Raven Dice Weblog

Het was een heftige week. De grond schudde onder mijn voeten en de hemel leek open te splijten, teneinde verwarring en blijdschap neer te laten op mij. Mijn status is zo veranderd en ik moet er nog erg aan wennen. Ik moet mijzelf hervinden tussen alle feesttoeters en verwarrende gebeurtenissen. Niets lijkt meer hetzelfde. Niets is meer hetzelfde. Bloemen, felicitaties, welgemeende adviezen en een deurbel die continue lijkt te gaan. Tranen hebben rijkelijk gevloeid, glimlachen deed uiteindelijk zeer. Angst deed mijn hart bijna stilstaan, kneep mijn luchtwegen dicht. Opluchting deed mijn hart weer regelmatig kloppen en opende het zelfs. Zucht..wat een week!

Zij voelt en denkt hetzelfde, alleen in een andere graad. Zij was het lijdend voorwerp, ik mocht haar terzijde staan. Ik, die altijd klaar kan staan met goede raad en daad. En nu hulpeloos moest toezien hoe mijn handen leeg bleven, mijn adviezen vervlogen met iedere zucht die zij uitstootte. En wat een zuchten stootte zij uit zeg! Vloeken ook trouwens.

Mijn zorgen zijn nu ook de hare geworden, mijn angsten deelt zij nu ook. Mijn zorgen zijn er echter niet minder om geworden, het voelt als ééntje erbij. En dat terwijl ik al zo goed mogelijk probeer om alles eerlijk te verdelen over iedereen. Het voelt nu even alsof het werkelijke potje touwtrekken nu pas echt gaat beginnen.

Is het dan allemaal kommer en kwel? Nee hoor! De blijdschap en opluchting viert gelukkig ook hoogtij. Alleen wisselen allerlei emoties en gedachten elkaar vrolijk af en ik zit er middenin. Moet ik links of rechts? Rechtuit of achteruit?

Zucht..het is geboren en het is mooi! Het kan mooi schreeuwen, huilen, poepen en slapen. In willekeurige volgorde trouwens. Ik kan momenteel bijna niets van dit alles. De grond beweegt nog steeds onder mijn voeten.

Ik zit hier maar te zitten. Moe, maar voldaan. Zoveel gedaan vandaag en toch niet moe genoeg om te slapen. Althans, mijn lijf wel maar mijn hoofd niet. De molen draait maar door en haalt de film van vanavond nog eens tevoorschijn.

Drie mannen betraden de ruimte, naakt. Twee vrouwen ontvingen ze geheel op eigen wijze, een derde vrouw was de toeschouwster. Schichtig keken de mannen naar elkaar en de vrouwen. Het bonken van hun hart was te horen toen één van de vrouwen snauwde dat ze op de knieën moesten en wel heel snel. Een mooi gezicht, dat wel. Drie naakte mannen voorovergebogen op de vloer, de laarzen kussend van de opdrachtgeefster. Met een kort gebaar gaf ze aan dat het genoeg was en mochten zij zichzelf voorstellen. Hortend en stotend vertelden zij ieder hun eigen verhaal en bloosten diep ten overstaan van de vrouwen. Het was stil op het tikken van haar hoge hakken na. Ze liep op een rek af en wierp een handvol boeien naar ze toe. “Omdoen en in de houding staan!” Met ingehouden adem (en buik) stonden ze netjes te wachten op.. op wat eigenlijk? Een blinddoek ontnam hun zicht op het vrouwelijk schoon en voer ze mee hun diepste verlangens in. Gekir en getreiter, gezucht en gesteun, vernederingen en martelingen. De avond was te snel om, de klok was hun vijand geweest. Een laatste glas, een sigaret en de koude wind blies ze tegemoet toen de deur openging.

De film is afgelopen, ik ga naar bed. Welterusten.

Maandverband, haarelastiekjes, nagellak, mousse voor krullend haar, maskertjes, bh’s en stringetjes, naaldhakken, zoete luchtjes, tampons, ‘wijvenmuziek’. Een schreeuw van verontwaardiging wanneer een nagel inscheurt, geroddel, keurende blikken, maandelijkse humeurtjes, gekir rondom baby-dingen, romantische films met bijbehorende tranen, roze nachthemdjes, teenslippers-met-hak, gezwijmel, hoge lachjes, gekijf en getuttel.

Hij voelt zich een buitenstaander in vrouwendingen, terwijl hij er bijna alles vanaf weet. Sterker nog, hij breekt zijn nek er dagelijks over. Hij bromt wat, laat zijn spierballen nog maar eens zien en stoot een oerkreet uit. ‘Waar zijn de mannen toch? Ben ik hier de enige die de vuilniszakken kan buitenzetten? Een lampje indraaien of eventuele inbrekers moet afschrikken?’ Hij laat nog maar eens een harde boer, knijpt eens in zijn kruis en geeft haar een klap op d’r kont. Hij is graag een echte man, maar wil wat bijval.

Wees gerust, sterke! Binnenkort komt er eentje bij die jou ongetwijfeld zal gaan bijstaan hierin. Onderwijs hem maar in alle mannendingen, stoere zaken en ruige taal (alhoewel, niet te ruig alsjeblieft). Maar geniet ondertussen toch maar stiekum lekker door van die vrouwendingen, want handig is het toch wel wanneer zachte handen jouw schouders masseren, jouw eten klaarmaken of je zeggen dat je er heerlijk en sterk uitziet vandaag.

De wil is er, echt waar. De wil om te verbeteren, veranderen. Het is hard werken, echt waar. Ik weet het, ik heb het mijzelf allemaal aangedaan. Waarschuwingen in de wind geslagen. Goedbedoelde adviezen genegeerd. Gewoon doorgegaan met wat ik al verkeerd deed. Wel tijdenlang het besef gehad dat het anders moest, beter moest. En dan toch mijn kop in het zand steken, hè? Oh, wat stom van mij! Ik had kunnen weten dat ik zou moeten boeten hiervoor. Boeten voor mijn zonden. En terecht, want zo kon het niet langer. Toch?

Het valt zwaar. Enorm zwaar. Het is ook zo’n ommezwaai. Amper tijd gehad om eraan te wennen. Gewoon, meteen met de botte bijl begonnen. Hup, niet zeuren maar gewoon doen. Nu!! Als je er nog nut van wilt hebben, mag je niet meer uitstellen. Uitstel is afstel, dat weet je toch?

De dagen vallen zwaar. De uren tel ik, de minuten zelfs. Bij iedere ademteug ben ik mij bewust ervan. Bewust van de verandering, de ommezwaai. En ik vraag om medeleven. Om begrip. Begrip voor de bijverschijnselen ervan. Ik kan het nog niet verhelpen, die bijverschijnselen van mij. Mijn humeur. Mijn speurend oog op zoek naar iets wat het vervangen kan. Een beetje vervangen eigenlijk maar. ‘t Blijft behelpen eigenlijk. Eigen schuld, dikke bult ja. Ik weet het.

Zucht.. Ik ben aan de lijn. Het is maar dat je het weet. Blijf enigszins uit mijn buurt. Je bent gewaarschuwd!

Wanneer wij ergens lopen, loop ik aan de linkerkant van Hem. Wanneer wij in bed liggen, lig ik aan de linkerkant van Hem. Wanneer ik trek heb in een sigaret, vraag ik het Hem. Soms mag ik al, soms nog niet. Ik mag twee sigaretten roken per dag, een enkele keer bij uitzondering een derde. Wanneer de sigaret eenmaal aangestoken is, geldt deze als een hele sigaret ook al rook ik deze maar voor de helft op. Wanneer wij ergens binnenstappen, gaat Hij voor. Wanneer wij gaan eten, wacht ik totdat Hij als eerste begint. Het ontbijt maak ik altijd klaar, voor tussentijds drinken en/of eten zorg ik ook. Net zoals de afwas, dat is mijn taak. Evenals het bed voorverwarmen, wanneer de temperatuur daarom vraagt. Afspraken leg ik voor, ik maak ze niet zelf.

Zomaar een greep uit de gedragsregels die voor mij gelden in onze 24/7-relatie. Extreem? Bizar? Zo vinden veel mensen onze relatie, ja. Vind ik dat niet dan? Nee, voor mij is het niet meer dan logisch. Ongelijkheid mag er zijn, omdat het bij ons past.

Het vervolg van ‘Het genot van een Prooi’ gaat dus voornamelijk over een 24/7-relatie. Het hoe en waarom, waar en wanneer, het mogelijke en onmogelijke, het makkelijke en moeilijke ervan en hoe kijken anderen daar dan tegen aan?

En ondertussen geniet ik van elke zaterdagochtend wanneer Hij verse broodjes bij de bakker haalt, terwijl ik de tafel dek, koffie zet en de sinasappels pers. Ze smaken dan extra lekker..

Nog even draaien en schurken, mijn plaatsje vinden in de holte van Zijn arm. Nog even opwippen om een kus te geven. En nog één. Het zachte licht gaat uit en samen zijn we donker. En warm. Mij oprollen tegen Hem aan, vechtend tegen de slaap. Nòg een welterustenkusje wat uitmondt in nog veel meer welterustenkusjes. Wat vervolgens overgaat in een ik-verlang-alweer-naar-jou-kus. Het dekbed wordt weggeschoven, lichamen glijden tegen elkaar aan en warmer wordt het. Heet zelfs!

In dit donker is geen licht nodig. We vinden elkaar moeiteloos en anders wel op de tast. Onder het dekbed is het intiem en ook benauwd. Mijn hoofd omhoog om adem te happen en Hem nogmaals een kus te geven. Hmmm..  Ik lig nu onderop en voel Zijn lijf op al mijn plekjes. Armen stevig om mij heen, houden mij tegen om op te stijgen. Dat zou zomaar kunnen. Hemelse duisternis, de geur van liefde en passie, geluiden van intens genot en .. een welterusten-dan-echt, he?

Ik draai nog even en schurk mij in de holte van Zijn arm. “Ik hou van jou. Slaap lekker”

‘Argghhh, ssssssssshit zeg!! Jezus, dat is lekker zwaar. Oh, ik voel het helemaal trekken in mijn benen. Ik denk dat ik straks nog amper kan lopen zeg. Dat voelt zo strak, man! Hoe vaker ik eraan trek, hoe beter het wordt. Ik zie het gewoon helemaal opzwellen. En iedere keer meer, hè? Je hebt toch wel gevoeld hoeveel er nu aan hing? En hoeveel ik getrokken heb? God, wat een ontlading dan daarna zeg! Maar eerst even alles losmaken nu, anders kom ik nooit meer overeind.’

Voor de spiegel staat hij zichzelf te bewonderen. Zijn verliefde blik is nu niet voor haar, maar voor zichzelf. Zijn biceps, triceps, hamstrings en wat voor lekkernijen ik nog meer hoor benoemen; allemaal worden ze bewonderd. De voorgeschreven trainingsschema’s gaan vruchten afwerpen. Het voorgeschreven dieet ook, het is te zien.

Op de heilige plek die sportschool heet, worden kreten geuit naar elkaar die, wanneer je niet beter zou weten, eigenlijk door beoefenaars der mannenliefde worden gebruikt. ‘Wat ben jij lekker opgepompt zeg. Mag ik even voelen? Je schouders zijn echt geweldig! Neem eens een pose aan?’

In huis zijn meerdere spiegels nodig, drie stuks blijken dus echt niet voldoende te zijn. Immers, ikzelf wil er eentje die mij op mijn best showt. Zwangere zij wil er eentje die driedimensionaal is, voor nog slechts een paar weekjes en hij wil er eentje die uitsluitend door hemzelf gebruikt kan worden. Stel je voor dat wij die spiegel zouden bezoedelen met vrouwenvormen en/of lipstick-vegen? Daarin zou hij dan moeten kijken? No way, een echte mannenspiegel; groot en helder, duidelijk en eerlijk. En nog iets vergrotend graag! En dan nu dus nog een spiegel erbij, zegt hij. Eentje om achter zich te plaatsen, zodat zijn rug en schouders ook meteen bekeken kunnen worden. Dat hij, behalve voelen, ook kan zien waaraan hij heeft staan trekken en pompen. Want het was wel zwaar hoor. En heavy ook, maar wel lekker!

 

Te klein voor een gedichtje, te groot voor slechts één woord. Te vroeg om te feliciteren, te laat om te negeren. Te jong om er al te zijn, te oud om nog weg te denken. Nog genoeg ongemak in het verschiet, nog voldoende rust om van te genieten. “Het is al behoorlijk groot. Tis een flinke hoor! Geen idee hoelang het nog precies duren zal. ‘t Kan vriezen of dooien, je kent dat”

Officieel nog 4 weken, ik doe nu al bijna geen oog meer dicht. Mijn mobieltje plak ik het liefst aan mijn lijf vast zodat ik geen oproep missen kan. Geen idee hoe alles straks verlopen zal, wat voor emoties het brengt. Want emoties zullen komen, bakken vol! Het is ook niet niks, zo’n onomkeerbare gebeurtenis. Iets wat (logischerwijze) niet meer uit je leven zal gaan. Het blijft, punt uit! Je leven lang.

Zucht.. ze is zwanger en hoe! Logisch nadenken? Op de pauze-stand!  Slanke lijn? Lang niet meer gezien!  Eetlust? Beschamend!  Humeur? Piek-en-dal!  Sierlijkheid? Als een heiblok!  Lief? Ja, natuurlijk!!

Degenen die mij persoonlijk kennen, zullen nu waarschijnlijk grinniken, meewarig het hoofd schudden of meeleven. Er is er Eén die zich zorgen maakt om mij en Ons. Ik weet het. En toch zal ik zorgen dat er een Ons blijft. En Ons gaan er ook de leukste dingen uit halen. Omdat het bij Ons hoort. Het blijft, punt uit! Ons leven lang.

Wordt vervolgd.