Raven Dice Weblog

Ik schrijf natuurlijk niet alleen maar brave, lieve verhaaltjes *kuch*
In het verleden heb ik met lieve vriendin Nannika al mailend een verhaal samengesteld welk van een extreem kaliber is. Voor diegenen die daar niet van gediend zijn blijft dit nachtboek gewoon ‘netjes’ en toegankelijk.

Maar voor de nieuwsgierigen, perverselingen en extreme lurkers heb ik een apart EXTREEM nachtboek toegevoegd. Wanneer je gaat naar http://extreem.ravendice.nl kun je lekker lezen èn genieten. Wellicht zet ik je aan tot extreme gedachten of, voor de die-hards, slapeloze nachten

Veel plezier hier…of dààr!

Telefoneren over en weer. Wie kan wel en wie kan niet?

“Niet??!!! Je kunt niet??!! Ben je niet goed bij je hoofd soms? Weet je wel wat we gaan doen? Mens, we gaan de boel weer onveilig maken, mannen het hoofd op hol brengen, lekker zwieren en zwaaien, de bloemetjes buiten zetten, weet je nog? Je zorgt maar dat je kunt, die verjaardag ga je volgend jaar maar naar toe. En by the way..jij hebt toch altijd een pesthekel aan verjaardagen bij jouw tante Trut? Je zegt maar tegen d’r dat je van ons mee moet! Dat we anders onze jarenlange verkering met jou uitmaken. Een zaak van leven en dood, gesnopen!”
Nieuwe scheermesjes. Check!
Kousen en panties. Check!
Sigaretten, pinpassen, tampons. Check!
Bijtijds tanken en tossen wie de BoB is. Te checken.
Opgeladen mobieltje, kleingeld in de tasjes, pleisters. Check!
Lippenstiften, oogpotlood, klein deootje, pepermuntjes, kauwgom. Te checken!

De kleine blonde roept al twee dagen ‘dat ze echt niet meer met een vreemde gaat zoenen’
De lange blonde mailt haar ’dat ze zich ook eerst kan voorstellen, zeikerd!’
De dikke meldt iedereen dat we nu wat meer snack-momenten moeten inlassen.
De zwarte mag eigenlijk niet met ons mee van haar vriend, maar ze verzint een smoes.
En ik? Ik ga gewoon lekker op stap morgenavond met de meiden, mèt permissie, mèt veel zin en hopelijk nog (als dat morgen lukt) mèt een nieuw rokje, bloesje of … nieuwe stiletto’s!

Amsterdam e.o.: here we come! Zaterdagavond 31 mei 2008. Vrouwen, hou je mannen vooral niet binnen. Moeders, stuur je zonen lekker de straat op. We hebben er zin in!

 

Wordt vervolgd..

 

Uiteraard

Zwijgend stap ik de lift in en tref één van de medebewoners. Normaal gesproken knikt hij kortaf en staart zwijgend naar de grond totdat de lift is gezakt en wij kunnen uitstappen. Hedenochtend lijkt hij op te leven wanneer ik tegenover hem sta en hij mij van top tot teen staat te bekijken alsof hij mij voor het eerst van zijn leven ziet. Zijn ogen gaan glimmen en hij haalt diep adem om mij vervolgens breed glimlachend een ‘zeer bijzonder goeiedag’ te wensen. Okee, prima dank je wel. Ook een fijne dag gewenst.

In de supermarkt voel ik mij bekeken terwijl ik over de groente-afdeling loop en wat paprika’s bekijk. Rechts van mij staat een man mij aan te gapen met een tros tomaatjes in zijn hand en wanneer ik hem wil vragen of ik iets van hem draag, draait hij zich snel om en duwt zijn karretje driftig voor zich uit.
Bij de kaasafdeling probeer ik een keuze te maken tussen jong en oud (de kaas dus) en hoor ik wat gefluister achter mij. Wanneer ik mij omdraai kijk ik twee oudere dames in het bleke gelaat die van schrik een blosje krijgen. Ik betrap ze vast ergens op en glimlach naar ze, maar beiden steken de neus in de lucht en kijken mij hautain aan voordat ze zich op de hakken omdraaien.
In de rij voor de kassa zie ik de kassajuffrouw mij in het oog krijgen en ze pakt de telefoon om een collegaatje van de andere kassa te bellen. Ze gebaren driftig naar elkaar, terwijl ‘mijn’ kassajuffrouw naar mij wijst en hevig knikt. De mensen voor mij in de rij draaien zich om en stoten elkaar aan. Een lekker ding, twee klanten voor mij, van een jaartje of vijfendertig likt brutaal langs zijn lippen en geeft mij een vette knipoog terwijl hij zijn boodschappen op de band zet. Wanneer hij hiermee klaar is steekt hij zijn duim op naar mij en geeft een vette knipoog.

Ik snap er geen bal van.

Bij de drogist zoek ik in de schappen naar haarverf, nagellakremover, oogschaduw en kokosbodymilk en word ik op de schouders getikt. “Bent U het echt? Mag ik Uw handtekening misschien? Het is voor mijn broer hoor, die is een echte fan van U”
Een dame van middelbare leeftijd houdt mij al een velletje papier en een pen voor en duwt deze meteen onder mijn neus. Terwijl ik mijn handtekening zet, zet zij een stap naar achteren en gaat mij op haar gemakje van top tot teen bekijken. “Nu snap ik waarom hij fan is van U, mevrouw”.
Bij het afrekenen glimlacht de verkoopster ietwat blozend naar mij terwijl ze haar aandacht verder zoveel mogelijk richt op het inpakken van mijn aankopen. Maar wanneer ik deze na betaling wil meenemen vraagt ze of ik één minuutje voor haar heb. Ik knik en loop met haar mee naar achteren waar zij mij een kadootje geeft met de woorden ‘omdat ik U zo bewonder om Uw lef’. Wat blozend neem ik het in ontvangst en als ik buiten het pakje bekijk is het een grote fles van mijn favoriete parfum. Gosh..

Snappen doe ik het nog steeds niet, maar leuk ga ik het wèl vinden ondertussen.

Op weg naar huis besluit ik nog even langs de boekhandel te gaan om strippenkaarten en wat tijdschriften te kopen. De eigenaar van de winkel zie ik staren vanachter de toonbank wanneer ik langs de rekken loop. In een paar seconden staat hij al naast mij en zegt, hijgend in mijn nek: “Ik heb Uw foto’s in mijn eigen speciale kamertje opgehangen en ben van plan er iedere dag naar te kijken. Zou ik een handtekening ook mogen hebben van U, want dat maakt het nog echter. En spreekt U weleens af met trouwe fans om iets te gaan eten of drinken? Maak ik een kans, denkt U?”
Hij duwt mij nu een foto in mijn handen, ééntje waarop ik mijzelf met zwoele blik in de camera zie kijken. Ik lig er schaars gekleed bij en lijk mij zeker nergens voor te schamen. Alleen nu ik de foto zo van hem onder mijn neus geduwd krijg voel ik toch ergens gêne opkomen. Het kwijl loopt nog net niet over zijn kin als ik mijn handtekening zet en de pen met een glimlach terug geef. “Dank U wel, U hebt mijn dag tot een geweldige gemaakt” hijgt hij nog even naar mij.

Thuis gekomen pak ik mijn aankopen uit, ruim ze op en plof met een kop sterke, zwarte koffie op de bank en blader in wat tijdschriften. Op één van de pagina’s lees ik een aankondiging van mijzelf en fotomateriaal. Sexy en gedurfd, deze Raven Dice. Heeft U ook zoveel lef als zij? Boeit zij U ook zo mateloos? Sla dan de bladzijde om en geniet van alles wat zij te bieden heeft!

Ik slik en sla de bladzijde om. Sodeju, dat ben ik! En dìe ook en daar en daar… Da’s waar ook, ik heb laatst een interview gegeven en mijn eigen foto’s daarbij laten plaatsen. Een interview omdat men nieuwsgierig was naar de schrijfster Raven Dice en haar beweegredenen om zo openhartig over haar belevenissen te schrijven. Maar ook wat nu precies fictie en waarheid is in het boek “Het genot van een Prooi”. Waar zij zoal in de weekenden vertoeft en of zij inderdaad parties zoals Wasteland, Dominatrix bezoekt en of zij ook ècht in parenclubs komt. Maar bovenal is men nieuwsgierig naar wie er nu thuis de broek aan heeft… Hij of ik?

Ik snap er inmiddels veel van en vraag U als lezer: bent U ook zo nieuwsgierig? Wat zou U willen weten dan van mij? En moet dat fictie of waarheid zijn?

Zal ik wel of niet op de bel drukken? Ik kijk naar mijn hand, mijn vinger en uiteindelijk mijn nagel die lichter wordt wanneer de bel wordt ingedrukt. Ik schrik passend en duw de electronisch geopende deur voorzichtig open. Een licht flikkert en op de trap moet ik voorzichtig lopen om niet ergens op te trappen. Ik ontwaar een enkele laars, maar ook slordig opgerold touw en wat visloodjes, twee verschillende handschoenen en een lege fles champagne. Boven aangekomen ontvangt ze mij hartelijk en voel ik mij bijna verlegen bij de pompeuze complimenten over mijn voorkomen en eerdere mailwisseling. Verlangende lippen worden uitgestoken en warme armen sluiten mij in, nog voordat ik mijn jas heb laten vallen. Ik voel herkenning en graaf diep in mijn geheugen.
Uitdagend kwebbelend word ik de kamer ingeleid en kijk mijn ogen uit, terwijl ik instemmend knik wanneer mij een koffie wordt aangeboden. Vanuit de keuken gaat zij door en al snel zit ik met de knieën stijf tegen elkaar aangedrukt op haar rode bank. Zijzelf zit met de benen over elkaar heen geslagen, hooggehakt en verleidelijk op de zwarte bank en dringt aan toch vooral over mijzelf te vertellen. Hortend en stotend begin ik, af en toe onderbroken door een slok koffie en een ademteug en zij knikt instemmend of lacht gierend wanneer ik vertel. Was het hier al zo warm trouwens?
Ik vraag of ik even van het toilet gebruik mag maken en probeer bij zinnen te komen door het koele water van de fontein over mijn polsen te laten lopen. Ik kijk in de kleine spiegel en spreek mijzelf toe “Toe raven, stel je niet aan. Jij wilde het toch zelf,  je onderwerpen aan haar? Je wilde zo graag weten hoe het zou voelen met haar. Hoe ze zou smaken, ruiken en voelen. Of ze echt zo leuk en spannend zou zijn als iedereen al verteld had? Je wilde toch persé weten wat haar nou zo bijzonder maakt? Niet terugkrabbelen dan! Kom op, wie A zegt zal B ook zeggen. Nu!”

Ik haal diep adem en zie bij terugkomst dat haar blik anders is en haar lippen krullen. Met haar nagels trekt zij onzichtbare sporen over haar lange benen en verklaart hiermee haar  jachtseizoen voor geopend. Althans, zo heb ik al van eerdere slachtoffers gehoord. Ik kan een rilling over mijn rug niet negeren en ze ziet mij huiveren. “Ben je bang?”
Ze wenkt mij naast zich op de grond en slaat haar arm om mij heen, terwijl haar vingers door mijn haar spelen. Ze vraagt mij mijn grenzen te benoemen of anders, wanneer ik deze niet precies kan aangeven, in te schatten. Het gekriebel in mijn haar doet veel grenzen vervagen en ik hoor mijzelf maar de helft opnoemen van wat ik in mijn hoofd had.
‘Het geeft niet, ik vertrouw haar. Neem mij maar mee op reis, ik ga met je mee’

Ik lig op de grond in het donker, een scherp krassen in mijn huid maakt dat ik kronkel en kreun. Hete lippen volgen de krassen en een warme tong doet ze verzachten en tintelen. Mijn armen liggen bewegingsloos naast mijn lijf en ik zou niet weten wat ermee te doen. Mijn hele lijf weigert enige opdracht van mijzelf, alleen haar opdrachten krijgen gehoor. Lang heb ik gewenst, nee verlangd zelfs, zo te liggen. Zo te zijn en te genieten. Haar huid raakt de mijne, haar haren verstrengeld in mijn haar. Kleine zweetdruppeltjes kringelen van haar huid af en maken plasjes op mij. Ik zou ze willen oplikken en zo een beetje van haar in mij hebben. Ze ademt onregelmatig, een wat dierlijke grom borrelt af en toe uit haar keel en haar hand volgt de welving van mijn buik.
Ik wil haar geven wat mogelijk is, zelfs wat onmogelijk is. Al mocht ik maar haar voetstap volgen, haar uitgestoten ademteug opvangen of in haar schaduw staan. Ik zou het doen en dolgelukkig zijn.

Ze is het waard om slapeloze nachten om te hebben. Ze is het waard om vreemd te gaan. Ze is het waard alle beloftes te verbreken, alle normen te laten vervagen. Alles wat er gezegd is over haar klopt. Geen minuut overdreven of teveel gezegd, ze is geweldig en ik wil haar.

Ik open mijn ogen en voel lege plekken op mijn lijf. Ik draai mij om in bed en zie ook daar een lege plek. Toch ruik ik haar geur nog en voel de warmte van haar lijf. Haar stem galmt nog in mijn oor en ik proef haar nog op mijn lippen.
Ik moet weten waar ze is en spring uit bed. Kijk in de badkamer, de hal, de andere slaapkamers en uiteindelijk de keuken en de woonkamer. Niets, helemaal niets!
Ik denk gek te worden en staar wezenloos uit het raam. Beneden op straat zie ik een vrouw lopen die op haar lijkt en ik ren naar beneden en trek de voordeur open.
De vrouw is weg en ik draai mij om teneinde weer naar binnen te gaan. Ik lees het naambordje en kijk naar mijn hand, mijn vinger en uiteindelijk mijn nagel die lichter wordt wanneer ik het naambordje aantik.

Het is mijn eigen naambordje..

“Mevrouwtje toch, U weet toch dat U niet door het rood licht mag rijden? Tevens weet U toch vast ook wel dat een helm verplicht is? En dat het ontzettend link is om zonder werkend achterlicht te rijden? Dat gaat U wel wat bekeuringen kosten hoor! Dat door rood licht rijden, tja..de hoogte van die boete wordt bepaald door de officier van justitie. Daarvan krijgt U binnenkort uitsluitsel.
Zonder helm rijden ehmm, tja..dat gaat U vijftig euro kosten. En dan zal ik U maar niet bekeuren vanwege het achterlicht, dat zie ik dan maar door de vingers.
Prettige avond nog, mevrouw!”

Wel-hier-en-daar *censuur toegepast*, nondeju, potverdikkeme, sapperloot!! Die gehelmde klojo wenst mij nog een prettige avond ook! Goed, stom van mij om door rood licht te rijden, maar ik had het kruispunt van alle kanten overzien en reed rustig door. Dat achterlicht, tja..vergeten te laten maken. En die helm? Aii..vanwege flinke hoofdpijn besloten die niet op te doen en juist even mijn hoofd te laten doorwaaien onderweg.

Hem toch maar eerlijk opgebiecht over de overtredingen en bijbehorende boetes en zitten lachen als een boer met kiespijn tijdens deze biecht. Zou het minder erg zijn als ik lach, denk ik nog. Zijn gezicht vertrekt en Hij spreekt mij ernstig toe dat Hij al zo vaak het belang van mijn helm benadrukt heeft. Of mij dat soms niets kan schelen? Waarom ga ik zo achteloos met Zijn bezit om?
Ik schaam mij toch wel een beetje en sla mijn ogen neer. Ik kan nu wel stamelen dat ik het noooooooit meer zal doen, maar ik ben toch geen vijf jaar? Of wel?

Vijftig met de cane, om mee te beginnen. Slik!
Die zijn voor het rijden zonder helm, gelijkstaand aan de vijftig euro boete hiervoor.
Wanneer het uitsluitsel voor het door rood rijden binnenkomt, dien ik deze te laten zien en wordt deze, op Zijn geheel eigen wijze, ook verrekend. Het zonder achterlicht rijden zou de eerstvolgende zaterdag eveneens verrekend worden.

En zo waren we op de eerstvolgende zaterdag en kreeg ik toch een beetje de kriebels bij het betreden van een club in Bussum. Het was er ontzettend druk (de nieuwjaarsbijeenkomst, oh ja!) en iedereen had zin èn energie voor wat later een zeer enerverende avond bleek te worden. Nog maar koud binnen en een eerste drankje èn sigaretje naar binnen moest ik meteen volgen naar de blauwe kamer en mocht ik zelf een passend strafbankje uitzoeken. Tja, wat is passend in dit geheel? Wat mij betreft was het een matras geweest, geheel om mijn lijf gerold. Maar dat was natuurlijk niet goed, dus werd het iets anders passend waaraan ik vaardig werd vastgesnoerd.
Ik voelde de zweetdruppeltjes al langs mijn ruggegraat lopen en probeerde piepend en smekend onder de komende straf uit te komen. Maar nee, geen genade vanavond en vooral tellen was het devies! Een gag werd snel ingedaan en wanneer ik al dacht dat dit vanwege het kwijleffect zou zijn had ik het mis. Dit zou mij helpen om de pijn weg te bijten, och arme ik! Waar normaal gesproken enige opwarming werd gegeven, bleef dit nu geheel achterwege wanneer de eerste tien slagen snel en vaardig werden gegeven. Tellen met een gag in krijgt dan een heel ander geluid en al snel zag ik door mijn wimpers de voeten van de eerste belangstellenden al verschijnen. ‘Hoepel toch op’, dacht ik nog. Dat mocht echter niet baten, want een ieder daar is altijd wel in voor een leuk verzetje. Nou ja, leuk!!

Na heel wat pijn verbijten en binnensmonds (ver)vloeken kwam de laatste van de vijftig stuks in zicht en bracht eindelijk verlossing. Woest was ik, vernederd tot op mijn bot en amper in staat om fatsoenlijk te ‘bedanken’ voor de passende straf. Adem in, adem uit. Tot tien tellen, raven! En dank U wel, pffftttttt…

De avond kon verder gaan, wat mij betreft, alleen werden nu mijn handen op een bijzondere manier met elkaar verbonden. De afstand tot mijn handen en mond was bijzonder kort en ik kon alleen maar door diep te bukken iets in mijn mond stoppen. Het buffet van de avond werd dan ook een bijzondere gebeurtenis en meteen was het een stuk gemakkelijker om mij aan de lijn te houden *dubbelzinnig*.
Op mijn rug werd dan nog *als toetje van de avond èn vergelding van mijn kapotte achterlicht* een flikkerend fietslampje bevestigd wat de aanwezigen steevast de uitdrukking “we hebben een flikker in de zaal” ontlokte. Hoe voor schut kun je lopen, zeg!

Al met al is het toch wel een hele leuke avond geweest hoor. En ja, ik heb mijn lesje geleerd èn heb er iets van opgestoken. Al was het dan maar dat ik heel inventief kan zijn wanneer het op ‘t roken van een sigaret aan komt.

Trouwens de post ook maar in de gaten houden. Misschien kan ik met Type-ex een enigszins aanvaardbaar bedrag (en lijfstraf) fabriceren. Stel je voor dat ik straks een boete krijg van tweehonderd euri ofzo? Of zou dan de uitspraak van die avond van toepassing zijn? “Als je niet meer mag roken, kun je maar beter gaan pijpen!”

Zaterdagavond, vijf vrouwen richting Amsterdam, gekleed in zwart, paars en zilver. Hooggehakt (al vallen we er dood bij neer), beetje sexy gekleed (het oog wil ook wat,al is het maar ons spiegelbeeld) en pinpassen, kleingeld, sigaretten, lipsticks en oogpotloden, papieren zakdoekjes, agenda’s, spiegeltjes, sleutelbossen, tampons, maandverband, pleisters, reserve-kousen en nagelvijlen worden over de (veels te kleine) handtasjes verdeeld. Nee, we gaan niet kamperen maar (iets) wijzer geworden van de laatste keer stappen denken we voorbereid te zijn op een woeste nacht.
Er is nèt een nieuwe club geopend en dat moet even onderzocht worden, dus weten we de beveiliging in te palmen en de immense rij in te korten (in de billen geknepen worden en brutaal doch liefdevol in het kruis getast vinden de meesten mannen heerlijk!)
Binnengekomen vergapen wij ons eerst aan de inrichting, vervolgens slaan we meer dan één welkomstcocktail naar binnen en hebben we de eerste hunks al gescand. Het ’stelletjesgehalte’ lijkt vrij hoog hier vanavond, dus krijgen we regelmatig een jaloerse blik onze kant op. Uiteraard trekken wij daar ons niets van aan: wij zijn vanavond lekker uit en genieten mag tenslotte. We verspreiden ons en beloven onze BOB van de avond weer bijtijds in te seinen ingeval van een vechtpartij of misère vanwege te snel ingenomen drank. Ik sluip met de zwarte aan mijn hand door de vleesgeworden kluwen van hippe, snelle, coole mensen die om het hardst lijken te vechten om gezien te worden. Brillen op het voorhoofd, achter op het hoofd, strakke overhemden, dure jurkjes, afgrijselijk moderne schoenen, designer-tattoo’s, Aquafresh-glimlachjes, teveel dure geurtjes en openingszinnen waar zelfs een drooggevallen non nog niet nat van zou worden. “Heej schatje, heb ik jou hier vaker gezien?” (dat leek ons stug, want de tent is pas een paar dagen geopend). “Drink jij hetzelfde als ik?” (nee schat, ik drink geen Viagra). “Waar heb jij al die tijd gezeten?” (zover mogelijk bij jou vandaan, maar vandaag lukte het niet meer).
De vrouwen lijken allemaal om het hardst blond, slank, jong, gevat, sexy, gewillig, trendy, welbespraakt en intelligent over te komen en lijken daardoor alleen maar meer op robots, onecht dus. We verzamelen bij de bar, knipogen de barjongen 5 tequilla toe en slaan deze in één teug achterover (twee verslikken zich, de rest slikt met strak gezicht alles weg) en besluiten deze club Chi te verlaten. Wat een enge, trendy tent zeg! Zo ééntje waar je toch echt gezien moet zijn om erbij te horen! Getver, wij willen hier niet eens bij horen!
Next place please?

Het volgende pand ligt op een hoek en is reusachtig. Binnenin vergapen wij ons aan de prachtige vloeren, indrukwekkende verlichting, schitterende pisbakken voor de heren (ja, wij waren ìn het herentoilet) en cocktails die we eigenlijk allemaal willen proeven. We vlijen ons neder op een grote lounchebank en al snel liggen er een paar leuke kerels rondom ons. Eentje zelfs zit aan de voeten van één van ons en al snel wordt hij als ons party-slaafje behandeld en erop uit gestuurd om wat cocktails te scoren. Een gesprek blijkt hier echter lastig te voeren vanwege de heerlijke herrie en stappen we na onze cocktail over het slaafje heen en huppelen de dansvloer op om eens lekker los te gaan.
Flinke tijd later en gelaafd door nog meer cocktails houden we het hier voor gezien en besluiten te voet (en hooggehakt) verder te gaan, eens kijken waar er nog meer pret te beleven valt. Een shoarmatent trekt onze aandacht en uiteraard stappen we naar binnen. Alle ogen zijn nu gericht op ons en wanneer onze lange blonde haar blik over eigen lijf laat gaan, blijkt waarom: de knoopjes van haar bloesje staan gevaarlijk open en ze lacht brutaal terug. Dàt had ze beter niet meteen kunnen doen want nu krijgen we een groepje kerels achter ons aan die denken dat we voor hen zijn. Sukkels!
We besluiten richting Wallen te lopen om ze zo kwijt te raken en dat lukt. Alleen maar voor een tijdje, want anderen nemen hun plek al snel in. We botsen tegen een groepje kerels aan die eruit zien als pooiers en dat volgens ons ook blijken te zijn. Ze proberen ons te paaien, vragen voor wie wij werken (pardon?) en of we geen zin hebben met hen mee te gaan. Stoer steken wij onze middelvinger op en vervolgens rennen we zo snel als wij kunnen als blijkt dat ze hier geen prijs op stellen. Wanneer we een steegje inschieten en even op adem komen, blijkt de zwarte verdwenen te zijn. Kut!!! Snel kijken we de hoek om of we haar kunnen zien en ja hoor, daar staat mevrouw! Dat ze verdikkeme niet even roept wanneer ze een lekkere, blonde, brede, goedgekleedde, lange, aantrekkelijke, charismatische, vingersaflikkende, lustopwekkende kerel ziet, dan kunnen wij tenminste ook even meegenieten! Alhoewel, ikzelf zou hem eigenlijk ook niet willen delen maar wij stellen ons uiteraard ook even voor en vragen brutaalweg gewoon om zijn telefoonnummer. De zwarte begint te klagen dat zìj daar nog niet eens aan toegekomen was en of wij niet even willen ophoepelen? Maar de lange blonde toetst zijn mobiel nummer al in, voegt daaraan toe dat hij Kurt heet (kwijl kwijl kwijl) en dat hij gebeld wordt. De zwarte sleuren we weer mee, want als ze niet wil delen dan moet ze hem maar laten staan.
Na nog wat gekibbel onderweg (’ik zag hem het eerst!’ ‘liefje, ìk heb zijn telefoonnummer’) schieten we een lugubere kroeg in en zitten in een scène die zo uit Baantjer lijkt te zijn geplukt: louche kerels aan het bier en jenever, amsterdamse volksmuziek keihard aan en een dikke barman met reusachtige snor die ons meteen aan het bier zet. De kleine blonde ziet dat er achterin de zaak een groepje rondom een tafel zit, sigarenrook kringelt boven ze en hun vingers blinken van het goud (of wat erop lijkt). Wanneer we dichterbij komen, nieuwsgierig als we zijn, blijkt dat ze zitten te kaarten en er wordt flink geld ingezet. Ze zijn wel gecharmeerd van ons groepje en zeggen ons een stoel bij te trekken en wat van ze te drinken. Wij gaan ze geluk brengen vanavond en lachend wijzen we keer op keer de kaarten aan die op miraculeuze wijze geluk brengen. Het geld rolt voor sommigen nu echt over tafel en na een uurtje als geluksmascotte te hebben gediend krijgen we ieder 100 euro in de handen gedrukt. ‘Omdat we zoveel mazzel hebben gebracht!’ Kijk, wìj wisten al dat we vaak geluk brengen maar dit is wel een leuke manier om dat bevestigd te krijgen.
We gaan weer aan de bar zitten en verzoeken de barman andere muziek op te zetten, wat hij meteen doet. Onze billen wiebelen al op de barkruk en hebben weinig overtuiging nodig om ze richting geimproviseerde dansvloer te begeven. De gokkers komen erbij en zo sta ikzelf gedrukt tegen een dikke kerel met prikbaard, stinkend naar de sigaren en alcohol en lodderige ogen. “Wat benn jai een leuk wijffie seg, sijn dat jouw friendinnun? Sullen we even de twist doen?” Voordat ik het weet ontpopt de dikkerd zich tot een twistkoning en word ik de dansvloer overgesleurd, in de lucht gegooid en draait de hele tent in no-time als een doedelzak voor mijn ogen. Ik weet nog dat ik hem wilde ontwijken toen hij mijn hand weer wilde pakken, vastbesloten om mij onder zich door te schuiven. Ik weet ook nog dat ik in mijn ooghoeken onze Bob zag schateren van de lach, de zwarte haar duimen zag opsteken naar mij èn de kleine blonde opjuttend in haar handen klapte. Daarna zag ik alleen de donkerbruine balken, een lamp die heen en weer slingerde boven mij en tientallen gezichten die zich over mij bogen.
De hak van mijn laarsje bleek gebroken, mijn knie voelde akelig en de dikke gokker alias twistkoning wenste ik dood. Mijzelf in een diepe put op dat moment, onzichtbaar voor alles en iedereen.
Als een boer met kiespijn (lees: als een vrouw met gebroken hak en ego) werd ik op de barkruk gehesen en overladen met bonbonnetjes die de barman ergens vandaan toverde. De lange blonde toverde een dubbele tequilla tevoorschijn en klopte op mijn rug. ‘Drink maar schatje, is goed voor je!’
Alles leuk en aardig, maar hoe ga ik verder de nacht in met een gebroken hak? Die knie zal wel overgaan, geen probleem. Maar om nou hinkend verder te stappen leek ons allemaal geen goed idee. Wederom bracht de barman uitkomst: hij had nog een paar zwarte pumps staan van een vaste klant en bleken te passen. Ik mocht ze best wel lenen en ik moest maar zien òf en wanneer ik ze terugbracht. Wat een schat!

We verdwenen mèt het verdiende geld en ik op andere pumps de nacht in en herinnerden ons een leuke kroeg van onze laatste stapnacht. Gezeten aan een tafeltje besloten we eventjes rustig aan te doen met de alcohol, want een ieder van ons werd drukker, wilder, gedurfder en losjes in de heupen. Onze Bob bestelde koffie voor ons (saaie trut) en we moesten deze opdrinken of anders.. De lange blonde zag een bekende en al snel zagen we haar in een hoekje verdwijnen met hem. Zijn handen op haar billen, haar knie tussen zijn benen en we grinnikten. Ze had het weer voor elkaar. Een paar andere mannen schoven bij ons aan en zowaar ontpopte zich een leuk gesprek, anders dan dronkemansgelal. De kleine blonde werd bij de lange blonde gewenkt en leek het ook erg naar haar zin te hebben. Totdat we opgeschrikt werden door gevloek en getier en een brunette op hen toe loopt, stampend op haar hoge hakken. “Herman, ik kan je ook geen moment alleen laten of je staat alweer te kloten met een stel sletten. Verdomme, ik zal je moeten castreren!!!”
Dit ging te ver: sletten?? De kleine blonde èn de lange blonde trekken hun lieflijke mondjes open tegen de brunette en ik zie al een paar vuisten gebald worden en een knie opgetrokken. Onze Bob springt er echter tussen (helaas) en de boel wordt gesust. Met ingehouden woede komen de lange en kleine blonde weer bij ons tafeltje zitten, maar wederom horen we een hoop gevloek: in het voorbijgaan trok de lange blonde aan de lange, bruine haren van het schreeuwende wijfje en bleek dus een sliert nephaar in haar handen te houden. Grinnik.

De laatste kroeg zou dit worden: een groot overdekt terras, lekkere muziek uit de tachtiger jaren (disco) en zo te zien leuke kerels en goede kaart. We bestellen broodjes bal met mayo, broodjes kroket met mosterd en een schaal bitterballen. Vervolgens rode wijn, bier, tequilla en de boswandeling. We hebben trek gekregen ja, vind je het gek?
De sfeer is hier heerlijk en al etend en drinkend in een hoekje van de zaak keuren wij het mannelijk volk. Ik zie er eentje die zeer bekend voorkomt en wanneer ik de meiden om opheldering vraag, blijkt het hem te zijn. De vorige keer tijdens stappen kwam ik hem ook al veelvuldig tegen. Ooit hem opgeduikeld tijdens het carnaval in Maastricht en iedere keer weer blijken we elkaar tegen het lijf te lopen. Hij lacht en stapt op ons af, geeft een heerlijke zoen en schuift bij. Van ieder bordje eet hij wel iets, uit ieder glas proeft hij wel iets en de zwarte zegt ‘als je niet wil delen, moet je hem maar laten staan!’.
De meiden liggen dubbel van het lachen en ik ben in twijfel wat te doen. Zal ik wel, zal ik niet? Wanneer zijn hand onder tafel verdwijnt en een verleidelijk spoor op mijn benen volgt fluister ik hem het een en ander in zijn oor, waarop hij grinnikend zijn hand terugtrekt. Hij schudt van nee en wuift de meiden gedag. Mij sleurt hij met zich mee naar achteren om wat beter gedag te kunnen zeggen *kuch* en hij verlaat de kroeg.
Wanneer ik aanschuif zonder hem zijn de meiden verbaasd en willen weten waarom hij vertrok. Het antwoord ben ik ze nog schuldig, ze moeten maar leren geduld te hebben.

We kijken op de klok: het is half vier en dat vraagt om een laatste dansje op z’n minst.
De dj achterin de zaak wordt bestookt met verzoekjes, ik gebaar alleen of de muziek wat harder mag en het volgende moment dreunt de kalk bijna van de muren. We gaan geweldig los, dansen met iedereen en alles en willen niet meer stoppen. Ons enthousiasme werkt schijnbaar aanstekelijk (de rokjes die omhoog kruipen ook) want in no-time is de dansvloer overvol en staan we weer schunnig te doen. We lijken figuranten in een videoclip, dansen springen zingen flirten lachen en zwaaien naar elkaar, wat een zalige tijd!

Over tijd gesproken: de zaak gaat sluiten en luidt de bel voor de laatste ronde. Ik heb drie tequilla’s voor mij staan dankzij de heren en de zwarte klokt in één keer haar glas bier naar binnen en boert luid. De lange blonde slaat een kopstoot naar binnen, de kleine blonde leegt haar boswandeling en de Bob…tsja, haar Spa rood gaat ook vlekkeloos haar keelgat in.

In de auto onderweg naar huis besluiten mijn tequilla’s eruit te willen en wel nù! De Bob remt met piepende banden langs de weg, gooit mij eruit (geen rotzooi op mijn bekleding) en de rest lacht mij uit terwijl ik mijn maag leeg (shoarma, tequilla’s, bonbons, bier en een broodje bal, yak!). Met gierende banden scheurt de Bob verder totdat de volgende zich meldt: ‘ik moet geloof ik poepen. Stoppen anders doe ik het in de auto!’ Dìe hadden we nog niet gehad onderweg, een dame in dikke nood. Vloekend scheurt de Bob naar een parkeerplaats en smijten we hààr uit de auto en zien haar achter een boom verdwijnen. Alleen schijnen wij niet de enigen te zijn die op onmenselijke tijden een parkeerplaats bezoeken, want al snel komen er wat kerels tevoorschijn uit de bosjes. Bijna allemaal hebben ze één hand op hun kruis en loopt er nog nèt geen kwijl langs hun mond.
Vriendin gilt vanachter haar boom ‘dat we moeten komen helpen, er staat er ééntje te kijken hoe ik zit te poepen!’
We gieren het uit, maar uiteraard helpen we haar. Dit echter alleen op zeer ludieke wijze: Bob start de auto, groot licht aan en rijdt tot op een enkele meter voor de boom waarachter vriendinlief zich zit te ledigen. Met het grote licht erop (enkele struiken geheel platgereden) wil vriendinlief wel opschieten èn blijven de rukkers uit de buurt, dus binnen vijf minuten zitten we weer op de snelweg en lachen elkaar om het hardst uit.

Bob zucht ‘dit nooit meer te doen, wat een idiote vriendinnen heeft ze toch’ maar wanneer ze een ieder voor de deur afzet zoent ze innig en zegt: ‘Ik hou van jullie hoor, wanneer gaan we weer?’

Eén tik naar links, stukje rechtdoor en stilstaan. ”
Eén tik naar rechts, bochtje maken, beetje schuifelen omdat er iets onder de voeten gevoeld wordt en vervolgens weer doorlopen.
Het is stil en tegelijkertijd rumoerig. Het is donker, maar licht in het hoofd.
Armen op de rug en ellebogen samengetrokken. De polsen aan elkaar en bungelen op de billen. De lippen gescheiden door het rubber-bit, het warme vocht sijpelt langs een mondhoek.
Iedere keer een tikje aan de riem, onnavolgbaar volgzaam is het gevolg. Gebonden op velerlei wijze, onmetelijk gevoel van vrijheid in geest. Diezelfde geest waant zich in het luchtledige en kijkt tevreden naar het vrolijke sadisme wat die avond het thema bepaalt.
Urenlang zo te kunnen lopen, volgen. Dat moet geweldig zijn, maar eist ook van Hem het bijna onmogelijke. Het zegt wel veel over het gevoel van overgave en geluk.
De opdracht om uit de heerlijk beklemmende gevangenis te ontsnappen dringt uiteindelijk door en een warm geworstel volgt. De ademhaling wordt sneller en doet de borsten deinen van geluk. Vingers voelen als van een ander, maar toch zit het vast aan het nog steeds gebonden geheel. De handen slapen en moeten nodig ontwaken, de schouders eveneens.

Een euforisch gevoel wanneer de handen in de lucht gestoken kunnen worden, een brede glimlach die verborgen blijft. De beloning volgt en zware slagen dalen op het klamme lijf neder, het geluksgevoel neemt hand over hand toe. De billen gaan tintelen, de rug gloeit pijnlijk en de gewelfde kant het van lijf krijgt nu haar verdiende afstraffing. Is het wel een afstraffing?
Het koele waaieren, het zacht ritselende geluid van de paardeharen en de snijdende puntjes zorgen ervoor dat drie treden tegelijk genomen worden. Drie treden naar boven, zeker niveau 10 waar niveau 2 het begin was nog maar even geleden. Het denken stopt nu volledig, het voelen en ervaren neemt het over en nemen afstand van de omgeving.
Handen in de rug, handen gesloten om haar heen, stemmen ergens in de verte, donker nog steeds is haar wereld en een diep verlangen hier te blijven.
Het licht is ruw en meedogenloos, de gezichten geschrokken, Zijn blik inschattend en geruststellend. Ze laat zich meevoeren en sluit de ogen weer, het lijf zelf weigert enige actie en zakt in.
Een andere plaats, gezichten die haar vragend aankijken. Monden die haar vragen stellen zonder geluid. Het antwoord schuift ze door naar het afgescheiden deel van haar lijf en zo suddert ze gelukzalig glimlachend. Nog steeds..

Heel langzaam komt het geluid weer bij de monden, de vragen bij de personen, het licht weer in de lampen en de gezichten bij de namen. Een stoel onder haar billen, haar naaktheid heel gewoon en handen die haar aaien en strelen.
Hij knikt haar bemoedigend toe, wist dat het goed zat en goed zou blijven. Heeft een heerlijke ervaring gehad met het meevoeren van haar donker verstopte en vastgebonden lijf. Bewonderende blikken zitten nu nog in Zijn rug en mogen daar ook nog even blijven.

Het haardvuur geeft nog steeds haar warmte, zelfs al zit ze er mijlenver vandaan. De kroonluchters beschijnen de spelers stuk voor stuk en lijken genoten te hebben van het schouwspel uit vervlogen tijden. Kreten van verlangen, vervloekingen door pijn en afzien, zuchten van genot en blikken der liefde leefden allemaal onder de balken die nacht.

De klok, hoe mooi ook, tikt haar wijsje van bedtijd. De kleding gaat uit en aan, de deuren open en dicht en uiteindelijk ook ieders licht uit.
De klok tikt…de riem tikte ook en zit nog lang in haar hoofd.

Een man in een donkere cape, zijn gezicht deels verborgen achter een masker en aan zijn hals een fototoestel. Een bitch in zwart lak, strenge bril en geile doch indrukwekkende pet op, het zweepje in haar hand tikt ongeduldig. Een slaaf verstopt in een leren kap, dwangbuis en zware laarzen, geleid wordt hij door de ketting om zijn nek die zijn Meesteres losjes in haar hand houdt. Een ’schooljuf’ met dominante bril, witsatijnen bloesje en een lange latex rok, haar voeten gestoken in superhoge pumps. Een slaaf als zeer ondeugend schoolmeisje met kriebels in haar buik, om later op de avond te veranderen in een slaaf met een zwarte lakrok, een split tot boven zijn netkousen.
Donkere nissen, roodleren banken, geselpalen, geurkaarsen, dreunende bassen, verhullende gordijnen, pillen, drank en mandarijnen. Maar ook soesjes, travestieten, bijna-naakte feestgangers, striemende zwepen, ondeugende slavinnen, doortastende Meesteressen, koffers vol met heerlijk ongemak, interessante gesprekken, geweldige herenigingen, nieuwe ontmoetingen, erotische momenten, opzwepende dansmuziek, volle glazen, sigarettenpeuken, roddels, flinke erecties, opgezwollen tepels en de geur van poppers. Respectvolle omgang, tolerantie, nieuwsgierigheid, geiligheid, nervositeit, onderdanigheid, opgeluchtheid, ondeugende acties, harde afstraffingen, glanzend rubber, aaibaar leder en spiegelend lak…

Het was er allemaal en natuurlijk ben ik nog heel veel vergeten. Excuus dan maar: het was ook zo overweldigend allemaal dat dit mij vast wel vergeven wordt.
De nacht was lang en bij thuiskomst hoorden wij de vroege vogels al fluiten (naar ons?).
Rest mij nog te melden dat publiekelijk spelen top is, de bananen goed smaakten en de vermoeidheid voor lief is genomen.

 

Gedachte: misschien dat een bepaalde DJ van Radio 538 (DanceDepartment) weer eens een kijkje komt nemen? 

…………….Meer Dominatrix door pearI http://peari.web-log.nl

De schoenen met hoge hakken liggen her en der verspreid, klaar om gepast te worden. Weifelend worden de hoogste hakken in de handen genomen en bekeken. Zouden ze passen? Ze passen! Het lopen erop vraagt nogal wat concentratie en na wat heen en weer gestrompel gaat het erop lijken. De billen worden aangespannen, de kuiten zwellen op en een prachtige rechte houding is het resultaat.
Een stapel glanzende slipjes en strings wordt nu het volgende doel: welke past en staat het mooist? Welke kleur zal het worden? De roze of de crème, de zwarte of de vuurrode? De rode string zit het prettigst en staat enorm! Op naar het volgende: de jarretels.
Lastig als je zoveel keuze hebt, nòg lastiger wanneer er een tijdsdruk aan vast zit. Weer passen voor de spiegel en kijken naar het resultaat: de vuurrode jarretel met zwarte kantjes en één rood roosje erop. Geil!
Kousen. Grote God, hoe moeten deze op de juiste manier aangetrokken worden? Niet in één ruk in ieder geval, anders schiet er zo een ladder in. Die netkousen dan maar? Alhoewel, die naadkousen van zachte zijde zijn wel prachtig. Die dan maar heel voorzichtig aantrekken en oppassen er geen gat in te trekken, want anders..
Een voorlopig resultaat in de spiegel bekeken: een naakt lijf, gevat in jarretel, string, kousen en schoenen met superhoge hakken. Prachtig!
Een lade vol met bh’s, de een nog mooier dan de ander. Alleen weer zoveel maten en kleuren, met beugel of zonder. Open cup of gesloten. Zucht..
Een zwarte, satijnen bh wordt het, ook hierop een klein rood roosje. Alleen behoeft deze bh wel wat extra vulling, anders is het zo leeg, zo nutteloos. Ietwat beschaamd worden de vullingen op hun plek geduwd en mag het resultaat er wederom zijn in de spiegel. Het lijf staat al ietwat zelfverzekerder en wacht vol spanning de beautykoffer af met veelbelovende schoonheid. Vuurrode, hoerige lippenstift moet nu netjes opgebracht worden, dat valt nog niet mee. Het resultaat van de eerste poging geeft een clowneske uitstraling in de spiegel. Gelachen wordt er hierom en beschaamd wordt het weggeveegd om een nieuwe poging te ondernemen. En nog één en nog één..totdat de kleurloze, dunne lippen veranderen in uitnodigende, zwoele en sensuele prachten. Wat rouge op de wangen, oogschaduw op de oogleden en een wenkbrauwpotlood dat meer uitstraling in het gezicht geeft. Geweldig!
Een doos met parelkettingen, kermiskettingen, zilveren hartjes aan dunne kettinkjes, armbanden, oorbellen en schuifspeldjes worden bruusk omgekeerd bovenop het bed: zoek maar uit wat je leuk vindt! Dat is nog niet zo gemakkelijk, alweer die tijdsdruk die ook hieraan hangt.
Blonde en bruine pruiken, rode en zwarte. Langharig of kort en pittig, krullen of steil. De grond is ermee bezaaid en Zij kijkt toe hoe onwennig, maar verlangend het stekelig en hoekig hoofd verdwijnt onder de blonde krullen. De keuze is gemaakt en zorgt voor een ondeugende blik onder de blonde krul op het voorhoofd.
De grote kledingkast gaat open en een walhalla aan kleding maakt een onvergetelijke indruk. Hebberig zou je ervan worden en de komende minuten wordt druk gepast. Weer die blikken in de spiegel, wat zou je zonder moeten? Het bloesje zit strak over de gevulde borsten, de leren rok volgt de lijnen van de heupen en spreekt een belofte uit.
Na de allerlaatste controle in de spiegel volgt de immens diepe zucht vlak voordat de inspectie beginnen zal. Zij staat geduldig en genietend te wachten, haar opdrachten zijn duidelijk geweest: ‘Zorg ervoor dat je er vrouwelijk en sexy uitziet. Een beetje sletterig is mooi meegenomen, maar niet te overdreven.’

Zij gaat zitten op de leren bank en wenkt ze één voor één dichterbij. ‘Draaien. Bukken! Loop eens een stukje en kom dan maar terug. Rechtop lopen en schouders naar achteren, borst vooruit! Ga eens netjes zitten. Ga eens uitnodigend zitten.’
Als marionetten laten ze dit gewillig over hen heen gaan, zij willen dit immers zelf, die metamorfose. Hier kan het, hier mag het:

Mannen in vrouwenkleding. Travestie. Het is dichterbij dan je denkt en ik zou er maar van genieten voor je kans voorbij is.

Mensch..durf te leeven!

Ieder heeft haar tas bij zich, gevuld met uitgaanskleding, schoeisel en make-up. Voor nà het eten, als ze (eindelijk weer eens) gezamenlijk gaan stappen. Waar? Ach, richting Amsterdam is altijd wel goed, ze hebben al het een en ander op het wensenlijstje staan dus feesten gaan zij! Eerst baby kijken (’ach, wat issie lief, gottegottegot wat een lach’), nazaten en lovers (’doet ie dat van jou ook?’) bespreken, drinken en dan-eindelijk-toch-echt aan tafel! Praten gaat best met je mond vol, ook praten door elkaar heen lukt prima. Glazen worden geleegd en bijgeschonken, borden gevuld en leeggegeten, verhalen worden verteld en beluisterd.
Dan afruimen. Wanneer je met 7 vrouwen en 1 man aan tafel hebt gezeten, is er veel op te ruimen ja. Pratend gaat ook dat het beste en snelste, zodat daarna de ware chaos kan losbarsten: omkleden! Panties, rokjes, bloesjes, sjaaltjes, mascara, laarzen, lipsticks, parfums, kousen en strings belanden op het grote bed. Eén grote warboel van het vrouwelijk schoon, waaruit alleen zij het juiste kunnen vinden. Dringen voor de spiegels, wachten bij het toilet op je beurt. En ondertussen praten, roken, drinken en lachen. Veel lachen! Eéntje zit, slechts in bh en string, de baby de fles te geven, terwijl de ander het over haar sexleven heeft. Alles kan vanavond, zeker vanavond!
Het lootje van de Bob wordt getrokken en met veel gejoel gelezen. De (on)gelukkige lacht smalend “Ik weet tenminste nog alles na afloop”.
Eindelijk wordt de deur achter hen dichtgetrokken en de achterblijvers slaken een oprechte zucht van verlossing. Ze proppen zich gezamenlijk in één auto en duimen dat ze de politiecontroles met flink wat snelheid voorbij kunnen razen (wat nog lukte ook).
Uiteindelijk wordt een parkeergarage gevonden en moet de hele stoet alsnog terugrennen om het bonnetje uit de auto te halen ipv achter te laten. Weer op weg naar de eerste plek om in te drinken, mannen te keuren, te lachen en, uiteraard, te kletsen. Ze vallen op door hun houding, kleding en uitbundigheid en wuiven de mannen goedkeurend nabij. De brutalen schuiven al snel aan en praten ze naar de mond, laten drankjes aanrukken en hun handen hoopvol in de juiste richting glijden. Eéntje heeft er al een tik te pakken en verontschuldigd zich lachend. “Ik kon er niets aan doen, mijn hand leeft een eigen leven”.
De plek is leuk, maar niet leuk genoeg om de hele nacht te blijven (de mannen trouwens ook niet). Onderweg naar de volgende plek krijgen ze een sliert van geinteresseerde mannen achter zich aan en als diva’s wandelen ze giechelend en uitdagend (voor zover dat lukt met hoge stiletto’s) door naar het volgende feestje.

De muziek staat oorverdovend hard en is uitnodigend genoeg om meteen de dansvloer op te huppelen en een flink staaltje dirty-dancing te geven. De hormonen vieren feest, evenals de vijf en zij dansen alsof er nooit een morgen zal komen. Oneerbare voorstellen worden lachend in ontvangst genomen en de indruk wordt gegeven dat deze ook serieus overwogen worden. “We zien wel. Eerst dansen!” Handen schuiven op dansende billen, behaarde lippen zoenen in een nek, complimentjes fluisteren in een oor en een jaloerse dame staat met de handen in de zij amok te maken op de dansvloer. “Dan moet je maar beter op hem letten of beter je best doen in bed!”

Tijd voor tequilla, bitterlemon, rode wijn en bier. De drank wordt naar binnen geslagen, de ogen blijven keuren, de heupen blijven wiegen. Een gestolen zoentje wordt ingeruild voor een echte, lange tongzoen. Een vrouwenhand schuift zachtjes en sensueel een rits naar beneden om deze vervolgens naar binnen te laten schuiven. Keuren, hè? Het kleine podium is vrij en dat schreeuwt gewoon om een geile imitatie van de Pussycat Dolls. Dat daarna een geheel ander nummer wordt gedraaid, mag de pret en dansbewegingen niet drukken. Een luid applaus volgt en handen worden uitgestoken om de vijf van het podium af te helpen. Die stiletto’s, hè?
Een seintje van de Bob en alle vijf gaan ze richting damestoilet om de stand even door te nemen. Wie is er al teut, wie is er geil en wat is de volgende plek waar we gaan? Iedereen compleet? Okay, we gaan weer naar de volgende plek!
Het voelt koud buiten, logisch wel met superkorte rokjes en laag uitgesneden topjes. Gelukkig hoeven ze niet ver te lopen en wuiven de portiers ze glimlachend naar binnen. Een bekend gezicht en iemand is even van haar stuk. “Dat is een tijd geleden, lekkertje! Weet je nog, carnaval in Maastricht?” De drankjes staan al snel op de bar en wederom zijn ze omgeven door testosteron en Axe. “Wat moet ik doen om een nacht met jullie vijven door te brengen?” Een bulderend gelach klinkt, mascara loopt uit en eentje verslikt zich zelfs van de lach. Ze wordt zorgzaam op haar rug gebeukt totdat ze zelf kan antwoorden. “Lieverd, koop Viagra, boek een suite en bel je dokter uit voorzorg!”
Geweldig trouwens dat twee danspalen door vijf vrouwen gebruikt kan worden. Tegelijkertijd! Alleen jammer dat die kous maar blijft afzakken, is er hier soms ergens plakband? Zowaar komt er een pleister tevoorschijn uit een tasje en laat dat nou nog helpen ook (de rest van de nacht zelfs). Wederom tequilla, bitterlemon, rode wijn en bier en verbeeld-ik-het-mij-nou-of-is-het-hier-zo-warm? Even met z’n tweetjes naar buiten, de frisse lucht zal vast wel helpen. “Tweehondervijftig euro voor mij alleen? Je denkt zeker dat ik gek ben, mafkees!” De portiers moeten de inmiddels vechtende kluwen uit elkaar halen, de Bob geeft weer een seintje en hup, daar gaan ze weer richting damestoilet.
‘Een blauw oog gaat echt wel over, dat gat in je panty vanavond niet meer. Nee, de enige pleister die ik bij mij had, heb ik net aan hààr gegeven!’

De volgende plek is naastgelegen, ook daar gaan de portiers als de Rode Zee uiteen als ze binnenstappen (ehmm, -strompelen). ‘Tequilja, bittere lemmon, rooie wijn en bierrrrr…en neem er zelf ook eentje! Hips! Wat een kutmuziek hier, wat een klotekerels en wat een sjacherijnige wijven zeg. Opdrinken, afrekenen en wegwezen!’

Daarnaast is het wat rustiger (wàs het wat rustiger, totdat zij binnenstapten). De muziek is lekker, het licht niet zo enorm fel en het publiek wat ouder. ‘Tequilja, rooie wijn, tequilja, tequilja en oh ja, bittere lemmon.’ De muziek gaat spontaan harder, de bassen dreunen en stoelen gaan aan de kant bij gebrek aan een echte dansvloer. De voetjes gaan wederom van de vloer en hoe! De klandizie neemt in sneltreinvaart toe, wanneer deze van buitenaf hebben gezien hoe gezellig het er is. ”Schatje, ik heb mijn hele leven al gewacht op iemand zoals jij. Zal ik je morgen aan mijn ouders voorstellen?”
“Vier tequilja’s en zij een bittere lemmon. Wat drink jij nou, een boswandeling? Hihihihihi, gekkie!” Waarschijnlijk is het in deze tent op dit uur nog nooit zo druk geweest, de barman loopt zwetend het vuur uit zijn sloffen. De kassa rinkelt, de glazen vallen en de rokjes schuiven op. Twee liefhebbers doen ieder om het hardst hun best om op te vallen, wat amper op waarde wordt geschat. Eéntje die onopvallend zijn best deed, wordt beloond met een brutale blonde inclusief blauw oog. Ze sleurt hem in een hoek en zoent hem wild, totdat de Bob een seintje geeft (wat niet meer opgemerkt wordt). Bob denkt ‘krijgen jullie maar wat, ik ben je babysitter niet’ en raakt lekker in gesprek met een gesoigneerde heer van stand. De rode kijkt verbaasd, wanneer ze weer oog in oog staat met een bekende kale. “Ik woon nog steeds daar, weet je nog? Ga mee en laten we het nogmaals doen, het was zo lekker. Of neem je vriendinnen anders mee, ik bel wel wat vrienden op en maken we gezamenlijk een leuk feestje.” De rode twijfelt en sleurt de zwarte mee voor overleg. Wel doen, niet doen?
Eerst nog wat drinken en vooral dansen, al lukt dit laatste niet zo vlot als het eerste. De blonde met het blauwe oog ruilt haar onopvallende in voor een andere, de kleine blonde krijgt ook de smaak te pakken en giechelt onophoudelijk. De Bob zit inmiddels met vier gesoigneerde heren aan het bier en kijkt af en toe over haar schouder of iedereen nog leeft. Alles danst, drinkt en praat door elkaar heen. Af en toe adem happend tijdens het zoenen of anders. Een favoriet nummer knalt nu uit de boxen en, hoe ze het zo snel doen mag Joost weten, allemaal klimmen ze op de bar en horen de tegensputteringen van de barman niet. ‘Moet ie de muziek maar niet zo hard zetten, de sukkel!’ Een uitzinnig klappend publiek staat nu aan hun voeten en stimuleert ze nog verder te gaan. Eén overmoedig danspasje en de rode ligt ineens nààst de bar. Hoe affreuzz! De Bob moet zich verschonen in het damestoilet, ze heeft in tijden niet meer zo gelachen. De rode laat zich naar een stoel helpen door minstens drie paar spierballen en zegt ‘dat alleen tequilja hiervoor helpt. Hips’
Ineens is het toch echt sluitingstijd en quasi beledigd strompelt iedereen naar buiten. Telefoonnummers en nachtzoentjes worden uitgewisseld, beloftes (die nooit nagekomen worden) eveneens.
Honger! Wat eten we? Shoarma, pizza, patatje-met, broodje frikandel of alles tegelijk?
Drank en alles tegelijk gaat niet samen en eenmaal buiten gaan er twee over hun nek. De rest staat glazig toe te kijken en wacht tot zij klaar zijn voor vertrek. ‘Waar is die stomme parkeergarage nou toch? Links, rechts, rechtdoor? Zeker een half uur strompelen ze door de binnenstad, totdat de nuchterste van het stel zich het kaartje herinnert waarop de naam van de parkeergarage staat vermeld. Eén pinpas wordt geweigerd, ééntje is blut, de rest heeft geen kleingeld meer of geen pasje bij zich. Wat nu?
Eén van de gesoigneerde heren heeft zijn auto (godzijdank) ook daar staan en hij biedt uitkomst. “Maar dan wil ik wel van iedereen een kusje!”

Het is tegen achten (in de ochtend) wanneer de rode en de zwarte met gierende banden afgezet worden door de Bob. De rest ligt slapend achterin, met vegen van lipstick en mascara op het gezicht. “Doei, welterusten! Doen we snel weer, hè? Het was veels te lang geleden. Ja, ik hou ook van jou! Doeiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii”

De baby is al wakker en lacht in haar armen, in de mond een flink gevulde fles. “Welterusten lieverd, maak ons maar niet wakker hoor!”

 

Update: de Bob wist eigenlijk ook niet zoveel meer, behalve dat de eerste gesoigneerde heer van stand Elbert heet en impotent is. De kleine blonde heeft een nieuw contact in haar adressenboek, maar inmiddels toch maar gewist. De blonde met blauw oog is de middag erna met haar nieuwe date in bed gedoken en weet nog steeds niet hoe hij heet. De rode heeft een dikke enkel, maar ook twee onbekende telefoonnummers in haar bh gevonden. De zwarte heeft met haar hand in haar string geslapen, haar andere hand op de kont van de rode.