantrekkelijk wordt bevonden, restaurants die afgekeurd worden, eekhoorns die beoordeeld worden op smaak, geur en kwaliteit, het weer in Nederland wat per minuut besproken wordt, Bep en Toos die al om 7 uur in de ochtend klaarwakker en uitgeslapen zijn, Toos die om 8 uur in de avond al omvalt van de slaag, Bep die tijdens een tv-programma in slaapt valt en oorverdovend snurkt…

Zucht.. de lijst kan nòg langer hoor. De irritatie begon helaas al na twee dagen, we moesten een volle week.
We hebben ons beklaagd bij elkaar, geprobeerd de spirit erin te houden, de flow gaande, de pret hoog. Het hoogtepunt van de dag voor Bep en Toos was het bezoeken van de supermarkt waar Toos uiteraard weer geheel verkeerde dingen in het winkelwagentje propte. Om vervolgens door Bep uitgekafferd te worden in de winkel, waarop Toos kwaad de winkel uitliep en verdwaalde. Gelukkig (of moet ik zeggen helaas?) heeft Toos adresstrookjes in elke zak van zijn jas en broek, dus echt verdwijnen kon hij niet.
Tijdens een gezamenlijke boswandeling hebben wij zelfs een moment met de gedachte gespeeld om ze van ons af te schudden. Of aan een boom te binden. Eén van hen dan op z’n minst. Das toch niet zo erg?
Of naar een asiel brengen ofzo. Over de grens te zetten (al helpt dat helaas niet echt meer, maar meer om een daad te stellen). Stroom te zetten op de kranen. Of de fluitketel. Wèèr thee!!!
Slaapmiddel in de melk te doen. Maar ja, het risico dat de melk ineens niet meer gedronken werd omdat in de Story (of Privé, daar wil ik vanaf zijn) stond dat teveel melk niet goed was.
Of een leuke wandelroute uit te stippelen, richting huis ofzo. Voor Bep en Toos samen, gezellig! Of zèlf weg te lopen, naar Verweggistan.
Een bungalow met een prachtig bad, waarvan tevoren al werd gezegd dat ‘ze er flink gebruik van gingen maken!’ Maar eenmaal in de bungalow werd het bad afgekraakt, de kleur wit was niet de juiste kleur, niet stemmig genoeg om erin te gaan liggen.
Zucht!!!!!!! Godnondeju!!!

Dàgen gesproken over een bepaald pannenkoekhuis en hoe vaak ze er zouden eten. Eenmaal daar aangekomen was het interieur niet goed, de serveerster keek niet leuk of de kaart was niet leesbaar. De tip dat de eigen leesbril hierin wel kon helpen werd afgewimpeld met de woorden dat ‘die bril niet voor menu’s was’.

Godver zeg!!!

De bedden die de eerste nacht nog geprezen werden om hun zachtheid, gepaste stevigheid en duidelijke nieuwstaat waren al snel ‘waardeloze nesten’. Met gevoel voor drama kraakten en piepten Toos en Bep ‘s-morgens om 7 uur al door de woonkamer, wachtend op een geschikt publiek. Wij lagen natuurlijk nog in diepe coma, hopend de dag door te kunnen slapen zodat het snel om zou zijn.

De perzische poes die ook met de huisraad mee mocht had haar eigen bungalow in de bungalow, nl een bench. Een prachtige oplossing voor wanneer de kabouter achter Poekiepoekie aan wilde, om haar vervolgens alle haren uit de staart te trekken. Poekiepoekie heet officieel Minou (ook al zoiets, maar goed..), maar Toos was begonnen het nufje Poekiepoekie te noemen ter verbloeming van zijn vergeetachtigheid.
Bep: ‘Je moet haar Minou noemen. Zó heet ze! Toch, Poekiepoekie??’
Wij: […]
Alle dagen van de week werden wij ongevraagd op de hoogte gehouden van de (geestes)gesteldheid van Poekiepoekie a.k.a. Minou.
Bep: ‘Ze poepte, zagen jullie dat? Ze
poèpte!!!’
Toos: “Heeft dat beest nu al gepoept?”
Bep: ‘Agossie beestje, moet je nu alweer je kooitje in? Aggejee, wat een stress toch voor haar. Dat hoeft ze thuis nooit!’
Wij (zachtjes): “Had haar dan lekker thuisgelaten!”

Meer leed openbaren hier is denk ik niet nodig. U snapt het allemaal best wel, denk ik.
Soms offer je jezelf op voor iemand (of iemanden). Maar het kan weleens teveel worden en dat werd het. Teveel.

Iemand nog interesse om Bep en Toos eens mee te nemen?

 

*diepe zucht*