Raven Dice Weblog

Men neme: één goed gevuld geweer. Dat moet voldoende zijn, zeker met dat humeur van mij. Alhoewel, nog maar wat extra patronen erbij. Je weet tenslotte maar nooit.
En vervolgens: één bivakmuts, bij voorkeur zwart. Dat staat toch gelikter bij de rest van de killer-outfit  (zwarte strakke broek, zwarte kistjes, zwart bomberjack). De zwartleren handschoenen spreken voor zich, vingerafdrukken zit niemand op te wachten. Althans, ik zeker niet!
En ook: een dichtgetimmerd alibi. Zo eentje die gewoon staat als een huis. ‘Ik ben de hele avond in de kroeg geweest in de binnenstad, agent. Vraag maar aan mijn beste vriendin, die vertelt U alles hoor!’ De rest van de kroegtijgers weet over het algemeen nog amper wie er wel of niet aanwezig is geweest. Drank maakt in dit geval genoeg kapot. Het geheugen van een ieder zeker en dat komt mij goed uit.

Ik loop door de donkere binnenstad en blijf voornamelijk onder de luifels en aan de zijkanten van de straten, speurend naar klojo’s. Beschrijving van klojo’s: klootzakjes van pak-em-beet 14 jaar tot aan een jaartje of 25.
Meestal een petje op, broek op half zeven en een attitude om op te schieten. En dat ga ik dus doen, schieten!
Ik heb er een pesthekel aan gekregen om dit soort tuig ongestraft bezig te zien. Gezamenlijk timmeren ze het liefst iemand bont en blauw, gewoon ‘omdat ie ze raar bekeek’. Of grijpen ze een meisje (misschien net van haar werk komend ofzo) met z’n allen in haar kruis. Doen haar nog meer oneerbare voorstellen dan ik bedenken kan (en geloof me, ik kan veel bedenken hoor). Voelen zich zelfs nog beledigd wanneer zij er niet op ingaat. Schelden haar meteen uit voor hoer en vieze slet. ‘Wil je niet in je kont geneukt worden dan? Je bent toch een hoer? En je moeder vast ook!’
De chemische toiletten, die je voornamelijk buiten ziet staan wanneer er ergens een verbouwing gaande is, worden ’stoer’ omgegooid. God nou, ik ben zwaar onder de indruk hoor. Stoere kerels die dàt durven!
Ook puur voor de gein (?) worden ruiten in tram- en bushokjes kapotgegooid. Of bijvoorbeeld in de tram (achterin zittend uiteraard, zo schijterig zijn ze wel) leuk iedere passagier beschimpen, bespuwen of gewoon in elkaar stampen.”Hee jij, met je homo-kop! Ik heb jou laatst in een homotent gezien, daar liet je je pijpen!” Degene die op dat moment denkt om de dader van repliek te dienen ‘Oh ja? En hoe weet jij dat? Je was er dan zeker zelf ook!’ Die kijkt maar verstandig naar buiten, doet nogmaals de das goed en zwijgt.
Maar ook zijn deze klojo’s diep en intens beledigd, zich gediscrimineerd voelen wanneer een agent ze al ergens op aan durft te spreken. Doodleuk in een winkel de zak vullend, terwijl ze je recht in het gezicht aankijken. Met zo’n houding van ‘zeg er eens wat van dan?’ God, ik heb inderdaad een pesthekel aan dit soort lui. Ongeacht kleur, ras, geloof of weet-ik-veel wat. Ik heb gewoon een gloeiende hekel aan het gedrag van ze. En ik erger mij kapot hieraan.

Maar nu is het genoeg, ik ga gewoon eigen rechter spelen (zoals Clint Eastwood, Zorro, Blade en noem maar op) en maai ze neer. Genadeloos mijn ergernis spuiend en definitief.

Ik heb alleen één probleem. Kut!

Ik heb geen zwarte tas waar dat geweer in past.

Waarom geen dagboek?
Ach, deze vraag zal mij vaker gesteld worden en daarom neem ik even de wind uit de zeilen door hier mijn visie te geven. Nu kan ik botweg stellen dat alleen brave meisjes een dagboek bijhouden en slechte meisjes hiervoor geen tijd hebben. Toch is dat enigszins kort door de bocht, aangezien ikzelf gewoon tijd maak hiervoor! Je ziet het, ik reken mijzelf meteen tot een slecht meisje. Daargelaten of dat ook echt zo is, wil ik toch even een uitleg geven.

Dagboeken zijn er meer dan genoeg, nachtboeken echter niet voorzover ik weet.
In mijn idee kan de term ‘nachtboek’ zich onderscheiden tussen al die dagboeken die er al zijn. En onderscheiden is iets wat ik gaarne doe, dagelijks of gedurende de nacht.

Mijn boek ‘Het genot van een Prooi’ is namelijk niet zomaar vanzelf gekomen. Daar moest ik wel het een en ander voor doen. Nachtelijke research bijvoorbeeld. Obscure tenten afstropen, verschillende mannen onderwerpen aan een diepgravend onderzoek, mijzelf in hachelijke situaties werpen om voldoende inspiratie op te doen. You name it!
Ik heb het er graag voor over gehad hoor. Alhoewel, niet alles is met liefde en toewijding gedaan. Er waren toch wel onderwerpen die ik liever niet had hoeven beleven of beschrijven.
Maar het resultaat ervan maakte mij voldaan genoeg om verder te gaan met mijn schrijfsels en zodoende is ook dit nachtboek (of weblog, als je dat liever leest) er gekomen.
Een simpel woordje ´dagboek´ past gewoon niet erg bij mij, vind ik zelf. En dat vinden ook wel anderen, die mij goed genoeg kennen. Dan zou men ook nog eens gaan verwachten dat ik dit iedere dag zou volplempen. En dat doe ik dus niet! Ik schrijf gewoon wanneer ik daar zin in heb.
Schrijven doe ik nou eenmaal erg graag, naast het leven ten volle benutten. Soms eens een column voor een tijdschrift, verhalen voor een website of het werken aan diverse manuscripten van mijzelf. Maar ik heb ook vaak korte reacties die ik wil geven, kleine verhaaltjes om te vertellen of zomaar gewoon wat scherpe kreten die ik ergens kwijt wil. En dan kun je niet altijd andermans log of site zomaar gaan bevuilen. Nee, je vuile (en soms schone) was kun je dan beter in eigen huis houden.
En dat is tegenwoordig hier dus, mijn eigen huis, mijn eigen nachtboek. Hangt er op een dag vuile was buiten, dan kun je het lezen of een andere keer terugkomen. Hangt er schone was, zelfde advies dan. Bedenk dan alleen wel dat het MIJN was is, hard aan gewerkt en zelf opgehangen.

Wat voor was hang jij het liefste buiten? Shoot!

Ik haat de maandag, vooral de ochtend. Weinig aan toe te voegen eigenlijk, aangezien dit al sinds mensenheugenis een ellendig verschijnsel is. Die maandagochtend dan, he? En toch ben ik zo heerlijk wakker geworden, naast Hem nog wel. Hij leest dit, ik weet het zeker en Hij zal glimlachen. Schaterlachen zelfs. En toch werd ik lieflijk wakker gemaakt, dat moet ik toegeven. Maar om op maandagochtend vanuit een warme, diepe slaap gehaald te worden blijft moeilijk voor mij (en velen, denk ik). Geloof me, als ik vertel dat ik mijn uiterste best heb gedaan om een sereen gezicht op te zetten. Beschaafd mijn boterhammetje opgegeten en koffie gedronken. Een innige en zeer gemeende zoen heb gegeven bij het afscheid en oprecht heb teruggezwaaid. Aan het heerlijke, warme en intense gevoel lag het zeker niet. Het ligt aan die verdomde maandagochtend, het feit op zich gewoon dat het maandag is. En daar helpt bij mij geen koffie aan, geen supergeliefde Hem en zeker geen overvolle trein. Visioenen van een buiktasje gevuld met explosieven, een mitrailleur op scherp en een kapmes heb ik keurig weggedrukt. Heb maar een Metro gepakt en gedaan alsof ik, net als al die anderen, braafjes lezend was. Iedere week weer doe ik mijn uiterste best om de maandagochtend te negeren. Ik denk dat het maandagochtendgevoel pas zal verdwijnen, wanneer de maandag MIJ negeren zal.

Wat doe jij op een maandagochtend? Shoot!

Een nachtboek ja. Dagboeken heb ik al genoeg gezien en daarbij vinden mijn meest spannende dingen toch wel in de nacht plaats. En of dat nou in mijn hoofd is of in werkelijkheid, die wetenschap is aan mij behouden. Of dit geheel wat toe te voegen heeft aan al die vreselijke, leuke, geinige, tenenkrommende, spitse, mooie, interessante, humorvolle, opgeilende, om-te-janken etc logs? Geen idee. Moet dat dan?

Haal eruit wat je nuttig vindt en laat mij lekker mijn dingen doen. Die beschrijf ik soms hier of verwerk ik in één mijn boeken. Die kun je ook wel nachtboeken noemen, ja. Zeker het eerste boek dat vorig jaar werd uitgegeven van mij. ‘Het genot van een Prooi’ heet het en uitgeverij Aspekt zag er wel potentie in. Veel belevenissen die erin verteld worden door de hoofdpersoon, vonden plaats in de nacht.

Ik hou van de nacht, van het donker. Kijk maar naar de kleuren hier in dit nachtboek en op mijn schrijverssite. Zwart en rood, duistere passie..

De dingen die overdag gebeuren, worden hier net zo goed beschreven. Alleen blijft de term ‘nachtboek’ behouden hier, omdat het nèt even anders is. Just like me.. ik ben gek op ‘anders’.

Nachtboek dus. Wat doe jij het liefst in de nacht? Shoot!

Op weg naar een SM-club in Den Haag staat de radio aan. Radio 538 knettert uit de boxen en de presentator nodigt luisteraars uit een smsje te sturen met daarin hun plannen voor deze avond/nacht. Ik kijk glimlachend opzij naar Hem en zeg dat ik ook wel een leuke weet.

‘Wij zijn op weg naar SM-club Doma in Den Haag. Lekker spannend en we hebben er zin in om te spelen. Groetjes van raven en Hem.’ En ik verstuur de sms met een glimlach.

Wanneer we inmiddels in de club zijn aangekomen, zijn we eerst bezig met het begroeten van bekenden. De gastvrouw geeft een drankje en wij schuiven aan bij een bevriende Meesteres van ons. Ook komen er nog twee anderen bij ons aan het tafeltje en met een schuin oog probeer ik ook te volgen wat er op het podium gebeurd. Een Meesteres die haar slaaf op een ladder heeft vastgebonden en ijsklontjes over zijn lijf laat gaan. Dit om de slagen van de mattenklopper wat af te laten koelen. We kijken nu gezamenlijk naar dit stel en huiveren af en toe bij de handelingen die zij verricht. Wanneer ik verder de clubruimte bekijk, ontdek ik een slaaf wiens onderbuik bijna geheel bedekt is door een tatoeage. Hier staat te lezen dat hij volledig eigendom is van zijn Meesteres. Wanneer ik nog iets verder kijk, ontdek ik een prince Albert in zijn penis. Door deze ring gaat een touw waarvan het uiteinde in de handen van zijn Meesteres ligt. Voor mij langs loopt nu een lekker ding van een jaartje of 35, zwart/wit leren lange rok aan, kisten aan zijn voeten en een frisse kop. Wanneer onze blikken elkaar kruisen, likt hij wellustig langs zijn lippen. Ik doe uiteraard hetzelfde terug. Lekker en spannend. Dan zegt Hij mij dat ik mijn straf vanavond nog mag incasseren, vanwege brutaal en losbandig gedrag. Ik geniet nu al.

“Trrr, trrr, trrr..” Ik haal mijn mobieltje uit mijn tas en zie dat Radio538 zowaar een antwoord heeft verstuurd.

‘Dat klinkt als een spannende avond. Groetjes van Radio538′

Ze moesten eens weten hoe spannend en keihard deze avond verlopen is. Ergens had ik wel verwacht (of gehoopt) dat ze tijdens de uitzending zouden bellen. Een praatje maken hierover. Geen idee of het smsje is voorgelezen tijdens de uitzending, zou natuurlijk ook kunnen. Lijkt me wel grappig, om dat terug te horen dan.

Okee, wat is jouw idee van een spannende avond eigenlijk? Shoot!