Raven Dice Weblog

Zal ik wel of niet op de bel drukken? Ik kijk naar mijn hand, mijn vinger en uiteindelijk mijn nagel die lichter wordt wanneer de bel wordt ingedrukt. Ik schrik passend en duw de electronisch geopende deur voorzichtig open. Een licht flikkert en op de trap moet ik voorzichtig lopen om niet ergens op te trappen. Ik ontwaar een enkele laars, maar ook slordig opgerold touw en wat visloodjes, twee verschillende handschoenen en een lege fles champagne. Boven aangekomen ontvangt ze mij hartelijk en voel ik mij bijna verlegen bij de pompeuze complimenten over mijn voorkomen en eerdere mailwisseling. Verlangende lippen worden uitgestoken en warme armen sluiten mij in, nog voordat ik mijn jas heb laten vallen. Ik voel herkenning en graaf diep in mijn geheugen.
Uitdagend kwebbelend word ik de kamer ingeleid en kijk mijn ogen uit, terwijl ik instemmend knik wanneer mij een koffie wordt aangeboden. Vanuit de keuken gaat zij door en al snel zit ik met de knieën stijf tegen elkaar aangedrukt op haar rode bank. Zijzelf zit met de benen over elkaar heen geslagen, hooggehakt en verleidelijk op de zwarte bank en dringt aan toch vooral over mijzelf te vertellen. Hortend en stotend begin ik, af en toe onderbroken door een slok koffie en een ademteug en zij knikt instemmend of lacht gierend wanneer ik vertel. Was het hier al zo warm trouwens?
Ik vraag of ik even van het toilet gebruik mag maken en probeer bij zinnen te komen door het koele water van de fontein over mijn polsen te laten lopen. Ik kijk in de kleine spiegel en spreek mijzelf toe “Toe raven, stel je niet aan. Jij wilde het toch zelf,  je onderwerpen aan haar? Je wilde zo graag weten hoe het zou voelen met haar. Hoe ze zou smaken, ruiken en voelen. Of ze echt zo leuk en spannend zou zijn als iedereen al verteld had? Je wilde toch persé weten wat haar nou zo bijzonder maakt? Niet terugkrabbelen dan! Kom op, wie A zegt zal B ook zeggen. Nu!”

Ik haal diep adem en zie bij terugkomst dat haar blik anders is en haar lippen krullen. Met haar nagels trekt zij onzichtbare sporen over haar lange benen en verklaart hiermee haar  jachtseizoen voor geopend. Althans, zo heb ik al van eerdere slachtoffers gehoord. Ik kan een rilling over mijn rug niet negeren en ze ziet mij huiveren. “Ben je bang?”
Ze wenkt mij naast zich op de grond en slaat haar arm om mij heen, terwijl haar vingers door mijn haar spelen. Ze vraagt mij mijn grenzen te benoemen of anders, wanneer ik deze niet precies kan aangeven, in te schatten. Het gekriebel in mijn haar doet veel grenzen vervagen en ik hoor mijzelf maar de helft opnoemen van wat ik in mijn hoofd had.
‘Het geeft niet, ik vertrouw haar. Neem mij maar mee op reis, ik ga met je mee’

Ik lig op de grond in het donker, een scherp krassen in mijn huid maakt dat ik kronkel en kreun. Hete lippen volgen de krassen en een warme tong doet ze verzachten en tintelen. Mijn armen liggen bewegingsloos naast mijn lijf en ik zou niet weten wat ermee te doen. Mijn hele lijf weigert enige opdracht van mijzelf, alleen haar opdrachten krijgen gehoor. Lang heb ik gewenst, nee verlangd zelfs, zo te liggen. Zo te zijn en te genieten. Haar huid raakt de mijne, haar haren verstrengeld in mijn haar. Kleine zweetdruppeltjes kringelen van haar huid af en maken plasjes op mij. Ik zou ze willen oplikken en zo een beetje van haar in mij hebben. Ze ademt onregelmatig, een wat dierlijke grom borrelt af en toe uit haar keel en haar hand volgt de welving van mijn buik.
Ik wil haar geven wat mogelijk is, zelfs wat onmogelijk is. Al mocht ik maar haar voetstap volgen, haar uitgestoten ademteug opvangen of in haar schaduw staan. Ik zou het doen en dolgelukkig zijn.

Ze is het waard om slapeloze nachten om te hebben. Ze is het waard om vreemd te gaan. Ze is het waard alle beloftes te verbreken, alle normen te laten vervagen. Alles wat er gezegd is over haar klopt. Geen minuut overdreven of teveel gezegd, ze is geweldig en ik wil haar.

Ik open mijn ogen en voel lege plekken op mijn lijf. Ik draai mij om in bed en zie ook daar een lege plek. Toch ruik ik haar geur nog en voel de warmte van haar lijf. Haar stem galmt nog in mijn oor en ik proef haar nog op mijn lippen.
Ik moet weten waar ze is en spring uit bed. Kijk in de badkamer, de hal, de andere slaapkamers en uiteindelijk de keuken en de woonkamer. Niets, helemaal niets!
Ik denk gek te worden en staar wezenloos uit het raam. Beneden op straat zie ik een vrouw lopen die op haar lijkt en ik ren naar beneden en trek de voordeur open.
De vrouw is weg en ik draai mij om teneinde weer naar binnen te gaan. Ik lees het naambordje en kijk naar mijn hand, mijn vinger en uiteindelijk mijn nagel die lichter wordt wanneer ik het naambordje aantik.

Het is mijn eigen naambordje..

Inmiddels ruim anderhalve week verder:

ETEN
Dat gaat inmiddels prima. Chinees, Grieks, toetjes, broodjes, taart (mijn verjaardag), chips, nootjes en croissantjes..alles gaat weer naar binnen en smaakt heerlijk. Ook heerlijke Dom-koffie door het keeltje laten glijden, wat rode wijn en zelfs een biertje smaakte goed.

FOTO
Nee, geen foto zul je vinden hier van mij. Niet voor D-Day en niet nà D-Day. Gewoon omdat sommige dingen te persoonlijk zijn of omdat ik gewoon te ijdel ben.

LIJF
Afgekoppeld en onthecht ben ik inmiddels al en het kwieke zit er alweer een beetje in. Het lachen gaat weer goed, evenals het vuilbekken en vloeken. Ik loop nog niet de vier-daagse, de half-daagse zult U mij ook nog even niet zien doen trouwens. Slapen doe ik nog steeds in één en dezelfde houding en slaap derhalve enigszins k*t maar het moet maar even.
Douchen mag en kan ik inmiddels zelfstandig, aan- en uitkleden lukt weer als de beste en met dit mooie weer moet ik mijzelf bijna vastbinden om niet aan de grote schoonmaak te gaan. Het voelt van binnen dus prima, maar ik moet mij nog even inhouden en genieten van de rust en hulp die geboden wordt.

TABOE
Er zijn vele taboes ja, dit is er misschien ééntje van. So what?
Voor mijzelf zijn er weinig dingen die niet bespreekbaar zijn, alleen hoef je niet persé met iedereen àlles te delen. Ik maak tenslotte zelf wel uit wat ik met wie bespreek, U niet dan?
Om dingen ook uiteindelijk te doen, behalve deze uit te spreken, lijkt ook een taboe te zijn. Erover praten is wel stoer ja, ‘ik ga dit-en-dat doen’ of ík durf dat echt wel, ja!’ maar het daadwerkelijk ook dòen. Dat blijkt dus heel andere koek. Voor mij niet.
Ik riep het al tijden. Daar waar weinigen mij wilden geloven. Dat roept ze nu wel stoer, maar ze doet het nooit. Let op mijn woorden, ze lult! Opschepster!

Ik heb het gedaan. Niet gewoon gedaan. Maar weloverwogen gedaan. Goed van tevoren informatie ingewonnen. Verschillende meningen naast elkaar gelegd. Veel over gepraat met elkaar. De voors en tegens afgewogen. Mijn wensen tegenover de risico’s. Want risico’s zijn er natuurlijk altijd. Maar zoals ik het altijd al graag roep:

Sommige risico’s moet je gewoon nemen.

 

To be continued

 

 

 

*Voor diegene die  raadt waar het in dit verhaal om gaat, zou ik een prijs kunnen uitloven, maar wat zou de prijs dan moeten zijn? Een foto met mij samen als bewijs misschien?*

En zo werd het 1 februari: D-Day.
De dag waarnaar ik zo lang had uitgekeken. Naar verlangd. Gevreesd en gewenst.
’s-Morgens vroeg mijn tas en koffertje ingepakt en zelfs zonder te ontbijten of ook maar iets te drinken op pad gegaan. Het was nog donker en stil buiten, al gaf de inmiddels betreedde stationshal meer tekens van leven. Gelukkig was de trein op tijd deze keer, dat was één van mijn angsten om bijvoorbeeld te laat te komen. In de trein zelf bladerde ik wat in een gratis verstrekt krantje, keek wat naar buiten en verstuurde nog wat laatste sms-jes. Stel je voor dat het fout zou gaan; dan zouden dit zeker mijn allerlaatste sms-jes zijn geweest! Maar niet aan denken, liever denken aan het gestelde doel en het beeld wat daarbij hoort.
Rotterdam Centraal kwam vrij snel in zicht en ik stapte uit om vervolgens richting trams te gaan en in de juiste te stappen. Een rilling ging even door mij heen; het vroege uur, mijn lege maag èn daarbij toch wel een flinke kriebel in mijn buik maakten dat dit zeker geen gewone vrijdag zou worden, integendeel.
Bij de opgegeven halte stapte ik uit en trok mijn rolkoffertje achter mij aan. Vrij snel was ik ter plaatse en opende ik de deur, na eerst een diepe zucht te hebben geslaakt. Ik was vroeg en niet alleen ik, maar met mij nog een paar personen. Een muziekje op de achtergrond, wat lectuur keurig geordend op een tafeltje en de geur van koffie zorgde er best wel voor dat mijn hart niet nòg sneller ging kloppen. Alleen mocht ik geen koffie drinken natuurlijk, dorst of geen dorst. Ik had mij al aangemeld, dus nu was het even wachten totdat ik aan de beurt zou zijn om mee te lopen naar boven.
Een minuutje of tien later, na mijn sms-box geleegd te hebben, mijn nagelriemen met mijn tanden eraf gescheurd en ontelbare keren mijn horloge te hebben bekeken, was het dan zover en werd ik geroepen. ‘Het gaat gebeuren!! Ik kan niet meer terug!! Ik wil niet meer terug!! Oh help, als alles maar goed gaat!?’
Boven aangekomen werd mij mijn kamer gewezen, de regels en gebruiken uitgelegd en een zeer charmante ‘pon’ overhandigd voor ‘zometeen’. Al mijn piercings moesten uit, make-up en nagellak had ik al niet meer op en mijn kleding kon ik dààr kwijt, evenals mijn koffertje. Ik was nog maar net klaar met om/uitkleden toen hij zijn hoofd om de deur stak met verschillende kleurtjes in zijn hand, klaar om de plattegrond uit te tekenen. Het felle licht, de gejaagde ademhaling en de paniekerige blik in mijn ogen (ik weet het zeker!) brachten hem niet van zijn taak af. Integendeel, hij ging moedig en beslist aan het werk en ontzag mij nergens. Naakt stond ik daar voor hem, terwijl zijn digitale fototoestel achter elkaar mijn wezen vastlegde. Schaamteloos en genadeloos.

Het uur U: mijn rechterarm ligt vast en daarin verdwijnt een naald met slaapzand. Mijn linkerarm ligt vast met daar om heen de bloeddrukmeter. Wanneer ik boven mij kijk zie ik de druppels driftig in het slangetje verdwijnen, hoor ik nog roepen dat de bestemming Bahama’s is en zakken mijn oogl…

SNURK

‘Goeiemiddag, heeft U lekker geslapen? Wilt U een kopje thee misschien? Ik ga het even halen, maar eerst zal ik U nog even lekker toedekken hoor’.

SOEZEN

‘Oh jee, de thee is al koud geworden. Ik haal even nieuwe thee voor U. Doet U de ogen maar open hoor, wij hebben Hem al gebeld en verteld dat alles goed is. U heeft nog even de tijd om bij te komen. Ik doe het hoofdeinde even iets hoger, dan drinkt de thee straks iets gemakkelijker weg’.

SLURP

‘Heeft U soms trek in wat fruitcocktail? Ik ga het meteen even halen, momentje.
Ja, daar ben ik weer. Oh, ik zie een traan biggelen over Uw wang. Ik haal het er even vanaf met een doekje, geen probleem hoor. En lekker hè, die verwarmde lucht in bed. Daar hoor je iedereen zo positief over praten. Wordt zeker gewaardeerd ja. Kom nog maar iets meer omhoog hoor, dat eet straks iets gemakkelijker.’

EET/KNOEI

‘Oh jee, ja de mond kan soms even iets anders doen dan gewend, hè? Geeft niets hoor, ik haal een doekje. Voorzichtig omhoog komen, want U zult de schouders en armen ook flink voelen vrees ik. Gaat de maag al iets rammelen? Zal ik een lekker broodje klaarmaken? Ham of kaas? Kaas! Prima, ik ga een broodje kaas maken. Met of zonder boter. Misschien nogmaals een kopje thee? Meloenthee misschien? Ik ben zo terug, hier heb ik alvast wat gaasjes voor het geval dat..’

FOTO

Godnondeju!!! Met mijn mobiele telefoon maak ik een foto van mijzelf. Ik zoek meteen naar de verborgen functies die er vast in zullen zitten zoals bijvoorbeeld ‘a là Frankenstein’ of ‘angstaanjagend’ of ‘dood’. Om foto’s te bewerken of zoiets. Ik wil verder en zelfstandig omhoog komen maar bemerk dat ik op een paar plaatsen erg beperkt ben. Ik trek de deken omhoog en kijk en kijk en kijk..en schrik! Godnondeju, ik lijk wel een Bork!! (Scifi)

 

Wordt wederom vervolgd..