Raven Dice Weblog

Verbijsterd lees ik de brief nogmaals en zucht eens diep: één miljoen euro!!!
Ik knijp mijzelf eens hard. Au!! De brief vertelt mij nog steeds hetzelfde en ik ga zitten om het bonken van mijn hart tegen te gaan. Mijn lippen tintelen en ik krijg ademnood, dit heb ik nog nooit meegemaakt. Nooit van mijn hele leven!!
Ik sta weer op, lees de brief nògmaals en pak vervolgens de telefoon. Aan de andere kant klinkt een luid gejuich en de boodschap ‘vooral thuis te blijven, want ze komen eraan’.
Ik kijk mijn woonkamer eens rond en zie meteen van alles wat voor vervanging in aanmerking komt. Wat, vervanging?! Niets vervangen..ik verhuis meteen! Ik zet de laptop aan en surf vervolgens naar mijn internetbankier, check mijn saldo en zet het nu echt op een juichen en huilen tegelijk: ik ben rijk!!!!!

Struikelend over hun voeten rennen ze naar binnen, luid schreeuwend wat je allemaal kunt doen met een miljoen. En dat is veel volgens hen! “Eindelijk kun je mij die pickup-truck geven die ik al zolang wil hebben. Maar we kunnen ook eens met de hele bubs op vakantie, lekker poepsjiek en ver weg. Eerst toch allemaal wel in het nieuw steken? Want die kleding van nu is toch helemaal niets meer? Een snellere internetverbinding zou ook wel fijn zijn, maar dan wel meteen met nieuwe laptops erbij en oh, een flatscreen erbij is ook wel leuk”

“Nou, ik zou liever zien dat mijn saldo eens een andere kleur aangeeft dan rood, hoor. En dan mijn eigen huis van onder tot boven helemaal nieuw inrichten en een spoedcursus rijles volgen met meteen zo’n leuk autootje. Een hardroze graag, dat heb je toch wel voor mij over? En op vakantie ga ik ook wel mee hoor, we laten je niet alleen gaan tussen al die rijke lui. Stel je voor dat ze je willen bestelen, zeg! Nee, wij gaan mee! En oh, ga je morgen soms al voor nieuwe kleding kijken? Want dan ga ik vast vroeg naar bed zodat we lekker bijtijds de stad in kunnen gaan. Het wordt vast een lange dag en als we nu meteen uit eten gaan, hoef je niet te koken. Ook wel zo handig”

“Jezus, wat geweldig! Nu gaan we verre reizen maken en eerst laten we de badkamer grondig verbouwen. Na al dat harde werken zelf in huis zou dat nu weleens fijn zijn om het door een ander te laten doen. Zullen we meteen dit weekend een nieuwe badkamer uitzoeken? Denk je er wel aan om zoveel mogelijk geld vast te laten zetten voor later? Je weet tenslotte maar nooit hoe snel jouw geld uitgegeven kan worden, het gaat vast als water door je handen. We zullen even goed informeren wat het beste rendement geeft en dan kun je gaan leven van de rente. Tjonge!!”

Door de telefoon klinkt een familiair geluid en gebulder op de achtergrond. “God kind, wat een zegen! Je hebt een miljoen euro’s. Heb je ze al gezien? Wat denk je, zouden we met z’n allen een reisje kunnen maken? Of zouden we zorg kunnen inkopen? Wàt zeg je? Zorg inkopen voor de rest van ons leven? Dat zou geweldig zijn zeg! En ook een auto met chauffeur?? Meen je dat nou? En die beautyfarm, is dat ook voor ouderen dan? Ik weet niet of ik daar zomaar een week kan verblijven hoor, ik moet nog wel naar therapie!”

De bel gaat en wanneer ik sufgeluld de deur open word ik meteen verblind door het flitsen van foto-apparatuur. Een microfoon wordt onder mijn neus geduwd en heel Nederland schijnt te wachten op mijn reactie. Die blijft uit, gewoon van stomme verbazing over alles.
Mijn telefoon gaat nogmaals en een stichting feliciteert mij met het goede nieuws en ‘of er nu ook een donatie inzit richting de stichting’. Een gesprek in de wacht en deze vraagt mij of ik morgenochtend vroeg al opgehaald kan worden voor een interview voor televisie. De stem meldt ook dat deze mijn begeleider wordt voor rijke tijden en duurzaam advies. En of ik het niet erg vindt dat de stem alvast wat goede doelen heeft uitgezocht, want daaraan wil ik vast veel geven. Zo’n rijke stinkerd die ik ben…

Ik weet het even niet meer en ik werk de mensen mijn huis uit en ga zitten. Kijk nogmaals mijn woonkamer rond en bemerk dat er veel dingen zijn die ik helemaal niet weg wil doen.
Mijn glazen vitrinekast met snuisterijen. Mijn hertekoppen mèt gewei, alledrie met een zonnebril op hun neus. Mijn spuuglelijke kapstok in de hal, ooit op het dak van de auto meegenomen vanuit Leiden. Mijn chinese kippenkast die ik ooit heb meegenomen vanuit mijn gehuwd verleden, als een dief in de nacht. De chinese lakdoos die ik ooit van mijn oma kreeg, die zij vervolgens van een varende oudoom kado had gekregen. Al mijn rode glaswerk, nòg roder wanneer de lampjes ’s-avonds branden. Mijn crosstrainer die eigenlijk in therapie moet wegens een vrij nutteloos bestaan, maar mijn hal zo prachtig vult.
Misschien ga ik helemaal niet verhuizen, ga ik ook helemaal niet meteen een verre reis maken en al mijn geld meteen vastzetten.

Ik denk dat ik eerst maar lekker naar bed ga en dromen. Dromen over dat ik een prijs win van één miljoen euro en wat ik daarmee zou doen…

Zwijgend stap ik de lift in en tref één van de medebewoners. Normaal gesproken knikt hij kortaf en staart zwijgend naar de grond totdat de lift is gezakt en wij kunnen uitstappen. Hedenochtend lijkt hij op te leven wanneer ik tegenover hem sta en hij mij van top tot teen staat te bekijken alsof hij mij voor het eerst van zijn leven ziet. Zijn ogen gaan glimmen en hij haalt diep adem om mij vervolgens breed glimlachend een ‘zeer bijzonder goeiedag’ te wensen. Okee, prima dank je wel. Ook een fijne dag gewenst.

In de supermarkt voel ik mij bekeken terwijl ik over de groente-afdeling loop en wat paprika’s bekijk. Rechts van mij staat een man mij aan te gapen met een tros tomaatjes in zijn hand en wanneer ik hem wil vragen of ik iets van hem draag, draait hij zich snel om en duwt zijn karretje driftig voor zich uit.
Bij de kaasafdeling probeer ik een keuze te maken tussen jong en oud (de kaas dus) en hoor ik wat gefluister achter mij. Wanneer ik mij omdraai kijk ik twee oudere dames in het bleke gelaat die van schrik een blosje krijgen. Ik betrap ze vast ergens op en glimlach naar ze, maar beiden steken de neus in de lucht en kijken mij hautain aan voordat ze zich op de hakken omdraaien.
In de rij voor de kassa zie ik de kassajuffrouw mij in het oog krijgen en ze pakt de telefoon om een collegaatje van de andere kassa te bellen. Ze gebaren driftig naar elkaar, terwijl ‘mijn’ kassajuffrouw naar mij wijst en hevig knikt. De mensen voor mij in de rij draaien zich om en stoten elkaar aan. Een lekker ding, twee klanten voor mij, van een jaartje of vijfendertig likt brutaal langs zijn lippen en geeft mij een vette knipoog terwijl hij zijn boodschappen op de band zet. Wanneer hij hiermee klaar is steekt hij zijn duim op naar mij en geeft een vette knipoog.

Ik snap er geen bal van.

Bij de drogist zoek ik in de schappen naar haarverf, nagellakremover, oogschaduw en kokosbodymilk en word ik op de schouders getikt. “Bent U het echt? Mag ik Uw handtekening misschien? Het is voor mijn broer hoor, die is een echte fan van U”
Een dame van middelbare leeftijd houdt mij al een velletje papier en een pen voor en duwt deze meteen onder mijn neus. Terwijl ik mijn handtekening zet, zet zij een stap naar achteren en gaat mij op haar gemakje van top tot teen bekijken. “Nu snap ik waarom hij fan is van U, mevrouw”.
Bij het afrekenen glimlacht de verkoopster ietwat blozend naar mij terwijl ze haar aandacht verder zoveel mogelijk richt op het inpakken van mijn aankopen. Maar wanneer ik deze na betaling wil meenemen vraagt ze of ik één minuutje voor haar heb. Ik knik en loop met haar mee naar achteren waar zij mij een kadootje geeft met de woorden ‘omdat ik U zo bewonder om Uw lef’. Wat blozend neem ik het in ontvangst en als ik buiten het pakje bekijk is het een grote fles van mijn favoriete parfum. Gosh..

Snappen doe ik het nog steeds niet, maar leuk ga ik het wèl vinden ondertussen.

Op weg naar huis besluit ik nog even langs de boekhandel te gaan om strippenkaarten en wat tijdschriften te kopen. De eigenaar van de winkel zie ik staren vanachter de toonbank wanneer ik langs de rekken loop. In een paar seconden staat hij al naast mij en zegt, hijgend in mijn nek: “Ik heb Uw foto’s in mijn eigen speciale kamertje opgehangen en ben van plan er iedere dag naar te kijken. Zou ik een handtekening ook mogen hebben van U, want dat maakt het nog echter. En spreekt U weleens af met trouwe fans om iets te gaan eten of drinken? Maak ik een kans, denkt U?”
Hij duwt mij nu een foto in mijn handen, ééntje waarop ik mijzelf met zwoele blik in de camera zie kijken. Ik lig er schaars gekleed bij en lijk mij zeker nergens voor te schamen. Alleen nu ik de foto zo van hem onder mijn neus geduwd krijg voel ik toch ergens gêne opkomen. Het kwijl loopt nog net niet over zijn kin als ik mijn handtekening zet en de pen met een glimlach terug geef. “Dank U wel, U hebt mijn dag tot een geweldige gemaakt” hijgt hij nog even naar mij.

Thuis gekomen pak ik mijn aankopen uit, ruim ze op en plof met een kop sterke, zwarte koffie op de bank en blader in wat tijdschriften. Op één van de pagina’s lees ik een aankondiging van mijzelf en fotomateriaal. Sexy en gedurfd, deze Raven Dice. Heeft U ook zoveel lef als zij? Boeit zij U ook zo mateloos? Sla dan de bladzijde om en geniet van alles wat zij te bieden heeft!

Ik slik en sla de bladzijde om. Sodeju, dat ben ik! En dìe ook en daar en daar… Da’s waar ook, ik heb laatst een interview gegeven en mijn eigen foto’s daarbij laten plaatsen. Een interview omdat men nieuwsgierig was naar de schrijfster Raven Dice en haar beweegredenen om zo openhartig over haar belevenissen te schrijven. Maar ook wat nu precies fictie en waarheid is in het boek “Het genot van een Prooi”. Waar zij zoal in de weekenden vertoeft en of zij inderdaad parties zoals Wasteland, Dominatrix bezoekt en of zij ook ècht in parenclubs komt. Maar bovenal is men nieuwsgierig naar wie er nu thuis de broek aan heeft… Hij of ik?

Ik snap er inmiddels veel van en vraag U als lezer: bent U ook zo nieuwsgierig? Wat zou U willen weten dan van mij? En moet dat fictie of waarheid zijn?