Raven Dice Weblog

Ik kan wel beloven hier dat ik mij schaam vanwege het uitblijven van regelmatige postings, maar wat hebben jullie daaraan? Ik bedoel.. jullie kunnen mij toch niet komen controleren en eventueel straf uitdelen hiervoor. Dus, dat gedoe over ‘ ik schaam mij’  laat ik maar achterwege, ik ben niet zo schaamtevol type (degenen die mij in een bepaalde rol kennen zitten nu heftig ‘klopt!!’  te roepen. Tssskkk )

Wat heb ik allemaal gedaan en waar ben ik geweest en waar zit ik nu?? Weten jullie dat ik dat zelf amper nog weet soms? Waar moet ik beginnen en waar zal dit eindigen? Geen idee joh en dat bevalt mij eigenlijk wel. Hoort ook wel een beetje bij mij, dat bijna grenzeloze en eindeloze gedoe. Beetje van hot naar her, van dittem en dattum, hier en daar, zus en zo.. en zo.
Snappen jullie het nog? Ik ook niet hoor, maar ik zal toch wel een kleine toelichting geven over wat dingen die voor mij erg belangrijk waren/zijn en wie weet zijn jullie toch wel enigszins nieuwsgierig naar mijn wel en wee (sommigen meer naar mijn wee dan mijn wel, maar okee)

Waar in het voorjaar wij samen nog naar een grieks eiland zijn geweest, kwam daarna in plaats van rust, meer onrust en gedoe. Een soort van heksenketel dus. Zij had een huisje gekregen, duurde allemaal eventjes voordat de kekke en handige spulletjes bijeen gespaard/gekregen waren en dan uiteindelijk de verhuizing in zicht kwam. Gottegottegod, wat zagen zij en ik er tegenop maar tegelijkertijd keken we ernaar uit.  ‘ Heerlijk, lekker ons eigen ding hebben. Muziek draaien wanneer en wat we willen. Geen troep meer van de ander hoeven opruimen. Lekker alleen eigen herrie om mij heen’  riepen we beiden. God, wat waren we stoer bezig en wat durfden wij ons onafhankelijk naar elkaar op te stellen. Maar van binnen toch wel beiden een klein stemmetje hebben wat riep ‘ Nee, niet weggaan! Ik vind het veels te gezellig met je en wil best opgescheept zitten met jouw herrie en troep! Blijf!!!’
Lastig hoor, maar dat wordt in de meeste boekjes omschreven als een normale reactie wanneer een kind het huis gaat verlaten om op zichzelf te gaan wonen. Lastig zeker en helemaal wanneer er een kaboutertje in het spel is wat dus ook (met z’n mama) op zichzelf gaat wonen. Gatverdamme, wat was mijn huis ineens leeg na hun vertrek.  Hij was er natuurlijk al een tijdje uit, woont zelfs al een tijdje samen en redt het allemaal heel goed met werk, wonen en de liefde.  Maar nu, na het vertrek van de laatste twee, nu is mijn huis ineens niet lekker stil maar gewoon leeg. Mijn huis niet lekker opgeruimd, maar akelig showroomachtig. Mijn koelkast niet schoon en doeltreffend ingericht, maar klinkt er een echo wanneer de deur open gaat.
Ik mis haar stem wanneer ze meezingt met een liedje. Ik mis haar lange haren in het doucheputje. Ik mis haar vervloekte reggaeton-muziek zelfs. Ik mis zijn speelgoed waar ik ’s-nachts mijn nek over breek wanneer ik naar het toilet ga. Ik mis alle potjes en flesjes die de vensterbank onder het keukenraam volledig in beslag nam. Ik mis zelfs de overvolle vuilniszakken omdat deze nu eenmaal dagelijks gevuld worden met kabouterrestanten (vul zelf maar in, lijkt mij duidelijk genoeg). En ik mis de nieuwe vlekken op mijn muur, die dagelijks tijdens het avondeten verzorgt werden door de kabouter.

Langzaamaan ging het wennen en bemerkte ik dat zij dingen zelfstandig ging doen, terwijl zij eerder nog steeds een steun in de rug zocht. Natuurlijk vraagt zij nog met enige regelmaat om advies, maar dat is gezien alle voorliggende omstandigheden niet zo gek en dat advies geef ik dan ook graag, al ben ik ook niet alwetend en zelfs nog twijfelachtig in mijn uitingen, maar dat is een ander verhaal
Ik beluisterde nu bijna dagelijks mijn CD’s van the Prodigy, System of a Down, maar draaide ook nog net zo lief de Zangeres zonder Naam, al stond mijn volumeknop nu toch echt wel steevast op ‘ ruzie-met-je-buren-zoeken-volume’ . Vond het ineens helemaal niet meer erg om in een bijna-lege koelkast te kijken, vond het zelfs wel lekker overzichtelijk nu en heerlijk opgeruimd. Mijn wasmand werd gereduceerd tot ‘mandje’, want dat scheelt toch wel een flink stuk ouderwetse arbeid. Kortom, het ging wennen. Niet in het laatst omdat de kabouter toch wel wekelijks bleef komen logeren/spelen/zingen en lachen, veel lachen!! Dat scheelde..en wanneer hij dan werd opgehaald door z’n allerliefste, bleef zij ook nog even eten en kletsen voordat ze samen naar huis gingen.

So far, so good..
De Baas had al jaren geduld, bakken geduld zelfs! Zoveel jaren aan het lat-ten geweest en nu kwam het binnen handbereik. Gekscherend had ik tijdens mijn laatste verjaardag nog geroepen dat ‘dit weleens de laatste verjaardag hier zou zijn’. Vrienden die mij dit hoorden roepen, schrokken zich een ongeluk want kregen heel andere gedachten hierbij dan een verhuizing ofzo. Excuus nog jongens.
Ergens begin augustus kon ik een kleiner en goedkoper huisje krijgen, voorzover nodig en gewenst. Waar ik nog riep dat, nadat zij de tent had verlaten, ik minstens een paar maanden mijn herwonnen vrijheid wilde vieren door alleen te blijven wonen doordeweeks, kreeg ik nu toch ineens gezonde twijfels door een aantal omstandigheden. Het huisje was leuk en aardig, zeer betaalbaar en geen overbodige ruimte meer. Er moest wel iets aan gedaan worden natuurlijk, maar dat leek mij overkomelijk en dus stond ik ineens op de eerste plaats en had ik het voor ‘t zeggen, volgens de woningbouwmeneer. Ik wist het even niet en vertrok met de belofte het de volgende ochtend te laten weten: neem ik het huis of niet? Op weg naar huis woog ik de voors en tegens tegen elkaar af en sprak erover met de Baas. Uiteraard somde hij liever alle tegens op, want rook mijn komst naar Rotjeknor en hing de vlag al uit. Na ons gesprek liet ik even alles bezinken, zag een bepaald pad voor mij uitgestippeld waar ik niet blij mee was en hakte de knoop door: ik nam het huisje niet!
Binnen een half uur had ik mijn huis opgezegd en alle diensten die daaraan verbonden waren, zoals internet, gas/licht en noem maar op. Op MSN vertelde ik de Baas dat het de komende twee weken erg druk ging worden, waarop de Baas (logisch ook wel) concludeerde dat ik het huisje dus had genomen en een verhuizing de komende twee weken ging vullen. Deels waar natuurlijk, die verhuizing, alleen vertelde ik de Baas nu bijna lachend dat het een verhuizing zou worden naar Rotjeknor en mijn huidige woning net opgezegd was door mij. MSN bleef er zelfs even van stil… ik schrok, zou de Baas nu niet meer willen dan??
Stilte voor de storm bleek het te zijn. Een storm van enthousiasme en blijdschap was het en oh, wat een gemengde gevoelens en gedachten gingen er nu door mij heen nu de knoop was doorgehakt. We zouden gaan samenwonen na zeseneenhalfjaar een lat-tend stel te zijn geweest en beiden een deel van onze vrijheid inleveren. Natuurlijk kregen we beiden in de aanloop naar de echte verhuizing zo af en toe flinke kriebels en twijfels: zouden we hier wel goed aan doen? Waarom iets veranderen wanneer het goed gaat? Toch maar blijven lat-ten? Stel dat het fout gaat, wat dan?

So far, still good.
We wonen inmiddels al bijna drie maanden samen, de pannen hebben nog geen muur geraakt (of hoofd), de deuren zitten nog gewoon in de kozijnen en ook de ruiten zijn nog steeds hetzelfde als voorheen. Kortom, we doen het eigenlijk best goed! ’s-Avonds laat in bed kletsen in plaats van via MSN (waardoor het ook vaak veels te laat werd) is een stuk gezelliger, samen eten koken en opeten is ook erg leuk en we proberen ook zoveel mogelijk te blijven doen wat we voorheen ook al zonder elkaar deden. Gewoon, om de ander nog steeds een stukje ‘eigen’  te gunnen, om de ander niets te ontnemen..hooguit geven.
De kabouter komt nu met regelmaat hier logeren, heeft ook een eigen plekje gekregen en geniet zich suf. Komend met de trein begint zijn feest al tijdens het instappen en dat laat hij graag luidkeels horen, vergezeld van een zeer brede lach.
Zo af en toe heb ikzelf eigenlijk weleens een gevoel van heimwee naar mijn eigen plekje. Den Haag is tenslotte de stad waar ik geboren en getogen ben en ik voel mij ook nog steeds een Hagenees (nee, geen Hagenaar). Dan ga ik even naar mijn moeder in het Haagse en hoor haar verhalen en laatste nieuwtjes aan. Aangezien ik als laatste in Rijswijk woonde, ben ik hier ook wekelijks te vinden wanneer ik bij haar logeer tussen mijn werkdagen in. Heerlijk, lekker struinen in mijn vertrouwde straatjes en bekende koppen zien. Hier weet ik de weg en voelt het vertrouwd en overzichtelijk. Het groen in mijn oude buurtje, het parkje waar ik met mijn Rottweiler lange wandelingen maakte, het straatje naar zijn huis toe. Zo af en toe duik ik ook even haar kelder in, want een aantal meubels met een bijzonder verhaal eraan staan daar opgeslagen. Dan kijk ik er even naar, laat mijn vingers over het hout glijden of trek de laatjes even open van de Chinese kippenkast (dat ga ik allemaal niet uitleggen, kom ‘m maar eens bekijken). Poets de grote spiegel nog even op, denk aan hoe ik met een vriendin de ‘kroonluchter’ ging kopen die ik vasthou en klop op de ‘mooi-van-lelijkheid-kapstok’ die ik ooit in Leiden op de kop tikte. Weemoed, heimwee, verlangen…het is er allemaal wanneer ik in die kelder sta of wanneer ik in mijn oude buurtjes wandel. Zucht..

Ik voel mij, als dochter van een Rotterdamse moeder, toch wel redelijk Rotterdams al is de buurt hier nog niet geheel mijn buurt. Om te proberen in te burgeren (jaja!) wandel ik regelmatig in het buurtje rond, prent de straatnamen in mijn hoofd en schiet weer een nieuw straatje in. Wanneer ik mijn fiets heb ga ik mijn te-verkennen-terrein uitbreiden met de kabouter wellicht, want samen zingen op de fiets is leuker dan in je eentje. Iedere keer weer een stukje Rotterdam erbij in mijn hoofd en hart, ik doe mijn best. Echt waar.
Alleen denk ik dat ik, ondanks mijn huidige en toekomstige inspanningen om het Rotterdams zo eigen mogelijk te maken, toch wel een Haagse Rotterdamse zal blijven. Niet dat dit erg is, denk ik, want in Rotterdam bijvoorbeeld stikt het van de buitensteders en -landers.  Ik word overspoeld door mensen uit Groningen, Tilburg, Heeze of Den Helder maar uiteraard ook door mensen uit Engeland, Frankrijk, Polen, Marokko of bijvoorbeeld Amerika.  Een ieder zal zo zijn/haar eigen gevoel en gedachten hebben bij een nieuw-te-houden-van-stad of land, zijn/haar eigen heimwee en weemoed en nostalgisch verlangen, maar dat van mijzelf is het enige dat tastbaar en voelbaar is voor mij en dat telt.

De Baas en ik hebben het plan opgevat om, in het kader van mijn inburgering, samen op de Euromast uit eten te gaan. Binnenkort. Hoop ik.
Ook hebben we van vrienden enthousiaste kreten gekregen om een feestje te organiseren en mij zodoende op z’n Rotterdams in te wijden (hoe gaat dat eigenlijk, Rotterdams inwijden?) Mensen die vroegen om een housewarming-party, zeker ook gezien de grote verbouwing die de Baas grotendeels eigenhandig heeft verricht. En dat allemaal of althans grotendeels om mij een welkom te heten, mij thuis te doen voelen hier en uiteraard ook om mijn uitgebreide schoenen- en laarzencollectie kwijt te kunnen (Ik heb een grote kast hier alleen al voor mijn schoenen en laarzen!! En dan over de rest nog niet eens te spreken!)
Onze vrienden zijn gek op feestjes, jaja..daar houden wij ook wel van ja. Eerst maar eens mijn eigen, naaste familieleden te eten gehad hier en rondgeleid. Mijn hoekje bij de pc laten zien, waar foto’s van hen en nog wat gekke dingen hangen, zodat ik iedere keer wanneer de behoefte ernaar is, een blik geworpen kan worden op mijn rariteitenkabinet.
Laatst trouwens wel met een vriendengroepje lekker uit eten geweest hier in Rotterdam. Bij de Griek zelfs, onze eigen vertrouwde Griek. Om met hen ook al te vieren dat wij eindelijk zijn gaan samenwonen. Want laat ik niet vergeten te vertellen dat dit toch eigenlijk ook wel een hele grote stap was, voor ons beiden. We wilden het allebei al heel lang, maar wilden wel het juiste moment hiervoor afwachten. En nu ik dit type, is dit moment dus al bijna drie maanden geleden aangebroken en voelt het alleen maar logisch dat we deze stap hebben genomen. Logisch en juist, warm en vertrouwd.

De heksenketel is een beetje geleegd nu, ik heb voor vandaag mijn woordje wel even gedaan en jullie bijgepraat. Al moet ik zeggen dat, nu ik op mijn praatstoel zit, ik nog veel meer te vertellen heb eigenlijk. Er is nog veel meer gebeurd de laatste maanden en nee, niet bang worden. Heus geen vreselijke enge en nare verhalen (alhoewel, eentje ervan is niet zo ontzettend leuk en heeft met Bep en Toos te maken, weten jullie nog?), maar aangezien dit mijn eigen log is, kan ik natuurlijk ook plaatsen wat ik hier wil. Jullie hoeven alleen maar te besluiten of je wilt lezen of niet (of reageren, mag trouwens ook. Ik vind het wel leuk om zo af en toe reacties te krijgen, dus hou je niet in). Jullie kunnen natuurlijk ook besluiten om dit gewone log te laten voor wat het is en lekker over te stappen naar het extreme gedeelte van mijn site. Ga je gang, het staat jullie vrij te lezen en kijken waar je wilt.
Bedenk alleen wel dat wat je hier leest persoonlijk en waar gebeurd is. Een betrouwbare heksenketel, zeg maar.

Wordt vervolgd dan maar?

This entry was posted on Sunday, November 15th, 2009 at 6:01 pm and is filed under Persoonlijk. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.