Raven Dice Weblog

Beschuit met muisjes, slingers zover het oog reikt en een bedwelmende bloemengeur die de bijzondere gebeurtenis benadrukt. Haar geboorte twintig jaar geleden.
Knuistjes klein en mollig, een zoekend mondje en overvolle luiers waren dagelijkse kost, maar oh wat heerlijk om haar te krijgen.
Ze groeide op en knuffelbeestjes, poppen, bouwstenen, rolschaatsen, fietsjes en kindermake-up volgden elkaar in rap tempo op. Zodra ik mij omdraaide was ze alweer gegroeid en kletste ze mij de oren van het hoofd. De verjaardagsfeestjes begonnen als een soort van kringgesprek met andere ouders, waartussen peuters elkaar het hoofd insloegen en taart aan de muren smeerden. Na zo’n verjaardag (soms ook nachtmerrie genoemd) zuchtte ik hardgrondig, maar stopte haar liefdevol in bed en nam mij voor de volgende verjaardag in een wat rustiger tempo te laten verlopen. Rustiger vooral voor mij, want ik was oprecht gesloopt na zo’n viering waar ik politie-agent, ober, kok, portier, zuster en huissloof ineen was.
Hoe snel volgde de verjaardag waarop geen familielid zich meer mocht vertonen aan haar vriendenkring? Ik mocht bij wijze van spreken alleen nog mijn hand om de deur steken, gevuld met kratten bier, flessen Bacardi, zakken chips, troggen kipkluifjes en schone asbakken. In bed dreunde ik op de maat van veel te harde muziek en viel ik pas in slaap wanneer ik er eigenlijk alweer uit moest. Om haar visite eruit te gooien eigenlijk, want die ging nog-lange-niet-naar-huis, jihaaa!! “Jezus, jouw moeder ziet eruit alsof ze de hele nacht heeft doorgehaald!”
Hoe dichtbij was de waarheid..
Haar vorige verjaardag was geheel anders: ze vierde deze in Tunesië en kotste haar hart en nieren uit boven een gat in de grond. De toeristenplekjes konden haar gestolen worden, evenals het verrukkelijke eten. Dat kotste ze er al uit als ze er alleen maar aan geroken had. Intens blij was ze om na twee weken voet op eigen bodem te zetten en haar familie weer te kunnen waarderen.

Tot aan haar verjaardag gisteren woedde er een onmetelijke storm boven haar hoofd en deed alles op de grondvesten schudden. Haar pretogen werden serieus, haar schaterlach ingetogen, haar ondernemingszin werd tam en typeerde zich vooral door uitstelgedrag.
Toen ze begon uit te dijen werden haar ogen zacht, haar lach lief en haar ondernemingszin ondergeschikt aan haar energielevel. Ze kreeg een doel voor ogen en dat deed haar overleven. Hiervoor moèst ze vechten, moèst ze praten en moèst ze ondernemen en dat deed ze, op eigen wijze. Vele nachten voerde ze gesprekken, gaf ze haar twijfels en teleurstellingen bloot en zag dingen waarvoor ze eerder blind was.
Ze werd in een paar maanden tijd volwassen en oh, wat was dàt soms moeilijk en zwaar.

De dag waarnaar iedereen had uitgekeken brak aan en ze vocht als een tijgerin en overwon. Ze kreeg waar ze intens naar verlangde en haar leven kreeg een nieuwe glans èn kans. Niet makkelijker, maar anders. Anders dan vele leeftijdgenoten van haar, anders dan ze in haar meisjesdromen beleefde en op gehoopt had.
Vaak luister ik naar haar zachte stem, haar kirrende lachje naar hem en zie ik hoe zacht ze is en hoe lief. Haar geduld met hem heeft mij versteld doen staan, haar liefde voor hem maakt mij week en trots. De uitgestoken handen naar haar slaat ze nu niet meer af, maar pakt ze blijmoedig aan en ze kijkt weer vooruit, met hem en voor hem.

Ze was jarig gisteren. Twintig jaar alweer. Wat vliegt de tijd.
In het restaurant zat ze nu niet meer met een feesthoedje op in een taart te slaan. Ze kreeg ook geen ijsje met sterretjes erin en evenmin een kleurplaat voor een moeilijk moment tussen de gangen door.
Ze keek de tafel rond en was blij met de mensen om haar heen. Hij zat op haar schoot en hield haar stevig vast, zij aaide liefdevol over zijn haren en wiegde heen en weer. Zèlfs toen hij al lang en breed in slaap was gevallen op haar schoot.
Nu geen barbies meer of meisjesboeken, geen rollerskates of kindermake-up. Maar een oma-fiets met metalen fietsmand voorop èn een drie-jarige verzekering tegen diefstal. Zo gaat dat als je twintig bent geworden en het mooiste-èn-liefste-jongetje-van-de-hele-wereld kijkt naar je op. Hoezo trots?!

Rest mij nog te zeggen dat ik het vieren van een verjaardag in een restaurant toch wel heerlijk vind. Mag een ander eens de ober zijn..

‘Hi, hoe is het met jou? Ik heb je echt al tijden niet meer gezien. God, hoelang is dat geleden? Zeven, acht jaar?’
We gaan zitten in het café en al pratend worden zeker zes drankjes weggeslurpt en wat sigaretten weggepaft. ‘Hoe is het met die-en-die, nog zo dik? En zus-en-me-zo, werkt zij nog steeds daar?’
We komen op het onderwerp tijdsbesteding terecht en ik vertel dat ik zo af en toe wat schrijf (ik blijf té bescheiden, ik weet het). ‘Ohhhh, maar dan moet ik je vertellen over een boek wat ik laatst las. Dat is echt wat voor jou, zeker weten! Een boek dat gaat over een geweldig wijf, vol humor, passie en lef en zij vertelt haar Meester (ze doet aan SM, eng joh!) wat zij allemaal in de nachtelijke uurtjes heeft uitgespookt voordat ze elkaar tegenkwamen. Ze heeft weleens betaalde sex gehad om een vriendin uit de brand te helpen. Ze had een ex die met zelfmoord dreigde, de lul! Zou je zo’n vent niet?! Ze durfde echt overal op af te stappen en wilde uitproberen waar haar grenzen lagen. Maar ook wilde ze een kerel tegenkomen die haar de baas zou zijn! Nou vraag ik je: wie wil nou toch anno 2007 dat een man je de baas is? Dat snap je toch niet?? Dat onderwerp vond ik dus voor mijzelf een beetje bizar, maar gek genoeg bleef ik toch doorlezen en vond ik het gewoon jammer dat het boek uit was. Zo’n leven als in dat boek wordt beschreven..mens, ik zou ervoor tekenen hoor! Heerlijke spanning, doen wat je wilt en met wie je het wilt, lekker je gang gaan en onnoemelijk veel mannen achter je aan hebben. Dat SM-en in dat boek was niet superveel hoor, maar wel spannend genoeg om er een onrustige nacht van te hebben. Hihihi, als je begrijpt wat ik bedoel. Alleen zou ik aan de andere kant heel veel dingen niet durven, die zij-in-dat-boek wèl deed. Mijn heldin is ze geworden, weet je dat? Wacht, ik zoek even in mijn agenda hoe dat boek ook alweer heette en wie het geschreven heeft. Echt wat voor jou om te lezen, Raven! Ik heb hier mijn speciale blaadje in mijn agenda met boeken die ik heb gelezen, want anders raak ik, chaoot als ik ben, de draad kwijt. Ehmm, wacht even..ja, hier heb ik het! Het heet “Het genot van een Prooi” en is geschreven door Raven Dice……..*Hier zie ik een eurootje vallen*
Kut en shit, Jezus en Maria…Raven? Raven, ben jìj die Raven Dice? Heb JIJ dat boek geschreven???’

“Ober, mag ik twee tequilla van U?” Grinnik.

De schoenen met hoge hakken liggen her en der verspreid, klaar om gepast te worden. Weifelend worden de hoogste hakken in de handen genomen en bekeken. Zouden ze passen? Ze passen! Het lopen erop vraagt nogal wat concentratie en na wat heen en weer gestrompel gaat het erop lijken. De billen worden aangespannen, de kuiten zwellen op en een prachtige rechte houding is het resultaat.
Een stapel glanzende slipjes en strings wordt nu het volgende doel: welke past en staat het mooist? Welke kleur zal het worden? De roze of de crème, de zwarte of de vuurrode? De rode string zit het prettigst en staat enorm! Op naar het volgende: de jarretels.
Lastig als je zoveel keuze hebt, nòg lastiger wanneer er een tijdsdruk aan vast zit. Weer passen voor de spiegel en kijken naar het resultaat: de vuurrode jarretel met zwarte kantjes en één rood roosje erop. Geil!
Kousen. Grote God, hoe moeten deze op de juiste manier aangetrokken worden? Niet in één ruk in ieder geval, anders schiet er zo een ladder in. Die netkousen dan maar? Alhoewel, die naadkousen van zachte zijde zijn wel prachtig. Die dan maar heel voorzichtig aantrekken en oppassen er geen gat in te trekken, want anders..
Een voorlopig resultaat in de spiegel bekeken: een naakt lijf, gevat in jarretel, string, kousen en schoenen met superhoge hakken. Prachtig!
Een lade vol met bh’s, de een nog mooier dan de ander. Alleen weer zoveel maten en kleuren, met beugel of zonder. Open cup of gesloten. Zucht..
Een zwarte, satijnen bh wordt het, ook hierop een klein rood roosje. Alleen behoeft deze bh wel wat extra vulling, anders is het zo leeg, zo nutteloos. Ietwat beschaamd worden de vullingen op hun plek geduwd en mag het resultaat er wederom zijn in de spiegel. Het lijf staat al ietwat zelfverzekerder en wacht vol spanning de beautykoffer af met veelbelovende schoonheid. Vuurrode, hoerige lippenstift moet nu netjes opgebracht worden, dat valt nog niet mee. Het resultaat van de eerste poging geeft een clowneske uitstraling in de spiegel. Gelachen wordt er hierom en beschaamd wordt het weggeveegd om een nieuwe poging te ondernemen. En nog één en nog één..totdat de kleurloze, dunne lippen veranderen in uitnodigende, zwoele en sensuele prachten. Wat rouge op de wangen, oogschaduw op de oogleden en een wenkbrauwpotlood dat meer uitstraling in het gezicht geeft. Geweldig!
Een doos met parelkettingen, kermiskettingen, zilveren hartjes aan dunne kettinkjes, armbanden, oorbellen en schuifspeldjes worden bruusk omgekeerd bovenop het bed: zoek maar uit wat je leuk vindt! Dat is nog niet zo gemakkelijk, alweer die tijdsdruk die ook hieraan hangt.
Blonde en bruine pruiken, rode en zwarte. Langharig of kort en pittig, krullen of steil. De grond is ermee bezaaid en Zij kijkt toe hoe onwennig, maar verlangend het stekelig en hoekig hoofd verdwijnt onder de blonde krullen. De keuze is gemaakt en zorgt voor een ondeugende blik onder de blonde krul op het voorhoofd.
De grote kledingkast gaat open en een walhalla aan kleding maakt een onvergetelijke indruk. Hebberig zou je ervan worden en de komende minuten wordt druk gepast. Weer die blikken in de spiegel, wat zou je zonder moeten? Het bloesje zit strak over de gevulde borsten, de leren rok volgt de lijnen van de heupen en spreekt een belofte uit.
Na de allerlaatste controle in de spiegel volgt de immens diepe zucht vlak voordat de inspectie beginnen zal. Zij staat geduldig en genietend te wachten, haar opdrachten zijn duidelijk geweest: ‘Zorg ervoor dat je er vrouwelijk en sexy uitziet. Een beetje sletterig is mooi meegenomen, maar niet te overdreven.’

Zij gaat zitten op de leren bank en wenkt ze één voor één dichterbij. ‘Draaien. Bukken! Loop eens een stukje en kom dan maar terug. Rechtop lopen en schouders naar achteren, borst vooruit! Ga eens netjes zitten. Ga eens uitnodigend zitten.’
Als marionetten laten ze dit gewillig over hen heen gaan, zij willen dit immers zelf, die metamorfose. Hier kan het, hier mag het:

Mannen in vrouwenkleding. Travestie. Het is dichterbij dan je denkt en ik zou er maar van genieten voor je kans voorbij is.

Mensch..durf te leeven!