Raven Dice Weblog

Ze zijn er altijd al geweest, ongetwijfeld. Maar in het verleden altijd meer ‘verdekt opgesteld’ omdat het een schande was, er rustte een taboe op en ze moesten vooral op de achtergrond blijven en onzichtbaar zijn. Maar ook zich nergens mee bemoeien, vooral niets zeggen of vragen en eeuwig dankbaar blijven voor de grijpstuiver die ze kregen toegeworpen: alleenstaande moeders.
Vaak met de vinger (of de hele hand) nagewezen, de schandvlek voor de famielje. Op verjaardagen liever in de middag op visite, voordat in de avond de rest van de genodigden kwam. Want stel je voor dat de keurig gehuwden geconfronteerd werden met die vrouw van ‘lichte zeden’. En wanneer dat toch gebeurde, dan mocht de leuke, getrouwde oom of neef zeker niet naast hààr zitten, stel je voor zeg! Ze zou hem zomaar kunnen verleiden en voor je het wist was er nòg een schandvlek in de famielje!
Financieel hadden zij het ook niet breed, want veel voorzieningen waren er nog niet voor hen. Werken moesten ze voor hun dagelijks brood en in het slechtste geval werd er oud brood gegeten. Nu is werken voor het dagelijks brood niet verkeerd, maar vaak was het brood zelf het enige wat gegeten kon worden, want belegd brood kwam amper op tafel, helaas.

Heden ten dage zijn alleenstaande moeders gelukkig niet meer de schandvlek van de famielje (uitzonderingen daargelaten natuurlijk) maar een bestaand beeld in onze samenleving. Zij kunnen aanschuiven bij verjaarspartijtjes, bruiloften en andere redenen tot feestvieren. Hun kindertjes worden met net zoveel liefde onthaald bij tantes en ooms, oma’s en opa’s als zijnde de kindertjes uit de ‘keurige’ huwelijksbanden. Op scholen wordt meer en meer rekening gehouden met een-oudergezinnen, zelfs vakanties zijn hierdoor een stuk haalbaarder geworden. Een-oudervakanties, huizenruil in vakantieperiodes voor alleenstaande ouders maar ook uitjes, opvang en gedeelde vakanties met mensen in dezelfde situatie.

Waar men vroeger gemeden werd en een vaag verhaal moest ophangen over de afwezigheid van een echtgenoot/vader, kunnen de moeders nu openlijk uitkomen voor hun alleenstaand ouderschap. Kijk maar eens in de bladen voor ouders, zoveel artikelen die er te lezen zijn hierover. Tips en wetenswaardigheden die uitgewisseld worden, sites op het internet met bijvoorbeeld een forum om elkaar te steunen of op te zoeken.

Ik ken een aantal alleenstaande moeders (en zelfs van heel dichtbij) en heb bewondering voor ze, al zeg ik dat misschien niet elke dag. Goed, ik ben er zelf ook een tijdje één van geweest maar gek genoeg vond ik het zelf vrij normaal en behoefde geen schouderklopjes. Ik deed gewoon wat ik moest doen en vond het zelfs heel gewoon dat ik het af en toe moeilijk had. Financieel is er iets meer zekerheid voor deze moeders, al blijft het karig. Ook met opvang voor kinderen blijft het soms nog lastig, want er is immers niemand zo snel voorhanden die deze zorg met je kan delen. Maar toch blijf ik het bewonderenswaardig vinden als ik met ze praat over hun kind(eren), de activiteiten die ze toch ondernemen en (uiteraard weer uitzonderingen daargelaten) de soms tomeloze energie die ze ergens vandaan weten te halen.
Laatst sprak ik weer een dierbaar iemand (ze weet dat dit nu over haar gaat) en ik luisterde naar haar belevenissen en haar openhartigheid over veel zaken. Haar tips die ze weer doorgaf aan mij, zodat ik ze op mijn beurt ook weer kon doorgeven. Al jaren ‘doet’ ze het helemaal alleen en ondanks dat het feit dat ze zeker haar zorgelijke uurtjes zal hebben, lijkt het haar zo ontzettend goed af te gaan. Ik kan daar alleen maar bewondering voor hebben.
Ze lacht veel, maakt grapjes en vertelt met veel liefde over haar kind. Ze maakt ons deelgenoot van haar leven en heeft ook nog interesse in andere mensen en hun levens.
Vermoeiend is het soms om vader èn moeder te moeten zijn, nooit de zorg eens echt uit handen te kunnen geven, behalve soms bij een heel vertrouwd persoon. Maar wanneer haar kind ter sprake komt lijkt het alsof dat het enige is wat telt en ik denk dat dààr nou juist de clou in zit, dat dàt hetgene is wat haar gaande houdt: de liefde voor haar kind.

Waar moeders er (over het algemeen) voor kiezen om met (financieel) minder genoegen te nemen, zolang ze er maar kunnen zijn voor hun kind, lijken vaders er zo snel mogelijk iemand bij te willen hebben om de zorg snel te kunnen delen. Of, in ergere gevallen, keren de vaders hun kroost de rug toe en beginnen een nieuw leven, vaak met een nieuwe vrouw en zelfs nieuwe kinderen. Hun eigen kinderen moeten wachten tot papa weer eens tijd heeft om iets met ze te doen of geld om wat ‘toegeworpen’ te krijgen.
Ik realiseer mij met het schrijven van dit stukje dat ik vast wel een toegewijd vader tegen de benen schop. Dat hij boos zal reageren en mij zal willen overtuigen van zijn goede bedoelingen en warme gevoelens voor zijn kroost. Dat mag hij wat mij betreft doen, alleen neemt dat niet weg dat ik onze samenleving eigenlijk weleens zou willen voorstellen om een echte ‘dag van de alleenstaande moeder’ in het leven te roepen.
Een dag om ze in het zonnetje te zetten, een hele dag vrij vervoer te hebben, vrije toegang tot een pretpark oid èn een tegoedbon voor bijv de sauna, de schoonheidsspecialiste of een masseur (jaja, ook moeders hebben verlangens). Als er al een ‘dag van de secretaresse’ is, inclusief een prachtig boeket van de baas en slingers boven het bureau, dan moet dit toch zeker kunnen?

Wat denkt U? Is onze samenleving rijp voor zo’n dag?