Raven Dice Weblog

‘Hij lacht zo lief naar mij’ vertel ik aan mijn vriendin. Ze trekt haar wenkbrauwen op en probeert ons gesprek voort te zetten.
‘Weet je dat zijn ogen altijd gaan glanzen als hij mij ziet?’ verzucht ik terwijl ik mijn hand onder mijn kin plaats en dromerig voor mij uit wil staren.
Vriendin kijkt wat bozig omdat ik haar weer onderbreek en zet haar wijnglas met een klap op tafel neer, in de hoop mij van mijn roze wolk te laten donderen.
‘Hij houdt zo enorm van knuffelen, wist je dat? Wanneer ik mijn armen om hem heen sla, schurkt hij gewoon helemaal tegen mij aan. Zàlig!’

“Zeg, heb je eigenlijk wel gehoord wat ìk te vertellen had daarnet? Interesseert het je überhaupt wel dat ik hier zit, dat ik mijn verhaal ook kwijt wil? Of zal ik maar weggaan en jou lekker laten dromen over jouw grote liefde?” Vriendin schuift haar stoel naar achteren en wuift naar de (overigens goddelijke) ober ten teken dat ze de rekening wil. Driftig steekt ze een sigaret op en blaast de rook mijn kant op, wetend dat ik op dit tijdstip niet meer roken zal. De bitch!
“Heeft ie je soms ten huwelijk gevraagd? Een grote, dure ring cadeau gegeven? Een reis naar Timboektoe met twintig bedienden geboekt voor jullie? Ik vraag het maar hoor, want uit jouw mond komt verder weinig concreets. Ik bedoel, als jij hem zo zit op te hemelen (waar ik trouwens helemaal beroerd van word) dan is er zeker iets voorgevallen dat jij zo suikerzoet zit te kwelen over hem. En dat terwijl je hem al zolang kent. Of, vertel eens, ben jìj soms vreemd gegaan en heb je heel wat goed te maken?”

Vriendins ogen kijken mij nu zeer nieuwsgierig aan, de ober wordt weggestuurd voor een paar glazen wijn in plaats van de rekening en een en al oor zegt ze: “Je kunt het mij wel vertellen hoor. Je weet: ik zwijg als het graf, mits het geheim interessant en sappig genoeg is natuurlijk. Kom, lucht je hart nu maar eens goed en vertel het je eigen, trouwe en goede vriendin. Wàt heb je gedaan of is er gebeurd dat je zo walgelijk verliefd zit te doen. Welke nieuwe standjes hebben jullie uitgeprobeerd of hoe groot is de Tarzan die je hebt gekregen van hem? Heeft ie een vriendinnetje voor je geregeld? Of..misschien zelfs een vriendje? Oh ja, God-nog-aan-toe!! Jullie zijn zo openmindend als de pest, jullie hebben vast uitbreiding van bedpartners uitgeprobeerd en daarom ben je natuurlijk zo eng in-love! Oh Heer, vergeef haar van deze zonde! Waar gaat dat heen met deze wereld? Waarom kun je niet gewoon gelukkig en tevreden zijn met één en dezelfde man? Iedere avond gewoon om zes uur het eten op tafel? Idols kijken op zaterdagavond en op zondag sperzieboontjes, kruimelaardappels en draadjesvlees eten? Gewoon één paar laarzen en twee paar schoenen hebben? Normale, kleurige, stoffen kleding dragen in plaats van die leren, hoerige zooi die in je kast hangt? Gewoon Monopoly spelen op maandagavond in plaats van die Sodom-tenten waar jullie je begeven? Mijn moeder heeft mij toendertijd nog zó gewaarschuwd voor jou, weet je dat? ‘Die meid gaat van het rechte pad af, wat ik je brom!’ Dàt zei mijn moeder altijd wanneer ik het weer eens voor je opnam als je iets had uitgespookt.”

Vriendin neemt zo’n grote slok van haar rode wijn, dat ze hoestend en proestend haar sigaret uitmaakt en haar bloesje moet deppen met een servet. “Zie je nou, dat komt er nou van! Nou vertel op, wàt heb jij of jullie gedaan dat je hier zo domweg en vaag zit te grijnzen en kwelen over die man van je? Ik luister! Nu graag!”

Met al mijn aandacht heb ik de stortvloed van woorden van vriendin aangehoord en kan nu mijn lachen niet meer inhouden. “Stomme koe die je bent! Ik heb het over die kleine van je-weet-wel. Dat lekkere ding van bijna 8 maanden oud! Wat denk je wel van mij?”

Heeft U mijn boek al gelezen trouwens? *hele vette knipoog*

Eén tik naar links, stukje rechtdoor en stilstaan. ”
Eén tik naar rechts, bochtje maken, beetje schuifelen omdat er iets onder de voeten gevoeld wordt en vervolgens weer doorlopen.
Het is stil en tegelijkertijd rumoerig. Het is donker, maar licht in het hoofd.
Armen op de rug en ellebogen samengetrokken. De polsen aan elkaar en bungelen op de billen. De lippen gescheiden door het rubber-bit, het warme vocht sijpelt langs een mondhoek.
Iedere keer een tikje aan de riem, onnavolgbaar volgzaam is het gevolg. Gebonden op velerlei wijze, onmetelijk gevoel van vrijheid in geest. Diezelfde geest waant zich in het luchtledige en kijkt tevreden naar het vrolijke sadisme wat die avond het thema bepaalt.
Urenlang zo te kunnen lopen, volgen. Dat moet geweldig zijn, maar eist ook van Hem het bijna onmogelijke. Het zegt wel veel over het gevoel van overgave en geluk.
De opdracht om uit de heerlijk beklemmende gevangenis te ontsnappen dringt uiteindelijk door en een warm geworstel volgt. De ademhaling wordt sneller en doet de borsten deinen van geluk. Vingers voelen als van een ander, maar toch zit het vast aan het nog steeds gebonden geheel. De handen slapen en moeten nodig ontwaken, de schouders eveneens.

Een euforisch gevoel wanneer de handen in de lucht gestoken kunnen worden, een brede glimlach die verborgen blijft. De beloning volgt en zware slagen dalen op het klamme lijf neder, het geluksgevoel neemt hand over hand toe. De billen gaan tintelen, de rug gloeit pijnlijk en de gewelfde kant het van lijf krijgt nu haar verdiende afstraffing. Is het wel een afstraffing?
Het koele waaieren, het zacht ritselende geluid van de paardeharen en de snijdende puntjes zorgen ervoor dat drie treden tegelijk genomen worden. Drie treden naar boven, zeker niveau 10 waar niveau 2 het begin was nog maar even geleden. Het denken stopt nu volledig, het voelen en ervaren neemt het over en nemen afstand van de omgeving.
Handen in de rug, handen gesloten om haar heen, stemmen ergens in de verte, donker nog steeds is haar wereld en een diep verlangen hier te blijven.
Het licht is ruw en meedogenloos, de gezichten geschrokken, Zijn blik inschattend en geruststellend. Ze laat zich meevoeren en sluit de ogen weer, het lijf zelf weigert enige actie en zakt in.
Een andere plaats, gezichten die haar vragend aankijken. Monden die haar vragen stellen zonder geluid. Het antwoord schuift ze door naar het afgescheiden deel van haar lijf en zo suddert ze gelukzalig glimlachend. Nog steeds..

Heel langzaam komt het geluid weer bij de monden, de vragen bij de personen, het licht weer in de lampen en de gezichten bij de namen. Een stoel onder haar billen, haar naaktheid heel gewoon en handen die haar aaien en strelen.
Hij knikt haar bemoedigend toe, wist dat het goed zat en goed zou blijven. Heeft een heerlijke ervaring gehad met het meevoeren van haar donker verstopte en vastgebonden lijf. Bewonderende blikken zitten nu nog in Zijn rug en mogen daar ook nog even blijven.

Het haardvuur geeft nog steeds haar warmte, zelfs al zit ze er mijlenver vandaan. De kroonluchters beschijnen de spelers stuk voor stuk en lijken genoten te hebben van het schouwspel uit vervlogen tijden. Kreten van verlangen, vervloekingen door pijn en afzien, zuchten van genot en blikken der liefde leefden allemaal onder de balken die nacht.

De klok, hoe mooi ook, tikt haar wijsje van bedtijd. De kleding gaat uit en aan, de deuren open en dicht en uiteindelijk ook ieders licht uit.
De klok tikt…de riem tikte ook en zit nog lang in haar hoofd.