Raven Dice Weblog

Een tuin vol bloemen. Prachtige, gekleurde bloemen, heerlijk ruikend en langdurend. 
De pot met goud aan het einde van de regenboog (blijf alsjeblieft geloven dat die bestaat!).
Een zonnig huis gevuld met luie banken, warme bedden en gezelligheid.
Een keuken waar je vele uren met liefde zal staan omdat je veel tafelgenoten zult hebben.
Kaarsen in huis, zachte kussens, een poes die langs je benen streelt en een hond die aan je voeten ligt.
Briefjes in huis met boodschapjes erop die het hebben over de liefde.
De blijvende liefde tussen jou en jouw prinsje.
Een volwassen prins op een wit paard of desnoods een groene brommer, zolang hij jou maar als zijn prinses ziet en behandelt met respect en eerlijkheid.
Vele prinsjes en prinsesjes in huis, hun gekwetter dat pas stil wordt wanneer zij een nachtzoen van jou en de prins hebben gehad.
Een zorgeloos bestaan, zonder nachten vol tranen of dagen van wanhoop.
Gelukstranen en soms de hik van het lachen.
Passie en hartstocht, eindeloze liefde.
Ik wens je alles waar ieder meisje van droomt en ook moet krijgen.
Maar jou wens ik dat in het bijzonder, omdat je mijn meisje bent (met een kleine prins).

En tot het zover is zal ik jou beschermen, leiden, opvrolijken, naar je luisteren, je opbeuren, je steunen, gek doen met je, urenlang films kijken, zakken chips leegeten, repen chocolade verorberen, je troosten, jouw schouder zijn, lachen om ’tis weer drie uur’, de dagen aftellen, jouw metgezel in opvoeden, jouw veilige haven en logeeradres en jouw moeder. Zoals het naar mijn gevoel hoort.

Ik ben heel blij met jou en ik hou van jou, dochter.
En zeg tegen je kleine prins dat ik van hem ook erg veel hou.

Loedertje.

Wordt vervolgd ja..belofte maakt schuld natuurlijk,  al zou ik niet weten wat er gebeuren zou indien ik niets meer schrijf hierover, maar dat terzijde.
Goed, 27 april a.s. dus gaan wij trouwen en dat terwijl wij beiden lange tijd hebben geroepen nooit meer te willen trouwen of het nut ervan niet in te zien. ‘Wat voegt het toe aan wat wij hebben? Worden wij gelukkiger wanneer wij gaan trouwen?’
Tja, wat is er gebeurd tussen het bovenstaande en onze hedendaagse beslissing om dus wel te gaan trouwen? Eigenlijk niet eens zo veel, nee. We zaten wat te praten over wat te wijzingen en veranderen omdat we zijn gaan samenwonen (alweer een half jaar nu, na 6,5 LAT-ten) en voor we het wisten gingen we in ondertrouw en zijn we nu bezig met het regelen van een klein feestje op de dag zelf. Want klein willen we het wel houden. Overzichtelijk eigenlijk. Dat is het betere woord voor een dag met mensen om ons heen die we beiden kennen maar ook op regelmatige basis zien en spreken.

Iedereen heeft zo wel mensen om zich heen vergaard in de loop der jaren die je ‘kent’ op de een of andere manier. Via via een vriendin, via het werk, een buurvrouw van je moeder of een vriend van een neef, zoiets dus. Wanneer je ze ergens tegenkomt zul je daar zeker een babbeltje mee maken of een biertje mee drinken, maar met enige regelmaat bij elkaar in huis komen of bepaalde intimiteiten delen, nee..dat dan weer net niet. Geeft niets, want je hoeft tenslotte niet iedereen als beste vriend of vriendin te hebben tenslotte. Buiten het feit dat dit ook niet te doen is, tegenwoordig komen we allemaal tijd te kort, dus geeft niets.
Maar in ons geval dus een wat kleinere, besloten viering. Misschien heeft het er ook wel mee te maken dat we beiden voor de tweede maal trouwen, meteen ook daarom onze drang om het deze keer zeker anders te doen dan de eerste maal. De trouwdag dan, he? Niet in het ruisend wit met bruidsboeket (waarvan je na een uurtje al denkt ‘waar laat ik dat ding, verdomme’ ), maar in het zwart leer met een leren tasje (waar moet ik anders mijn mobieltje, sigaretten, zakdoekjes en lipstick laten?).  Niet in een trouwkoets, oldtimer of limousine…nee haha, we gaan met de fetishtram naar het stadhuis in Charlois (voor diegenen die weten welke trouwlocatie daar beschikbaar is: mooi he?) . De fetishtram ??? Tja, degenen die ons enigszins kennen weten vast van het bestaan van deze tram af en anders moeten belangstellenden maar even googlen. Uiteraard wordt deze fetishtram bemand door twee uiterst kundige ingewijdenen in gepaste kledij (godzijdank en geweldig!).

Tja, wat moet ik verder al voorverklappen zonder al teveel prijs te geven (of het risico lopen naderhand niets nieuws meer te kunnen melden ‘Dat had je al verteld op je weblog, joh!’ ) Nou, niets dus..ik laat het hier lekker bij. Zo sadistisch kan ik dus ook wel zijn.

En daarbij, zo loggend hier geef ik toch al vaker wat prijs over mijzelf, de Baas, hem en haar en de kabouter, Bep en Toos en nog zo wat mensen. Daarbij weet ik over het algemeen toch niet tegen wie ik nu het nu heb? Okay, er zijn natuurlijk lezers hier die ik ken zoals bv Renate (dag schat!), Tilly (moet je mail nog beantwoorden zeg!) en Shamoodah (thanks, lieverd), maar ook Leo (gaaf he?), Robbineus (je bent vast jaloers, haha), Alexander (tis altijd wat, he?). Maar evengoed zijn hier lurkers zat (lurkers = lezen en nooit reageren) die zich nog niet eerder bekend maakten maar ondertussen al meer van mij weten, dan ik van hen.
Uit Nederland, uit Belgie, Duitsland..zelfs Engeland een paar. Ik kan het weten, want ik kan het zien aan mijn statistieken (jaja, zo slim ben ik dan weer wel).  Voel je dus zeker niet geremd om jezelf eens bekend te maken hier, desnoods met een nickname en laat je horen. Lijkt me gewoon leuk, that’s all.

Heb ik nu de kriebels al? Dat vroeg iemand mij laatst… Nee eigenlijk nog niet. Beiden niet. Wel voorpret. Heel veel voorpret zelfs. ‘ Zal ik voor de grap ‘nee’ zeggen voor de ambtenaar van Burgerlijke Stand? Gewoon kijken hoe diegene reageert’  Zoiets dus. Wij houden wel van een geintje op z’n tijd. De meeste mensen geloven trouwens nog steeds dat wij gaan trouwen…

Wordt vervolgd?

Taa ta ta taaaa, taa ta ta taaaaaaaa…

Neemt gij…
en belooft U…
Wat is daarop Uw antwoord?

*slik*

27 april a.s.

Wordt alweer vervolgd…

Jiehaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ik kan wel beloven hier dat ik mij schaam vanwege het uitblijven van regelmatige postings, maar wat hebben jullie daaraan? Ik bedoel.. jullie kunnen mij toch niet komen controleren en eventueel straf uitdelen hiervoor. Dus, dat gedoe over ‘ ik schaam mij’  laat ik maar achterwege, ik ben niet zo schaamtevol type (degenen die mij in een bepaalde rol kennen zitten nu heftig ‘klopt!!’  te roepen. Tssskkk )

Wat heb ik allemaal gedaan en waar ben ik geweest en waar zit ik nu?? Weten jullie dat ik dat zelf amper nog weet soms? Waar moet ik beginnen en waar zal dit eindigen? Geen idee joh en dat bevalt mij eigenlijk wel. Hoort ook wel een beetje bij mij, dat bijna grenzeloze en eindeloze gedoe. Beetje van hot naar her, van dittem en dattum, hier en daar, zus en zo.. en zo.
Snappen jullie het nog? Ik ook niet hoor, maar ik zal toch wel een kleine toelichting geven over wat dingen die voor mij erg belangrijk waren/zijn en wie weet zijn jullie toch wel enigszins nieuwsgierig naar mijn wel en wee (sommigen meer naar mijn wee dan mijn wel, maar okee)

Waar in het voorjaar wij samen nog naar een grieks eiland zijn geweest, kwam daarna in plaats van rust, meer onrust en gedoe. Een soort van heksenketel dus. Zij had een huisje gekregen, duurde allemaal eventjes voordat de kekke en handige spulletjes bijeen gespaard/gekregen waren en dan uiteindelijk de verhuizing in zicht kwam. Gottegottegod, wat zagen zij en ik er tegenop maar tegelijkertijd keken we ernaar uit.  ‘ Heerlijk, lekker ons eigen ding hebben. Muziek draaien wanneer en wat we willen. Geen troep meer van de ander hoeven opruimen. Lekker alleen eigen herrie om mij heen’  riepen we beiden. God, wat waren we stoer bezig en wat durfden wij ons onafhankelijk naar elkaar op te stellen. Maar van binnen toch wel beiden een klein stemmetje hebben wat riep ‘ Nee, niet weggaan! Ik vind het veels te gezellig met je en wil best opgescheept zitten met jouw herrie en troep! Blijf!!!’
Lastig hoor, maar dat wordt in de meeste boekjes omschreven als een normale reactie wanneer een kind het huis gaat verlaten om op zichzelf te gaan wonen. Lastig zeker en helemaal wanneer er een kaboutertje in het spel is wat dus ook (met z’n mama) op zichzelf gaat wonen. Gatverdamme, wat was mijn huis ineens leeg na hun vertrek.  Hij was er natuurlijk al een tijdje uit, woont zelfs al een tijdje samen en redt het allemaal heel goed met werk, wonen en de liefde.  Maar nu, na het vertrek van de laatste twee, nu is mijn huis ineens niet lekker stil maar gewoon leeg. Mijn huis niet lekker opgeruimd, maar akelig showroomachtig. Mijn koelkast niet schoon en doeltreffend ingericht, maar klinkt er een echo wanneer de deur open gaat.
Ik mis haar stem wanneer ze meezingt met een liedje. Ik mis haar lange haren in het doucheputje. Ik mis haar vervloekte reggaeton-muziek zelfs. Ik mis zijn speelgoed waar ik ’s-nachts mijn nek over breek wanneer ik naar het toilet ga. Ik mis alle potjes en flesjes die de vensterbank onder het keukenraam volledig in beslag nam. Ik mis zelfs de overvolle vuilniszakken omdat deze nu eenmaal dagelijks gevuld worden met kabouterrestanten (vul zelf maar in, lijkt mij duidelijk genoeg). En ik mis de nieuwe vlekken op mijn muur, die dagelijks tijdens het avondeten verzorgt werden door de kabouter.

Langzaamaan ging het wennen en bemerkte ik dat zij dingen zelfstandig ging doen, terwijl zij eerder nog steeds een steun in de rug zocht. Natuurlijk vraagt zij nog met enige regelmaat om advies, maar dat is gezien alle voorliggende omstandigheden niet zo gek en dat advies geef ik dan ook graag, al ben ik ook niet alwetend en zelfs nog twijfelachtig in mijn uitingen, maar dat is een ander verhaal
Ik beluisterde nu bijna dagelijks mijn CD’s van the Prodigy, System of a Down, maar draaide ook nog net zo lief de Zangeres zonder Naam, al stond mijn volumeknop nu toch echt wel steevast op ‘ ruzie-met-je-buren-zoeken-volume’ . Vond het ineens helemaal niet meer erg om in een bijna-lege koelkast te kijken, vond het zelfs wel lekker overzichtelijk nu en heerlijk opgeruimd. Mijn wasmand werd gereduceerd tot ‘mandje’, want dat scheelt toch wel een flink stuk ouderwetse arbeid. Kortom, het ging wennen. Niet in het laatst omdat de kabouter toch wel wekelijks bleef komen logeren/spelen/zingen en lachen, veel lachen!! Dat scheelde..en wanneer hij dan werd opgehaald door z’n allerliefste, bleef zij ook nog even eten en kletsen voordat ze samen naar huis gingen.

So far, so good..
De Baas had al jaren geduld, bakken geduld zelfs! Zoveel jaren aan het lat-ten geweest en nu kwam het binnen handbereik. Gekscherend had ik tijdens mijn laatste verjaardag nog geroepen dat ‘dit weleens de laatste verjaardag hier zou zijn’. Vrienden die mij dit hoorden roepen, schrokken zich een ongeluk want kregen heel andere gedachten hierbij dan een verhuizing ofzo. Excuus nog jongens.
Ergens begin augustus kon ik een kleiner en goedkoper huisje krijgen, voorzover nodig en gewenst. Waar ik nog riep dat, nadat zij de tent had verlaten, ik minstens een paar maanden mijn herwonnen vrijheid wilde vieren door alleen te blijven wonen doordeweeks, kreeg ik nu toch ineens gezonde twijfels door een aantal omstandigheden. Het huisje was leuk en aardig, zeer betaalbaar en geen overbodige ruimte meer. Er moest wel iets aan gedaan worden natuurlijk, maar dat leek mij overkomelijk en dus stond ik ineens op de eerste plaats en had ik het voor ‘t zeggen, volgens de woningbouwmeneer. Ik wist het even niet en vertrok met de belofte het de volgende ochtend te laten weten: neem ik het huis of niet? Op weg naar huis woog ik de voors en tegens tegen elkaar af en sprak erover met de Baas. Uiteraard somde hij liever alle tegens op, want rook mijn komst naar Rotjeknor en hing de vlag al uit. Na ons gesprek liet ik even alles bezinken, zag een bepaald pad voor mij uitgestippeld waar ik niet blij mee was en hakte de knoop door: ik nam het huisje niet!
Binnen een half uur had ik mijn huis opgezegd en alle diensten die daaraan verbonden waren, zoals internet, gas/licht en noem maar op. Op MSN vertelde ik de Baas dat het de komende twee weken erg druk ging worden, waarop de Baas (logisch ook wel) concludeerde dat ik het huisje dus had genomen en een verhuizing de komende twee weken ging vullen. Deels waar natuurlijk, die verhuizing, alleen vertelde ik de Baas nu bijna lachend dat het een verhuizing zou worden naar Rotjeknor en mijn huidige woning net opgezegd was door mij. MSN bleef er zelfs even van stil… ik schrok, zou de Baas nu niet meer willen dan??
Stilte voor de storm bleek het te zijn. Een storm van enthousiasme en blijdschap was het en oh, wat een gemengde gevoelens en gedachten gingen er nu door mij heen nu de knoop was doorgehakt. We zouden gaan samenwonen na zeseneenhalfjaar een lat-tend stel te zijn geweest en beiden een deel van onze vrijheid inleveren. Natuurlijk kregen we beiden in de aanloop naar de echte verhuizing zo af en toe flinke kriebels en twijfels: zouden we hier wel goed aan doen? Waarom iets veranderen wanneer het goed gaat? Toch maar blijven lat-ten? Stel dat het fout gaat, wat dan?

So far, still good.
We wonen inmiddels al bijna drie maanden samen, de pannen hebben nog geen muur geraakt (of hoofd), de deuren zitten nog gewoon in de kozijnen en ook de ruiten zijn nog steeds hetzelfde als voorheen. Kortom, we doen het eigenlijk best goed! ’s-Avonds laat in bed kletsen in plaats van via MSN (waardoor het ook vaak veels te laat werd) is een stuk gezelliger, samen eten koken en opeten is ook erg leuk en we proberen ook zoveel mogelijk te blijven doen wat we voorheen ook al zonder elkaar deden. Gewoon, om de ander nog steeds een stukje ‘eigen’  te gunnen, om de ander niets te ontnemen..hooguit geven.
De kabouter komt nu met regelmaat hier logeren, heeft ook een eigen plekje gekregen en geniet zich suf. Komend met de trein begint zijn feest al tijdens het instappen en dat laat hij graag luidkeels horen, vergezeld van een zeer brede lach.
Zo af en toe heb ikzelf eigenlijk weleens een gevoel van heimwee naar mijn eigen plekje. Den Haag is tenslotte de stad waar ik geboren en getogen ben en ik voel mij ook nog steeds een Hagenees (nee, geen Hagenaar). Dan ga ik even naar mijn moeder in het Haagse en hoor haar verhalen en laatste nieuwtjes aan. Aangezien ik als laatste in Rijswijk woonde, ben ik hier ook wekelijks te vinden wanneer ik bij haar logeer tussen mijn werkdagen in. Heerlijk, lekker struinen in mijn vertrouwde straatjes en bekende koppen zien. Hier weet ik de weg en voelt het vertrouwd en overzichtelijk. Het groen in mijn oude buurtje, het parkje waar ik met mijn Rottweiler lange wandelingen maakte, het straatje naar zijn huis toe. Zo af en toe duik ik ook even haar kelder in, want een aantal meubels met een bijzonder verhaal eraan staan daar opgeslagen. Dan kijk ik er even naar, laat mijn vingers over het hout glijden of trek de laatjes even open van de Chinese kippenkast (dat ga ik allemaal niet uitleggen, kom ‘m maar eens bekijken). Poets de grote spiegel nog even op, denk aan hoe ik met een vriendin de ‘kroonluchter’ ging kopen die ik vasthou en klop op de ‘mooi-van-lelijkheid-kapstok’ die ik ooit in Leiden op de kop tikte. Weemoed, heimwee, verlangen…het is er allemaal wanneer ik in die kelder sta of wanneer ik in mijn oude buurtjes wandel. Zucht..

Ik voel mij, als dochter van een Rotterdamse moeder, toch wel redelijk Rotterdams al is de buurt hier nog niet geheel mijn buurt. Om te proberen in te burgeren (jaja!) wandel ik regelmatig in het buurtje rond, prent de straatnamen in mijn hoofd en schiet weer een nieuw straatje in. Wanneer ik mijn fiets heb ga ik mijn te-verkennen-terrein uitbreiden met de kabouter wellicht, want samen zingen op de fiets is leuker dan in je eentje. Iedere keer weer een stukje Rotterdam erbij in mijn hoofd en hart, ik doe mijn best. Echt waar.
Alleen denk ik dat ik, ondanks mijn huidige en toekomstige inspanningen om het Rotterdams zo eigen mogelijk te maken, toch wel een Haagse Rotterdamse zal blijven. Niet dat dit erg is, denk ik, want in Rotterdam bijvoorbeeld stikt het van de buitensteders en -landers.  Ik word overspoeld door mensen uit Groningen, Tilburg, Heeze of Den Helder maar uiteraard ook door mensen uit Engeland, Frankrijk, Polen, Marokko of bijvoorbeeld Amerika.  Een ieder zal zo zijn/haar eigen gevoel en gedachten hebben bij een nieuw-te-houden-van-stad of land, zijn/haar eigen heimwee en weemoed en nostalgisch verlangen, maar dat van mijzelf is het enige dat tastbaar en voelbaar is voor mij en dat telt.

De Baas en ik hebben het plan opgevat om, in het kader van mijn inburgering, samen op de Euromast uit eten te gaan. Binnenkort. Hoop ik.
Ook hebben we van vrienden enthousiaste kreten gekregen om een feestje te organiseren en mij zodoende op z’n Rotterdams in te wijden (hoe gaat dat eigenlijk, Rotterdams inwijden?) Mensen die vroegen om een housewarming-party, zeker ook gezien de grote verbouwing die de Baas grotendeels eigenhandig heeft verricht. En dat allemaal of althans grotendeels om mij een welkom te heten, mij thuis te doen voelen hier en uiteraard ook om mijn uitgebreide schoenen- en laarzencollectie kwijt te kunnen (Ik heb een grote kast hier alleen al voor mijn schoenen en laarzen!! En dan over de rest nog niet eens te spreken!)
Onze vrienden zijn gek op feestjes, jaja..daar houden wij ook wel van ja. Eerst maar eens mijn eigen, naaste familieleden te eten gehad hier en rondgeleid. Mijn hoekje bij de pc laten zien, waar foto’s van hen en nog wat gekke dingen hangen, zodat ik iedere keer wanneer de behoefte ernaar is, een blik geworpen kan worden op mijn rariteitenkabinet.
Laatst trouwens wel met een vriendengroepje lekker uit eten geweest hier in Rotterdam. Bij de Griek zelfs, onze eigen vertrouwde Griek. Om met hen ook al te vieren dat wij eindelijk zijn gaan samenwonen. Want laat ik niet vergeten te vertellen dat dit toch eigenlijk ook wel een hele grote stap was, voor ons beiden. We wilden het allebei al heel lang, maar wilden wel het juiste moment hiervoor afwachten. En nu ik dit type, is dit moment dus al bijna drie maanden geleden aangebroken en voelt het alleen maar logisch dat we deze stap hebben genomen. Logisch en juist, warm en vertrouwd.

De heksenketel is een beetje geleegd nu, ik heb voor vandaag mijn woordje wel even gedaan en jullie bijgepraat. Al moet ik zeggen dat, nu ik op mijn praatstoel zit, ik nog veel meer te vertellen heb eigenlijk. Er is nog veel meer gebeurd de laatste maanden en nee, niet bang worden. Heus geen vreselijke enge en nare verhalen (alhoewel, eentje ervan is niet zo ontzettend leuk en heeft met Bep en Toos te maken, weten jullie nog?), maar aangezien dit mijn eigen log is, kan ik natuurlijk ook plaatsen wat ik hier wil. Jullie hoeven alleen maar te besluiten of je wilt lezen of niet (of reageren, mag trouwens ook. Ik vind het wel leuk om zo af en toe reacties te krijgen, dus hou je niet in). Jullie kunnen natuurlijk ook besluiten om dit gewone log te laten voor wat het is en lekker over te stappen naar het extreme gedeelte van mijn site. Ga je gang, het staat jullie vrij te lezen en kijken waar je wilt.
Bedenk alleen wel dat wat je hier leest persoonlijk en waar gebeurd is. Een betrouwbare heksenketel, zeg maar.

Wordt vervolgd dan maar?

Ik schrijf natuurlijk niet alleen maar brave, lieve verhaaltjes *kuch*
In het verleden heb ik met lieve vriendin Nannika al mailend een verhaal samengesteld welk van een extreem kaliber is. Voor diegenen die daar niet van gediend zijn blijft dit nachtboek gewoon ‘netjes’ en toegankelijk.

Maar voor de nieuwsgierigen, perverselingen en extreme lurkers heb ik een apart EXTREEM nachtboek toegevoegd. Wanneer je gaat naar http://extreem.ravendice.nl kun je lekker lezen èn genieten. Wellicht zet ik je aan tot extreme gedachten of, voor de die-hards, slapeloze nachten

Veel plezier hier…of dààr!

Goed goed goed! Na al een (dringend) aantal verzoekjes te hebben ontvangen zal ik voor de belangstellenden onder jullie even fijntjes uit de doeken doen wat er zoal gebeurde de afgelopen weken. Niet zeuren achteraf dat het saai was, niet janken dat het te heftig was en ook niet miepen dat je wilde meedoen. Gewoon lezen en (desnoods) commentaar leveren is goed genoeg. Hard lachen mag natuurlijk, huilen van de lach zelfs ook. Een traantje wegpinken van ontroering, heftig meeknikken ter herkenning of op je knieen slaan van leedvermaak, mag ook allemaal. 

Jullie willen lezen over mij en mijn besognes? Goed dan..fasten your seatbelts!!!

Zware griep gehad.  Bejaardenvakantie gehad. Zij heeft een huisje gekregen en wij helpen dat in te richten. Zij heeft ook veel spulletjes nodig en daarvoor zijn wij dan ook in de weer om te helpen daarmee. Zij heeft ook haar vakantie kunnen boeken voor dit jaar en dat heeft ze te danken aan de tip van Pittige Tante (dank dank dank) Hij heeft een nieuw vriendinnetje, hij stort zich ook alweer een tijdje in de zware trainingen en kuurtjes. Poeders, pillen en een enkele spuit in zijn kont zijn maandelijkse kost geworden bij hem, maar okay..zijn leven! 
Wij zijn meer aan het stappen gegaan in Duitsland en hebben daar toch wel wat heftige zaken al tot uitvoering gebracht. Exhibitionistisch als we zijn laten we daar graag anderen van meegenieten en gelukkig viel de boete die we kregen mee
In huis bezig geweest met karweitjes afmaken en nieuwe bedenken. Kortom, we zijn klaar en we zijn nog niet klaar. Van elk afgerond idee lijken we weer een nieuw idee te krijgen, dus we blijven bezig.  Inmiddels alweer aan het bedenken wat voor vakantie wijzelf binnenkort gaan boeken, het moet in ieder geval warm en zonnig zijn want bleke smoeltjes hebben we de laatste tijd genoeg gezien.
We zijn meer en meer into latex de laatste tijden en het glimt ons allemaal tegemoet. Handschoenen, kousen, body’s, broeken, slipjes, maskers en nu dus ook catsuits: tis allemaal latex wat de klok slaat.
Leuke ontmoetingen gehad tot nog toe met spannende stellen, maar ook zeker een vreselijke misser thuis uitgenodigd. ” Dit gaat het niet worden”  is nu een uitdrukking tussen ons geworden die alleszeggend is.  Beetje teleurgesteld geraakt in sommige mensen, maar over het algemeen nog steeds beiden blij met de leuke contacten/vrienden die we hebben en houden.
Op kinky feesten geweest, daarbij de uitdagende en hoerige kledij zeker niet geschuwd: wij denken graag aan onze mede-feesters. Nieuwe locaties bezocht en ons verwonderd soms over het feit dat zaken die toen ‘ hot’  waren, nu hooguit ‘ opgewarmd’  blijken te zijn. Natuurlijk zijn veel dingen afhankelijk van het moment, de bezoekers en de verwachtingen bij jezelf maar over het algemeen zijn we redelijk goed geworden in het inschatten van situaties en dat telt voor onszelf uiteindelijk het meest.
Up till now..hard gewerkt, drie weken ‘ waarnemend hoofd’  geweest en ondanks de drukte, toch wel genoten van de vrijheid die dit gaf. Geen klokkijken, geen gevoel van verantwoording moeten afleggen en gewoon lekker eigen sfeertje maken en dus relaxed werken.  Ook hard gewerkt aan naamsbekendheid krijgen op de andere manier (voor de ingewijdenen onder jullie: You know Her) en aan deze website veel gedaan.
Kerst gevierd, Oud en Nieuw uiteraard ook en samen besloten het komend jaar hier een grote verandering in aan te brengen. Time for some serious changes.
Nog even en Zij heeft het nest ook verlaten, met in haar kielzog haar kabouter die volgende maand alweer twee jaar wordt. Gatver, wat zal ik dat af en toe missen. Natuurlijk is het vaak een puinhoop om mij heen, breek in mijn nek over de kinderlijke troep en is het een enkele keer middenin de nacht flink bal. Mijn nachtrust wordt hier dan danig door onderbroken, maar gelukkig ben ik een die-hard en val meteen weer in slaap. Maar toch…het zal stil worden, maar ook veel ruimte geven in leefomgeving en geestelijke ruimte. Voor beide partijen uiteraard.
Wat Ons dit brengen zal, denk je misschien? Wel, binnen afzienbare tijd doek ik mijn toko dus op en vertrek naar Rotjeknor. Mensen die hier erg op tegen zijn, kunnen nog een klacht indienen bij de Gemeente Rotterdam. Het is maar dat je het weet
Ik zal zeker niet al mijn spullen kwijt kunnen (ik heb nogal wat troep), maar ben van plan om gewoon het een en ander op te slaan tot nadere plannen. Veel krijgt Zij mee, dat scheelt alweer wat in haar portemonnaie en mijn ruimte.
1 Februari gevierd dat HET alweer 1 jaar geleden was (lees terug mijn log als je echt nieuwsgierig bent) en geconcludeerd dat het een prima besluit was. Zou ik het ooit nogmaals doen of een iets andere ingreep? Ja!! Volmondig zelfs. Niet dat alles perfect moet zijn, maar ik wil het wel graag prettig, aantrekkelijk en aaibaar hebben (of zoiets).

Na dringende verzoeken hier om weer eens een nieuw logje te schrijven, zelfs verwijzingen naar bejaardenhorror om mij tot schrijven te brengen..ja, het heeft dus zeker geholpen. En ja, ik ben gevoelig voor enige druk. Tis maar dat jullie het weten.

Trefwoorden voor dit weekend: einde griep, veel sex, parenclub en tortilla’s.

Fijn weekend!!!

Voor ik los brand, eerst even de opmerking dat ze echt wel (ieder op eigen wijze) op waarde worden geschat hoor. Dat er heus wel de wetenschap is dat ouder worden niet altijd leuk is of makkelijk. Dat er echt niet vergeten wordt dat eenieder ook zo kan worden.. En dat dit stukje echt niet bedoeld is om ze persoonlijk af te branden. Vandaar ook dat ik ze Bep en Toos noem.
Hou tijdens het lezen van onderstaande maar in gedachten dat het puur is om af te reageren. Om mijzelf eraan te herinneren dat ik dit nooooit meer doe op deze wijze. Nooit en te nimmer, waarvan akte. Wie hieraan behoefte heeft, mag dit stukje uitprinten zodat er zwart-op-wit bewijs is dat ik dit heb uitgesproken hier. Nooit neem ik ze meer mee, echt helemaal nevernooitniet!! Dat mogen voortaan andere familieleden of aanverwante artikelen doen in de eventuele toekomst.
Zolang ze mij er maar buiten laten. Ik moedig ze wel aan, juich ze desnoods wel toe of duw ze in de goede richting. Maar meegaan?? Niet meer dus!!
Waarvan nogmaals akte.

De grote bus komt voorgereden. Twee blije, opgewonden gezichten kijken ons verwachtingsvol aan en hebben nog nèt geen vlaggetje in de hand ter verhoging van de komende feestvreugde: Bep en Toos. Beiden bejaard, ééntje ervan gediplomeerd in dement zijn, de ander een zeurkous-to-be.
Na het inladen van onze (bijna gehele) huisraad rijdt de chauffeur richting snelweg en zucht ik even diep. Het is gelukt, we zitten allemaal op onze plek en alle spullen zitten zowaar netjes achterin en onze kabouter kijkt met olijke oogjes naar al het nieuwe en interessante.

Bep: “We hebben toch het gas wel afgesloten, Toos?”
Toos: ‘Ik heb het schilderij rechtgehangen hoor, heb je dat niet gezien dan?’
[...]
Bep: “Konden jullie het autostoeltje goed kwijt in de bus?”
Wij: ‘De kabouter zit erin, dus volgens ons is dat wel gelukt ja’
Bep: “Is het ver rijden eigenlijk? Jullie vertelden van de week dat het zo’n twee uur rijden is. Maar de buurvrouw haar nichtje zei laatst dat het maar één uur en drie kwartier is. Dusse..”
Wij: [...]
Bep: “De poes is zò nerveus voor de vakantie, dat ze wel drie brokjes minder at dan normaal. Gek hè?”
Toos: ‘Als ik naar mijn werk rij, ga ik altijd heel anders hoor. Zeg chauffeur, weet je de weg wel?’
Wij: ‘Je hoeft al vijftien jaar niet meer naar je werk en daarbij heeft de chauffeur een heel andere route te volgen. Maak je nou maar niet druk en geniet van de rit!’
Toos: ‘Die chauffeur kijkt boos naar mij. Ik denk dat ik maar naar huis ga’

Op het adres aangekomen laden we vervolgens alle huisraad weer uit, proberen snel wat in te richten nadat we eerst allemaal een plas hebben gedaan. Daarna staan wij met de chauffeur even een sigaretje te roken en te babbelen. Toos gaat vervolgens eikels rapen voor het avondeten en wanneer Bep roept, schiet Toos de bungalow van de buren in. De buren schrikken zich vervolgens rot van de vreemde man, waarop Toos zich realiseert dat zij vast in de verkeerde bungalow zitten. Wij dirigeren hem vervolgens terug naar Bep met de woorden dat hij moet helpen met uitpakken. Vervolgens komen Toos èn Bep gezamenlijk naar buiten:

Bep: “Moest ik nog even komen helpen? Toos zei dat ik moest komen”
Wij: ‘Nee, wij stuurden hem juist naar jou toe, want hij stapte bij de buren naar binnen.’
Toos: ‘Ik zei je toch al dat die eikels niet te eten zijn, waarom moet ik ze rapen dan van jou?’
Wij: ‘Zucht…’

Liters thee, ontelbare toiletbezoekjes, warme kruiken voor in bed, sokken voor binnen èn sokken voor buiten, een sjaal, kaakjes, beschuitjes, nachtelijke boterhammetjes, kinderprogramma’s voor dementen, weekbladen met de laatste roddels die vervolgens in twijfel getrokken worden, puzzelboekjes die geheel verkeerd ingevuld worden, kabouterspeelgoed wat erg aantrekkelijk wordt bevonden, restaurants die afgekeurd worden, eekhoorns die beoordeeld worden op smaak, geur en kwaliteit, het weer in Nederland wat per minuut besproken wordt, Bep en Toos die al om 7 uur in de ochtend klaarwakker en uitgeslapen zijn, Toos die om 8 uur in de avond al omvalt van de slaag, Bep die tijdens een tv-programma in slaapt valt en oorverdovend snurkt…

Zucht.. de lijst kan nòg langer hoor. De irritatie begon helaas al na twee dagen, we moesten een volle week.
We hebben ons beklaagd bij elkaar, geprobeerd de spirit erin te houden, de flow gaande, de pret hoog. Het hoogtepunt van de dag voor Bep en Toos was het bezoeken van de supermarkt waar Toos uiteraard weer geheel verkeerde dingen in het winkelwagentje propte. Om vervolgens door Bep uitgekafferd te worden in de winkel, waarop Toos kwaad de winkel uitliep en verdwaalde. Gelukkig (of moet ik zeggen helaas?) heeft Toos adresstrookjes in elke zak van zijn jas en broek, dus echt verdwijnen kon hij niet.
Tijdens een gezamenlijke boswandeling hebben wij zelfs een moment met de gedachte gespeeld om ze van ons af te schudden. Of aan een boom te binden. Eén van hen dan op z’n minst. Das toch niet zo erg?
Of naar een asiel brengen ofzo. Over de grens te zetten (al helpt dat helaas niet echt meer, maar meer om een daad te stellen). Stroom te zetten op de kranen. Of de fluitketel. Wèèr thee!!!
Slaapmiddel in de melk te doen. Maar ja, het risico dat de melk ineens niet meer gedronken werd omdat in de Story (of Privé, daar wil ik vanaf zijn) stond dat teveel melk niet goed was.
Of een leuke wandelroute uit te stippelen, richting huis ofzo. Voor Bep en Toos samen, gezellig! Of zèlf weg te lopen, naar Verweggistan.
Een bungalow met een prachtig bad, waarvan tevoren al werd gezegd dat ‘ze er flink gebruik van gingen maken!’ Maar eenmaal in de bungalow werd het bad afgekraakt, de kleur wit was niet de juiste kleur, niet stemmig genoeg om erin te gaan liggen.
Zucht!!!!!!! Godnondeju!!!

Dàgen gesproken over een bepaald pannenkoekhuis en hoe vaak ze er zouden eten. Eenmaal daar aangekomen was het interieur niet goed, de serveerster keek niet leuk of de kaart was niet leesbaar. De tip dat de eigen leesbril hierin wel kon helpen werd afgewimpeld met de woorden dat ‘die bril niet voor menu’s was’.

Godver zeg!!!

De bedden die de eerste nacht nog geprezen werden om hun zachtheid, gepaste stevigheid en duidelijke nieuwstaat waren al snel ‘waardeloze nesten’. Met gevoel voor drama kraakten en piepten Toos en Bep ’s-morgens om 7 uur al door de woonkamer, wachtend op een geschikt publiek. Wij lagen natuurlijk nog in diepe coma, hopend de dag door te kunnen slapen zodat het snel om zou zijn.

De perzische poes die ook met de huisraad mee mocht had haar eigen bungalow in de bungalow, nl een bench. Een prachtige oplossing voor wanneer de kabouter achter Poekiepoekie aan wilde, om haar vervolgens alle haren uit de staart te trekken. Poekiepoekie heet officieel Minou (ook al zoiets, maar goed..), maar Toos was begonnen het nufje Poekiepoekie te noemen ter verbloeming van zijn vergeetachtigheid.
Bep: ‘Je moet haar Minou noemen. Zó heet ze! Toch, Poekiepoekie??’
Wij: [...]
Alle dagen van de week werden wij ongevraagd op de hoogte gehouden van de (geestes)gesteldheid van Poekiepoekie a.k.a. Minou.
Bep: ‘Ze poepte, zagen jullie dat? Ze poèpte!!!’
Toos: “Heeft dat beest nu al gepoept?”
Bep: ‘Agossie beestje, moet je nu alweer je kooitje in? Aggejee, wat een stress toch voor haar. Dat hoeft ze thuis nooit!’
Wij (zachtjes): “Had haar dan lekker thuisgelaten!”

Meer leed openbaren hier is denk ik niet nodig. U snapt het allemaal best wel, denk ik.
Soms offer je jezelf op voor iemand (of iemanden). Maar het kan weleens teveel worden en dat werd het. Teveel.

Iemand nog interesse om Bep en Toos eens mee te nemen?

 

*diepe zucht*

Brood en chocolade. Chocolade en brood..
Brood mèt chocolade of chocolade mèt brood?
Wat waar in zit, maakt niet uit. Het is gewoon lekker!!
Gebakken door iemand met liefde voor chocolade, met liefde voor lekkers!
Het eerste hapje zorgvuldig voorbereid: netjes een plakje op een bordje gelegd. Vervolgens eens goed bekeken, flink geroken eraan en het eerste hapje genomen..hmmmmm!!!
De etiquette voor dames-die-eten vervolgens opzij gegooid en eens een paar flinke happen genomen om vervolgens met een mond vòl te roepen: HEERLIJK!!!

Bedankt Susan!!!

 

 

Ze zijn er altijd al geweest, ongetwijfeld. Maar in het verleden altijd meer ‘verdekt opgesteld’ omdat het een schande was, er rustte een taboe op en ze moesten vooral op de achtergrond blijven en onzichtbaar zijn. Maar ook zich nergens mee bemoeien, vooral niets zeggen of vragen en eeuwig dankbaar blijven voor de grijpstuiver die ze kregen toegeworpen: alleenstaande moeders.
Vaak met de vinger (of de hele hand) nagewezen, de schandvlek voor de famielje. Op verjaardagen liever in de middag op visite, voordat in de avond de rest van de genodigden kwam. Want stel je voor dat de keurig gehuwden geconfronteerd werden met die vrouw van ‘lichte zeden’. En wanneer dat toch gebeurde, dan mocht de leuke, getrouwde oom of neef zeker niet naast hààr zitten, stel je voor zeg! Ze zou hem zomaar kunnen verleiden en voor je het wist was er nòg een schandvlek in de famielje!
Financieel hadden zij het ook niet breed, want veel voorzieningen waren er nog niet voor hen. Werken moesten ze voor hun dagelijks brood en in het slechtste geval werd er oud brood gegeten. Nu is werken voor het dagelijks brood niet verkeerd, maar vaak was het brood zelf het enige wat gegeten kon worden, want belegd brood kwam amper op tafel, helaas.

Heden ten dage zijn alleenstaande moeders gelukkig niet meer de schandvlek van de famielje (uitzonderingen daargelaten natuurlijk) maar een bestaand beeld in onze samenleving. Zij kunnen aanschuiven bij verjaarspartijtjes, bruiloften en andere redenen tot feestvieren. Hun kindertjes worden met net zoveel liefde onthaald bij tantes en ooms, oma’s en opa’s als zijnde de kindertjes uit de ‘keurige’ huwelijksbanden. Op scholen wordt meer en meer rekening gehouden met een-oudergezinnen, zelfs vakanties zijn hierdoor een stuk haalbaarder geworden. Een-oudervakanties, huizenruil in vakantieperiodes voor alleenstaande ouders maar ook uitjes, opvang en gedeelde vakanties met mensen in dezelfde situatie.

Waar men vroeger gemeden werd en een vaag verhaal moest ophangen over de afwezigheid van een echtgenoot/vader, kunnen de moeders nu openlijk uitkomen voor hun alleenstaand ouderschap. Kijk maar eens in de bladen voor ouders, zoveel artikelen die er te lezen zijn hierover. Tips en wetenswaardigheden die uitgewisseld worden, sites op het internet met bijvoorbeeld een forum om elkaar te steunen of op te zoeken.

Ik ken een aantal alleenstaande moeders (en zelfs van heel dichtbij) en heb bewondering voor ze, al zeg ik dat misschien niet elke dag. Goed, ik ben er zelf ook een tijdje één van geweest maar gek genoeg vond ik het zelf vrij normaal en behoefde geen schouderklopjes. Ik deed gewoon wat ik moest doen en vond het zelfs heel gewoon dat ik het af en toe moeilijk had. Financieel is er iets meer zekerheid voor deze moeders, al blijft het karig. Ook met opvang voor kinderen blijft het soms nog lastig, want er is immers niemand zo snel voorhanden die deze zorg met je kan delen. Maar toch blijf ik het bewonderenswaardig vinden als ik met ze praat over hun kind(eren), de activiteiten die ze toch ondernemen en (uiteraard weer uitzonderingen daargelaten) de soms tomeloze energie die ze ergens vandaan weten te halen.
Laatst sprak ik weer een dierbaar iemand (ze weet dat dit nu over haar gaat) en ik luisterde naar haar belevenissen en haar openhartigheid over veel zaken. Haar tips die ze weer doorgaf aan mij, zodat ik ze op mijn beurt ook weer kon doorgeven. Al jaren ‘doet’ ze het helemaal alleen en ondanks dat het feit dat ze zeker haar zorgelijke uurtjes zal hebben, lijkt het haar zo ontzettend goed af te gaan. Ik kan daar alleen maar bewondering voor hebben.
Ze lacht veel, maakt grapjes en vertelt met veel liefde over haar kind. Ze maakt ons deelgenoot van haar leven en heeft ook nog interesse in andere mensen en hun levens.
Vermoeiend is het soms om vader èn moeder te moeten zijn, nooit de zorg eens echt uit handen te kunnen geven, behalve soms bij een heel vertrouwd persoon. Maar wanneer haar kind ter sprake komt lijkt het alsof dat het enige is wat telt en ik denk dat dààr nou juist de clou in zit, dat dàt hetgene is wat haar gaande houdt: de liefde voor haar kind.

Waar moeders er (over het algemeen) voor kiezen om met (financieel) minder genoegen te nemen, zolang ze er maar kunnen zijn voor hun kind, lijken vaders er zo snel mogelijk iemand bij te willen hebben om de zorg snel te kunnen delen. Of, in ergere gevallen, keren de vaders hun kroost de rug toe en beginnen een nieuw leven, vaak met een nieuwe vrouw en zelfs nieuwe kinderen. Hun eigen kinderen moeten wachten tot papa weer eens tijd heeft om iets met ze te doen of geld om wat ‘toegeworpen’ te krijgen.
Ik realiseer mij met het schrijven van dit stukje dat ik vast wel een toegewijd vader tegen de benen schop. Dat hij boos zal reageren en mij zal willen overtuigen van zijn goede bedoelingen en warme gevoelens voor zijn kroost. Dat mag hij wat mij betreft doen, alleen neemt dat niet weg dat ik onze samenleving eigenlijk weleens zou willen voorstellen om een echte ‘dag van de alleenstaande moeder’ in het leven te roepen.
Een dag om ze in het zonnetje te zetten, een hele dag vrij vervoer te hebben, vrije toegang tot een pretpark oid èn een tegoedbon voor bijv de sauna, de schoonheidsspecialiste of een masseur (jaja, ook moeders hebben verlangens). Als er al een ‘dag van de secretaresse’ is, inclusief een prachtig boeket van de baas en slingers boven het bureau, dan moet dit toch zeker kunnen?

Wat denkt U? Is onze samenleving rijp voor zo’n dag?

 

Op zoek naar nieuwe schoenen (één van mijn geliefde vakantiebezigheden) puffen we even uit op een terrasje en bestellen iets ‘koud en nat’. Op het terras staat zelfs een ventilator, kun je nagaan hòe warm het is op Corfu. De bewoners zelf staan ook te wapperen, puffen, blazen, zuchten, zweten, druppelen en hun beklag te doen over de hittegolf die het eiland teistert. Bijna alle dagen van deze vakantie komt de temperatuur ver boven de 35 graden en lijkt het alsof we op een bakplaat liggen in plaats van het strandbedje. Het water in het zwembad is lauw, de buitendouche eveneens en een ijsje smelt waar je bijstaat. Daar is niet tegenop te likken
Schoenen passen is lang niet zo leuk met deze tropische temperaturen, dus blijft het deze vakantie bij slechts één paar. Dat is wel even anders dan bijvoorbeeld de vakantie naar Samos, waar ik toch echt wel met drie paar nieuwe hoge geile spannende prachtige schoenen thuis kwam. Okee, deze zijn ook wel heel erg mooi en er zitten zelfs vele glinstertjes op en ze hebben metalen hakken. Hiep en de hoi !

Onze plannen om foto’s te maken op een verlaten strandje dreigen te stranden ( wat een leuke woordkeuze eigenlijk..) omdat de meeste strandjes helemaal niet verlaten zijn. Logisch, met dit weer is iedereen zoveel mogelijk in de buurt van water, al is het dan lauw. Zelfs zagen we sommigen hun bedje voor de nacht opmaken op het strand en we konden ze geen ongelijk geven.
Gewapend met een tasje kleding, foto-apparatuur en een grote fles drinkwater rijden we op een vroege ochtend naar een nabijgelegen naaktstrand om daar in ieder geval wat mooie foto’s te maken. Op een naaktstrandje zullen ze tenslotte niet zo snel afkeurend reageren wanneer ik daar, deels in rubber en lak, gekleed/ontkleed sta te poseren. Dat klopt dus ook, afkeurend zijn ze zeker niet. Een stuk of wat personen liggen nog steeds in diepe zandslaap wanneer wij de rotsen afklauteren naar het strandje. Eén vroege vogel zit op een rots wat voor zich uit te kijken totdat hij ons in het oog krijgt. Omdat hij zo quasi geinteresseerd in de kustlijn is en ‘per ongeluk’ totaal niet in de gaten heeft dat wij hier met spannende foto’s bezig zijn, wuif ik hem weg met mijn hand. Laat ie maar denken dat hij anders ook op de foto komt, mèt handdoek en pet Wegwezen zeg, als je belangstelling hebt kom daar dan ook maar openlijk voor uit. Zeker op een naaktstrand..
We maken in ieder geval prachtige foto’s en ik lig zelfs nog mèt latex handschoenen aan in het water, heerlijk!

Veel drank ook en heerlijk eten, dat hoort natuurlijk ook bij de vakantie en een paar avonden achtereen vieren we dit tot in de late uurtjes met vrienden uit Nederland. Het personeel in de restaurants staat uiteindelijk met de tandenborstel in de hand en pyama aan bij onze tafel, smekend om toch alsjeblieft te betalen en op te rotten. Het is al laat Dan maar ergens naar een cocktailbar en slaan we de cocktails op de maat van de muziek naar binnen tot we ook daar weg worden gekeken. Heerlijk zeg!

De bezienswaardigheden op Corfu zijn matig te noemen helaas, hier hadden we toch wel iets meer van verwacht. Achteraf bezien vonden wij onszelf op het naaktstrandje de leukste attractie van het hele eiland
Wanneer de vakantie er weer opzit, moeten we natuurlijk afscheid nemen van nieuwe bekenden en dit valt altijd eventjes zwaar. Het was ook zó heerlijk daar!
Maar uiteindelijk kunnen we ook niet wachten om het thuisfront weer in de armen te sluiten en onze chocoladebruine huid aan iedereen te tonen. Alleen moeten we toch nog even wachten, want op het vliegveldje van Corfu aangekomen blijkt dat onze incheckbalie ‘nog gemaakt moet worden’. Haastig opgeplakte balienummers en opgetrommelde luchthavendames met een verwarde blik moeten ons allen helpen in te checken en meteen gaat het al mis. De geboekte comfortklasse kan niet verwerkt worden volgens de dames, die inmiddels door elkaar heen praten in het grieks en ons reizigers even in het ongewisse ( en de hitte ) laten. De rij wachtenden wordt langer, onze rug natter en de keel droger. Maar dan gaat het lukken en mogen we door naar de scanner en vervolgens gaat onze koffer ervandoor, richting vliegtuig en wij er achteraan.

Wanneer we diep in de nacht op hollandse bodem landen is het temperatuursverschil wel erg groot en bibberen we elkaar toe dat dit wel tegenvalt. Zullen we teruggaan?
Toch went het altijd wel snel na een vakantie en voor we het weten lopen we alweer in het centrum van Rotterdam: uitverkoop.
Op zoek naar nieuwe schoenen (één van mijn geliefde weekendbezigheden) puffen we even op een terrasje uit en bestellen iets ‘koud en nat’. Op het terras staat zelfs een ventilator, kun je nagaan hoe serieus hier in Nederland het rookverbod genomen wordt…

Ik ben er weer, sjucht. Heeft U mij gemist?