Raven Dice Weblog

De duisternis treedt in wanneer de blinddoek voor gaat. Andere zintuigen gaan op scherp. De handen worden op haar rug gebonden, het touw schuurt zachtjes langs haar huid. Een vingernagel krast haar rug, trekt een spoor van opwinding langzaam naar binnen. De palm van een hand sluit zich over haar mond en ademen kan nu alleen nog maar via de neusgaten. Een benauwd gevoel trekt door haar lichaam, eventjes paniek. Een zacht gefluister in het oor laat weten dat er geen echte reden tot paniek is en zij tracht zich te ontspannen. Meters touw glijden langs haar zachte huid, totdat zij stevig ingepakt is en zich niet verroeren kan. Zachte lippen op haar lippen, de handpalm is weg en ademen gaat iets makkelijker, ware het niet dat het nu met horten en stoten is vanwege de heerlijke spanning. Ze voelt dat ze rustig naar achteren wordt getrokken, stevige handen ondersteunen haar lijf. Ze ligt op de grond, schijnbaar roerloos. Ze laat het op zich inwerken en herneemt zichzelf door zachtjes te wrikken. Voelen of ze echt zo vast zit. Het bewegen van haar lijf maakt dat de druk van de touwen alleen maar toeneemt. Alsof lange, dunne vingers haar venijnig vastgrijpen overal. Op elk plekje van haar lichaam. Ze rilt van de koude van de grond, maar ook de spanning. Ze voelt zich een rollade en bidt dat er nu geen foto’s gemaakt worden van deze positie. Toch nog ergens bewust van haar ijdelheid die haar het liefst zo voordelig mogelijk doet voorkomen. Maar dan is er altijd die andere kant van een verhaal: een foto hiervan zou ongetwijfeld prachtig zijn. Prachtig en bruut, confronterend en misschien zelfs wel angstaanjagend. Dat de adem benomen wordt van schrik als je ernaar kijkt. Net zoals haar adem soms benomen wordt en zij tevens geniet. Want het komt altijd goed. “Vertrouwen. Heb vertrouwen” fluistert Hij.

De touwen omarmen haar, wiegen haar. Laten haar voelen op alle plekjes dat Hij de controle heeft. Waartegen ze eerst nog probeerde te vechten, komt haar nu als een aangename rust voor. Niet vechten. Overgeven nu aan Hem en aanvaarden dat het zo is. Dat het goed is. Vechten doet ze al zolang dat ze er moe van is. Overgeven aan Hem doet ze nog niet zo lang. Ze wilde wel, maar kon het niet. Dat overgeven aan iemand. Misschien wel omdat er niemand zoveel vertrouwen kon geven als Hij.

Zelfs met een blinddoek voor kan ze de geruststellende blik in Zijn ogen zien. Maar ook Zijn duivelse blik. Haar duivel. Met Zijn jagersoog. Zij was ook ooit een jager met scherpe blik. Die specifieke blik heeft ze nu met Hem niet meer nodig, Hij is haar scherpe blik. Hem kan ze blindelings vertrouwen. Zodat zij zichzelf kan overgeven en verworden tot wat zij wilde: een prooi. Zijn prooi.

Het genot van een prooi werd geboren en inmiddels gelezen door vele mensen. En nu wil iedereen graag weten hoe de Jager en Zijn prooi samen verder gingen. Wat zij moet doen om Zijn prooi te blijven.

Het zal te lezen zijn in het vervolg, dus nog eventjes geduld. Net zoals bovenstaande vrouw in de bondage. Ook zij moest geduld hebben en genoot hiervan.