Raven Dice Weblog

Voor ik los brand, eerst even de opmerking dat ze echt wel (ieder op eigen wijze) op waarde worden geschat hoor. Dat er heus wel de wetenschap is dat ouder worden niet altijd leuk is of makkelijk. Dat er echt niet vergeten wordt dat eenieder ook zo kan worden.. En dat dit stukje echt niet bedoeld is om ze persoonlijk af te branden. Vandaar ook dat ik ze Bep en Toos noem.
Hou tijdens het lezen van onderstaande maar in gedachten dat het puur is om af te reageren. Om mijzelf eraan te herinneren dat ik dit nooooit meer doe op deze wijze. Nooit en te nimmer, waarvan akte. Wie hieraan behoefte heeft, mag dit stukje uitprinten zodat er zwart-op-wit bewijs is dat ik dit heb uitgesproken hier. Nooit neem ik ze meer mee, echt helemaal nevernooitniet!! Dat mogen voortaan andere familieleden of aanverwante artikelen doen in de eventuele toekomst.
Zolang ze mij er maar buiten laten. Ik moedig ze wel aan, juich ze desnoods wel toe of duw ze in de goede richting. Maar meegaan?? Niet meer dus!!
Waarvan nogmaals akte.

De grote bus komt voorgereden. Twee blije, opgewonden gezichten kijken ons verwachtingsvol aan en hebben nog nèt geen vlaggetje in de hand ter verhoging van de komende feestvreugde: Bep en Toos. Beiden bejaard, ééntje ervan gediplomeerd in dement zijn, de ander een zeurkous-to-be.
Na het inladen van onze (bijna gehele) huisraad rijdt de chauffeur richting snelweg en zucht ik even diep. Het is gelukt, we zitten allemaal op onze plek en alle spullen zitten zowaar netjes achterin en onze kabouter kijkt met olijke oogjes naar al het nieuwe en interessante.

Bep: “We hebben toch het gas wel afgesloten, Toos?”
Toos: ‘Ik heb het schilderij rechtgehangen hoor, heb je dat niet gezien dan?’
[...]
Bep: “Konden jullie het autostoeltje goed kwijt in de bus?”
Wij: ‘De kabouter zit erin, dus volgens ons is dat wel gelukt ja’
Bep: “Is het ver rijden eigenlijk? Jullie vertelden van de week dat het zo’n twee uur rijden is. Maar de buurvrouw haar nichtje zei laatst dat het maar één uur en drie kwartier is. Dusse..”
Wij: [...]
Bep: “De poes is zò nerveus voor de vakantie, dat ze wel drie brokjes minder at dan normaal. Gek hè?”
Toos: ‘Als ik naar mijn werk rij, ga ik altijd heel anders hoor. Zeg chauffeur, weet je de weg wel?’
Wij: ‘Je hoeft al vijftien jaar niet meer naar je werk en daarbij heeft de chauffeur een heel andere route te volgen. Maak je nou maar niet druk en geniet van de rit!’
Toos: ‘Die chauffeur kijkt boos naar mij. Ik denk dat ik maar naar huis ga’

Op het adres aangekomen laden we vervolgens alle huisraad weer uit, proberen snel wat in te richten nadat we eerst allemaal een plas hebben gedaan. Daarna staan wij met de chauffeur even een sigaretje te roken en te babbelen. Toos gaat vervolgens eikels rapen voor het avondeten en wanneer Bep roept, schiet Toos de bungalow van de buren in. De buren schrikken zich vervolgens rot van de vreemde man, waarop Toos zich realiseert dat zij vast in de verkeerde bungalow zitten. Wij dirigeren hem vervolgens terug naar Bep met de woorden dat hij moet helpen met uitpakken. Vervolgens komen Toos èn Bep gezamenlijk naar buiten:

Bep: “Moest ik nog even komen helpen? Toos zei dat ik moest komen”
Wij: ‘Nee, wij stuurden hem juist naar jou toe, want hij stapte bij de buren naar binnen.’
Toos: ‘Ik zei je toch al dat die eikels niet te eten zijn, waarom moet ik ze rapen dan van jou?’
Wij: ‘Zucht…’

Liters thee, ontelbare toiletbezoekjes, warme kruiken voor in bed, sokken voor binnen èn sokken voor buiten, een sjaal, kaakjes, beschuitjes, nachtelijke boterhammetjes, kinderprogramma’s voor dementen, weekbladen met de laatste roddels die vervolgens in twijfel getrokken worden, puzzelboekjes die geheel verkeerd ingevuld worden, kabouterspeelgoed wat erg aantrekkelijk wordt bevonden, restaurants die afgekeurd worden, eekhoorns die beoordeeld worden op smaak, geur en kwaliteit, het weer in Nederland wat per minuut besproken wordt, Bep en Toos die al om 7 uur in de ochtend klaarwakker en uitgeslapen zijn, Toos die om 8 uur in de avond al omvalt van de slaag, Bep die tijdens een tv-programma in slaapt valt en oorverdovend snurkt…

Zucht.. de lijst kan nòg langer hoor. De irritatie begon helaas al na twee dagen, we moesten een volle week.
We hebben ons beklaagd bij elkaar, geprobeerd de spirit erin te houden, de flow gaande, de pret hoog. Het hoogtepunt van de dag voor Bep en Toos was het bezoeken van de supermarkt waar Toos uiteraard weer geheel verkeerde dingen in het winkelwagentje propte. Om vervolgens door Bep uitgekafferd te worden in de winkel, waarop Toos kwaad de winkel uitliep en verdwaalde. Gelukkig (of moet ik zeggen helaas?) heeft Toos adresstrookjes in elke zak van zijn jas en broek, dus echt verdwijnen kon hij niet.
Tijdens een gezamenlijke boswandeling hebben wij zelfs een moment met de gedachte gespeeld om ze van ons af te schudden. Of aan een boom te binden. Eén van hen dan op z’n minst. Das toch niet zo erg?
Of naar een asiel brengen ofzo. Over de grens te zetten (al helpt dat helaas niet echt meer, maar meer om een daad te stellen). Stroom te zetten op de kranen. Of de fluitketel. Wèèr thee!!!
Slaapmiddel in de melk te doen. Maar ja, het risico dat de melk ineens niet meer gedronken werd omdat in de Story (of Privé, daar wil ik vanaf zijn) stond dat teveel melk niet goed was.
Of een leuke wandelroute uit te stippelen, richting huis ofzo. Voor Bep en Toos samen, gezellig! Of zèlf weg te lopen, naar Verweggistan.
Een bungalow met een prachtig bad, waarvan tevoren al werd gezegd dat ‘ze er flink gebruik van gingen maken!’ Maar eenmaal in de bungalow werd het bad afgekraakt, de kleur wit was niet de juiste kleur, niet stemmig genoeg om erin te gaan liggen.
Zucht!!!!!!! Godnondeju!!!

Dàgen gesproken over een bepaald pannenkoekhuis en hoe vaak ze er zouden eten. Eenmaal daar aangekomen was het interieur niet goed, de serveerster keek niet leuk of de kaart was niet leesbaar. De tip dat de eigen leesbril hierin wel kon helpen werd afgewimpeld met de woorden dat ‘die bril niet voor menu’s was’.

Godver zeg!!!

De bedden die de eerste nacht nog geprezen werden om hun zachtheid, gepaste stevigheid en duidelijke nieuwstaat waren al snel ‘waardeloze nesten’. Met gevoel voor drama kraakten en piepten Toos en Bep ’s-morgens om 7 uur al door de woonkamer, wachtend op een geschikt publiek. Wij lagen natuurlijk nog in diepe coma, hopend de dag door te kunnen slapen zodat het snel om zou zijn.

De perzische poes die ook met de huisraad mee mocht had haar eigen bungalow in de bungalow, nl een bench. Een prachtige oplossing voor wanneer de kabouter achter Poekiepoekie aan wilde, om haar vervolgens alle haren uit de staart te trekken. Poekiepoekie heet officieel Minou (ook al zoiets, maar goed..), maar Toos was begonnen het nufje Poekiepoekie te noemen ter verbloeming van zijn vergeetachtigheid.
Bep: ‘Je moet haar Minou noemen. Zó heet ze! Toch, Poekiepoekie??’
Wij: [...]
Alle dagen van de week werden wij ongevraagd op de hoogte gehouden van de (geestes)gesteldheid van Poekiepoekie a.k.a. Minou.
Bep: ‘Ze poepte, zagen jullie dat? Ze poèpte!!!’
Toos: “Heeft dat beest nu al gepoept?”
Bep: ‘Agossie beestje, moet je nu alweer je kooitje in? Aggejee, wat een stress toch voor haar. Dat hoeft ze thuis nooit!’
Wij (zachtjes): “Had haar dan lekker thuisgelaten!”

Meer leed openbaren hier is denk ik niet nodig. U snapt het allemaal best wel, denk ik.
Soms offer je jezelf op voor iemand (of iemanden). Maar het kan weleens teveel worden en dat werd het. Teveel.

Iemand nog interesse om Bep en Toos eens mee te nemen?

 

*diepe zucht*

Brood en chocolade. Chocolade en brood..
Brood mèt chocolade of chocolade mèt brood?
Wat waar in zit, maakt niet uit. Het is gewoon lekker!!
Gebakken door iemand met liefde voor chocolade, met liefde voor lekkers!
Het eerste hapje zorgvuldig voorbereid: netjes een plakje op een bordje gelegd. Vervolgens eens goed bekeken, flink geroken eraan en het eerste hapje genomen..hmmmmm!!!
De etiquette voor dames-die-eten vervolgens opzij gegooid en eens een paar flinke happen genomen om vervolgens met een mond vòl te roepen: HEERLIJK!!!

Bedankt Susan!!!