Raven Dice Weblog

Summiere berichtgeving vannacht: mijn hersens hebben mij gevangen, mijn gevoelens houden mij vast.

Kunt U er nog soep van maken? Ik niet!

 

Wordt vervolgd..

Zomaar ben ik een saaie, weke muts. Ik stel voor om vandaag de auto te gaan wassen en poetsen, hoe burgerlijk. Zelfs tijdens het wachten op onze beurt bij de wasserette (ja, we doen niet alles zelf, zeg) stel ik voor een ijsje voor ons te kopen (Magnum uiteraard). Tjonge..
We hebben lekker rustig ontbeten en gekletst. Uitgebreid onder de douche gestaan en elkaar ingesopt. Burgerlijk tot nog toe, toch?

We vonden zelf dat dit wel mocht, een keertje burgerlijk. Aangezien we vanochtend pas om half 5 ons bed inrolden nadat we de tent weer hevig hebben laten schokken, ha!
Eerst gisteravond even on-burgerlijk gekleed bij een bevriend stel langsgeweest en zo grappig wat voor onheil en duivels plezier je kunt bespreken boven een bakkie koffie.
Wat voor heerlijke afspraken er gemaakt kunnen worden, terwijl hun nieuwe katjes door de woonkamer heen buitelen. Hijzelf is amateur-DJ en met een grijns van jewelste vertelt hij over zijn eerste echte optreden binnenkort. Hij noemt aardig wat bekende namen en wij luisteren ondertussen meteen naar wat arrangementen van hem.
En we hebben het er lachend over wàt je allemaal op die muziek kunt doen en hoe het tempo daarbij helpt.
Goed, we waren eigenlijk op doorreis naar ander lekker onheil, dus na verloop van tijd nemen we innig afscheid en plannen voor snel een langere avond/nacht.

Op de plek des ander onheils aangekomen worden we al snel opgenomen in een zwarte, warme deken van gelijkgestemde mensen in strak leer en glanzend rubber. Een bestelling welke Hij had geplaatst een tijdje geleden, wordt gepast door mij en iedereen wil dit graag bewonderen. Dus loop ik in no-time te paraderen in een vermoeiende, maar lekkere houding en probeer ondertussen mijzelf eruit te wurmen. Dat is nou net de kick voor mij.
Na de inwendige mens verzorgd te hebben, mag ik richting speelruimte en sta ik in no-time in een weinig flatteuze houding temidden van diezelfde zwarte, warme deken. Links en rechts van mij zwiept en zwaait van alles, hoor ik gekreun en gesteun en op de achtergrond klinkt een mannenkerkkoor ter verhoging van de feestvreugde. Hoe stemmig voor ons, ja. Echter, een ‘normaal’ mens zou er depressief van worden en binnen korte tijd zichzelf ophangen aan het touw van de kerkklok.
Naderhand schieten we een privékamer in en spelen samen nog lekker en vooral ‘zalig’.  

Wanneer we uiteindelijk met de mond vol slagroomsoesjes het pand verlaten en het geluid van onze voetstappen het enige is wat de nachtelijke stilte verstoord, hebben we een goed en voldaan gevoel. Eindelijk weer een weekend waarin we ‘los’ konden gaan, als tegenhanger van afgelopen weekends waarin we door een koutje het huis moesten houden.

Nu dus wederom de volgende vraag, alleen gesteld vanuit een andere gemoedstoestand dan onlangs:

Hoe was Uw weekend?