Raven Dice Weblog

Naar Corfu, Griekenland. Hotelletje voor twee weken, veel zon, ouzo, metaxa en een heerlijke man om in te wrijven.
Mijn hoofd moet leeg, mijn lijf moet relaxed en mijn velletje bruin. Poepbruin graag.

Tot over twee weekjes, lieve lezers. Voor mij een weet, voor jullie echter een vraag:

‘met welke bekende nederlander ben ik op vakantie?’

 

Toedeloe!

Telefoneren over en weer. Wie kan wel en wie kan niet?

“Niet??!!! Je kunt niet??!! Ben je niet goed bij je hoofd soms? Weet je wel wat we gaan doen? Mens, we gaan de boel weer onveilig maken, mannen het hoofd op hol brengen, lekker zwieren en zwaaien, de bloemetjes buiten zetten, weet je nog? Je zorgt maar dat je kunt, die verjaardag ga je volgend jaar maar naar toe. En by the way..jij hebt toch altijd een pesthekel aan verjaardagen bij jouw tante Trut? Je zegt maar tegen d’r dat je van ons mee moet! Dat we anders onze jarenlange verkering met jou uitmaken. Een zaak van leven en dood, gesnopen!”
Nieuwe scheermesjes. Check!
Kousen en panties. Check!
Sigaretten, pinpassen, tampons. Check!
Bijtijds tanken en tossen wie de BoB is. Te checken.
Opgeladen mobieltje, kleingeld in de tasjes, pleisters. Check!
Lippenstiften, oogpotlood, klein deootje, pepermuntjes, kauwgom. Te checken!

De kleine blonde roept al twee dagen ‘dat ze echt niet meer met een vreemde gaat zoenen’
De lange blonde mailt haar ’dat ze zich ook eerst kan voorstellen, zeikerd!’
De dikke meldt iedereen dat we nu wat meer snack-momenten moeten inlassen.
De zwarte mag eigenlijk niet met ons mee van haar vriend, maar ze verzint een smoes.
En ik? Ik ga gewoon lekker op stap morgenavond met de meiden, mèt permissie, mèt veel zin en hopelijk nog (als dat morgen lukt) mèt een nieuw rokje, bloesje of … nieuwe stiletto’s!

Amsterdam e.o.: here we come! Zaterdagavond 31 mei 2008. Vrouwen, hou je mannen vooral niet binnen. Moeders, stuur je zonen lekker de straat op. We hebben er zin in!

 

Wordt vervolgd..

 

Uiteraard

Verbijsterd lees ik de brief nogmaals en zucht eens diep: één miljoen euro!!!
Ik knijp mijzelf eens hard. Au!! De brief vertelt mij nog steeds hetzelfde en ik ga zitten om het bonken van mijn hart tegen te gaan. Mijn lippen tintelen en ik krijg ademnood, dit heb ik nog nooit meegemaakt. Nooit van mijn hele leven!!
Ik sta weer op, lees de brief nògmaals en pak vervolgens de telefoon. Aan de andere kant klinkt een luid gejuich en de boodschap ‘vooral thuis te blijven, want ze komen eraan’.
Ik kijk mijn woonkamer eens rond en zie meteen van alles wat voor vervanging in aanmerking komt. Wat, vervanging?! Niets vervangen..ik verhuis meteen! Ik zet de laptop aan en surf vervolgens naar mijn internetbankier, check mijn saldo en zet het nu echt op een juichen en huilen tegelijk: ik ben rijk!!!!!

Struikelend over hun voeten rennen ze naar binnen, luid schreeuwend wat je allemaal kunt doen met een miljoen. En dat is veel volgens hen! “Eindelijk kun je mij die pickup-truck geven die ik al zolang wil hebben. Maar we kunnen ook eens met de hele bubs op vakantie, lekker poepsjiek en ver weg. Eerst toch allemaal wel in het nieuw steken? Want die kleding van nu is toch helemaal niets meer? Een snellere internetverbinding zou ook wel fijn zijn, maar dan wel meteen met nieuwe laptops erbij en oh, een flatscreen erbij is ook wel leuk”

“Nou, ik zou liever zien dat mijn saldo eens een andere kleur aangeeft dan rood, hoor. En dan mijn eigen huis van onder tot boven helemaal nieuw inrichten en een spoedcursus rijles volgen met meteen zo’n leuk autootje. Een hardroze graag, dat heb je toch wel voor mij over? En op vakantie ga ik ook wel mee hoor, we laten je niet alleen gaan tussen al die rijke lui. Stel je voor dat ze je willen bestelen, zeg! Nee, wij gaan mee! En oh, ga je morgen soms al voor nieuwe kleding kijken? Want dan ga ik vast vroeg naar bed zodat we lekker bijtijds de stad in kunnen gaan. Het wordt vast een lange dag en als we nu meteen uit eten gaan, hoef je niet te koken. Ook wel zo handig”

“Jezus, wat geweldig! Nu gaan we verre reizen maken en eerst laten we de badkamer grondig verbouwen. Na al dat harde werken zelf in huis zou dat nu weleens fijn zijn om het door een ander te laten doen. Zullen we meteen dit weekend een nieuwe badkamer uitzoeken? Denk je er wel aan om zoveel mogelijk geld vast te laten zetten voor later? Je weet tenslotte maar nooit hoe snel jouw geld uitgegeven kan worden, het gaat vast als water door je handen. We zullen even goed informeren wat het beste rendement geeft en dan kun je gaan leven van de rente. Tjonge!!”

Door de telefoon klinkt een familiair geluid en gebulder op de achtergrond. “God kind, wat een zegen! Je hebt een miljoen euro’s. Heb je ze al gezien? Wat denk je, zouden we met z’n allen een reisje kunnen maken? Of zouden we zorg kunnen inkopen? Wàt zeg je? Zorg inkopen voor de rest van ons leven? Dat zou geweldig zijn zeg! En ook een auto met chauffeur?? Meen je dat nou? En die beautyfarm, is dat ook voor ouderen dan? Ik weet niet of ik daar zomaar een week kan verblijven hoor, ik moet nog wel naar therapie!”

De bel gaat en wanneer ik sufgeluld de deur open word ik meteen verblind door het flitsen van foto-apparatuur. Een microfoon wordt onder mijn neus geduwd en heel Nederland schijnt te wachten op mijn reactie. Die blijft uit, gewoon van stomme verbazing over alles.
Mijn telefoon gaat nogmaals en een stichting feliciteert mij met het goede nieuws en ‘of er nu ook een donatie inzit richting de stichting’. Een gesprek in de wacht en deze vraagt mij of ik morgenochtend vroeg al opgehaald kan worden voor een interview voor televisie. De stem meldt ook dat deze mijn begeleider wordt voor rijke tijden en duurzaam advies. En of ik het niet erg vindt dat de stem alvast wat goede doelen heeft uitgezocht, want daaraan wil ik vast veel geven. Zo’n rijke stinkerd die ik ben…

Ik weet het even niet meer en ik werk de mensen mijn huis uit en ga zitten. Kijk nogmaals mijn woonkamer rond en bemerk dat er veel dingen zijn die ik helemaal niet weg wil doen.
Mijn glazen vitrinekast met snuisterijen. Mijn hertekoppen mèt gewei, alledrie met een zonnebril op hun neus. Mijn spuuglelijke kapstok in de hal, ooit op het dak van de auto meegenomen vanuit Leiden. Mijn chinese kippenkast die ik ooit heb meegenomen vanuit mijn gehuwd verleden, als een dief in de nacht. De chinese lakdoos die ik ooit van mijn oma kreeg, die zij vervolgens van een varende oudoom kado had gekregen. Al mijn rode glaswerk, nòg roder wanneer de lampjes ’s-avonds branden. Mijn crosstrainer die eigenlijk in therapie moet wegens een vrij nutteloos bestaan, maar mijn hal zo prachtig vult.
Misschien ga ik helemaal niet verhuizen, ga ik ook helemaal niet meteen een verre reis maken en al mijn geld meteen vastzetten.

Ik denk dat ik eerst maar lekker naar bed ga en dromen. Dromen over dat ik een prijs win van één miljoen euro en wat ik daarmee zou doen…

Zwijgend stap ik de lift in en tref één van de medebewoners. Normaal gesproken knikt hij kortaf en staart zwijgend naar de grond totdat de lift is gezakt en wij kunnen uitstappen. Hedenochtend lijkt hij op te leven wanneer ik tegenover hem sta en hij mij van top tot teen staat te bekijken alsof hij mij voor het eerst van zijn leven ziet. Zijn ogen gaan glimmen en hij haalt diep adem om mij vervolgens breed glimlachend een ‘zeer bijzonder goeiedag’ te wensen. Okee, prima dank je wel. Ook een fijne dag gewenst.

In de supermarkt voel ik mij bekeken terwijl ik over de groente-afdeling loop en wat paprika’s bekijk. Rechts van mij staat een man mij aan te gapen met een tros tomaatjes in zijn hand en wanneer ik hem wil vragen of ik iets van hem draag, draait hij zich snel om en duwt zijn karretje driftig voor zich uit.
Bij de kaasafdeling probeer ik een keuze te maken tussen jong en oud (de kaas dus) en hoor ik wat gefluister achter mij. Wanneer ik mij omdraai kijk ik twee oudere dames in het bleke gelaat die van schrik een blosje krijgen. Ik betrap ze vast ergens op en glimlach naar ze, maar beiden steken de neus in de lucht en kijken mij hautain aan voordat ze zich op de hakken omdraaien.
In de rij voor de kassa zie ik de kassajuffrouw mij in het oog krijgen en ze pakt de telefoon om een collegaatje van de andere kassa te bellen. Ze gebaren driftig naar elkaar, terwijl ‘mijn’ kassajuffrouw naar mij wijst en hevig knikt. De mensen voor mij in de rij draaien zich om en stoten elkaar aan. Een lekker ding, twee klanten voor mij, van een jaartje of vijfendertig likt brutaal langs zijn lippen en geeft mij een vette knipoog terwijl hij zijn boodschappen op de band zet. Wanneer hij hiermee klaar is steekt hij zijn duim op naar mij en geeft een vette knipoog.

Ik snap er geen bal van.

Bij de drogist zoek ik in de schappen naar haarverf, nagellakremover, oogschaduw en kokosbodymilk en word ik op de schouders getikt. “Bent U het echt? Mag ik Uw handtekening misschien? Het is voor mijn broer hoor, die is een echte fan van U”
Een dame van middelbare leeftijd houdt mij al een velletje papier en een pen voor en duwt deze meteen onder mijn neus. Terwijl ik mijn handtekening zet, zet zij een stap naar achteren en gaat mij op haar gemakje van top tot teen bekijken. “Nu snap ik waarom hij fan is van U, mevrouw”.
Bij het afrekenen glimlacht de verkoopster ietwat blozend naar mij terwijl ze haar aandacht verder zoveel mogelijk richt op het inpakken van mijn aankopen. Maar wanneer ik deze na betaling wil meenemen vraagt ze of ik één minuutje voor haar heb. Ik knik en loop met haar mee naar achteren waar zij mij een kadootje geeft met de woorden ‘omdat ik U zo bewonder om Uw lef’. Wat blozend neem ik het in ontvangst en als ik buiten het pakje bekijk is het een grote fles van mijn favoriete parfum. Gosh..

Snappen doe ik het nog steeds niet, maar leuk ga ik het wèl vinden ondertussen.

Op weg naar huis besluit ik nog even langs de boekhandel te gaan om strippenkaarten en wat tijdschriften te kopen. De eigenaar van de winkel zie ik staren vanachter de toonbank wanneer ik langs de rekken loop. In een paar seconden staat hij al naast mij en zegt, hijgend in mijn nek: “Ik heb Uw foto’s in mijn eigen speciale kamertje opgehangen en ben van plan er iedere dag naar te kijken. Zou ik een handtekening ook mogen hebben van U, want dat maakt het nog echter. En spreekt U weleens af met trouwe fans om iets te gaan eten of drinken? Maak ik een kans, denkt U?”
Hij duwt mij nu een foto in mijn handen, ééntje waarop ik mijzelf met zwoele blik in de camera zie kijken. Ik lig er schaars gekleed bij en lijk mij zeker nergens voor te schamen. Alleen nu ik de foto zo van hem onder mijn neus geduwd krijg voel ik toch ergens gêne opkomen. Het kwijl loopt nog net niet over zijn kin als ik mijn handtekening zet en de pen met een glimlach terug geef. “Dank U wel, U hebt mijn dag tot een geweldige gemaakt” hijgt hij nog even naar mij.

Thuis gekomen pak ik mijn aankopen uit, ruim ze op en plof met een kop sterke, zwarte koffie op de bank en blader in wat tijdschriften. Op één van de pagina’s lees ik een aankondiging van mijzelf en fotomateriaal. Sexy en gedurfd, deze Raven Dice. Heeft U ook zoveel lef als zij? Boeit zij U ook zo mateloos? Sla dan de bladzijde om en geniet van alles wat zij te bieden heeft!

Ik slik en sla de bladzijde om. Sodeju, dat ben ik! En dìe ook en daar en daar… Da’s waar ook, ik heb laatst een interview gegeven en mijn eigen foto’s daarbij laten plaatsen. Een interview omdat men nieuwsgierig was naar de schrijfster Raven Dice en haar beweegredenen om zo openhartig over haar belevenissen te schrijven. Maar ook wat nu precies fictie en waarheid is in het boek “Het genot van een Prooi”. Waar zij zoal in de weekenden vertoeft en of zij inderdaad parties zoals Wasteland, Dominatrix bezoekt en of zij ook ècht in parenclubs komt. Maar bovenal is men nieuwsgierig naar wie er nu thuis de broek aan heeft… Hij of ik?

Ik snap er inmiddels veel van en vraag U als lezer: bent U ook zo nieuwsgierig? Wat zou U willen weten dan van mij? En moet dat fictie of waarheid zijn?

Wat kan er veel gebeuren in één jaar tijd. Minstens 52 keer nagels lakken. 104 keer haren wassen. 365 keer ontbijten, lunchen en avondmaal eten. Zéker 10 keer verslapen. Om maar wat te noemen..
Gewoon wat gegevens gebaseerd op mijn eigen leventje. Niets bijzonders zult U zeggen en dat klopt. Wat is er wèl zo bijzonder dan dat ik er een logje over maak? Wel, lees en glimlach..

Eén jaar geleden was vandaag, 25 maart, een bijzondere dag. Het was een zondag, de zomertijd was nèt ingegaan en zij was aan het puffen, hijgen, zwoegen, vloeken, tieren, huilen, schreeuwen, klagen, jammeren, smeken, vragen, smijten en baren. Tja..baren.
Op 25 maart 2007 om 12.56 uur werd ze een mama en kon ik al snel vaststellen dat haar status zou veranderen. De status van veel mensen rondom haar veranderde trouwens ook meteen en dat werd grotendeels met vreugde ervaren.

Rompertjes, gekke bekken, lachstuipjes, nare uitslag, melkvlekken, rammelaars, spuugdoekjes, boxkleden, muziekdoosjes, slaapliedjes, babysokjes, hydrofielluiers, pampertjes, flesvoeding, babyprakjes, speentjes, knuffeldoekjes, babybadschuim, knipoogjes, kleine teentjes, rond buikje, blote billetjes en wangen-om-in-te-bijten.
Maar dan waren daar ook de nachten: wanhoop, tenen-stoten-in-het-donker, huilbuien, darmkrampjes, nachtvoedingen, wallen-onder-de-ogen, speentje-in-het-donker-vallend-onder-het-bedje, feestvierend-in-bedje-liggen, muziekdoosje, nachtlampje, staande-kunnen-slapen-van-vermoeidheid, dromen-over-kinderdiefstal en nog meer ‘pret’.

Zoveel dingen al voor een eerste keer zien, doen, meemaken of zelf beleven. Inclusief de ergernis wanneer bijvoorbeeld de buggy niet in de tram past en zij daardoor weer, vloekend, naar huis moet. Of wanneer ze, gewapend met een grote zak chips, een gezichtsmasker op en de favoriete film begint, de kleine hoort krijsen vanuit zijn bedje en nòg harder gaat krijsen (en dus voorlopig niet wil/kan slapen) wanneer hij haar gezichtsmasker ziet in het donker. Haar onderplast terwijl ze nèt een blote-mama/baby-foto wil maken en hij haar lachend aankijkt. Ze eindelijk de deur uit is met hem èn een tas vól-van-alles en hij in de lift al zijn luier volpoept. Hij zijn maaginhoud eruit kiepert over haar nieuwe, knalroze truitje (en ìn haar decolleté).

Ach ja, er zal nog heel veel gaan gebeuren en hopelijk zal ze ervan genieten op gepaste wijze. Zoals alleen moeders dat kunnen, op geheel eigen wijze. De vetste poepluier, de vreselijkste nacht, de meeste klierige huilbui.. àlles wordt vergeten en onder de mantel der liefde bedekt wanneer hij lacht zoals alleen hij dat kan. Met pretogen, rimpelneusje en kwijl aan zijn kin en uiteraard een zeer brede en gulle lach.
Ze houdt van hem, intens. Ze geniet van hem, iedere dag weer. Ze doet het goed, moet ik zeggen. Ze kijkt gelukkig nog steeds grotendeels vooruit om zodoende het verleden een plekje te geven. Soms lukt dat, soms niet. Maar het helpt enorm wanneer hij naar haar lacht en ze samen zitten te kroelen en knuffelen. Dan voel je de liefde tussen hen stromen en zie je dat het ze sterk maakt, samen.

Het was een bijzondere dag, 25 maart 2007.
Het is vandaag ook een bijzondere dag, 25 maart 2008! Hij is één jaar geworden en dat wordt gevierd. Met taart, ballonnen, kadootjes en visite.
Zij is ook een beetje jarig natuurlijk. Zij is tenslotte één jaar moeder en dat wordt ook gevierd. Met bewondering, liefde, bloemen en visite…

Zal ik wel of niet op de bel drukken? Ik kijk naar mijn hand, mijn vinger en uiteindelijk mijn nagel die lichter wordt wanneer de bel wordt ingedrukt. Ik schrik passend en duw de electronisch geopende deur voorzichtig open. Een licht flikkert en op de trap moet ik voorzichtig lopen om niet ergens op te trappen. Ik ontwaar een enkele laars, maar ook slordig opgerold touw en wat visloodjes, twee verschillende handschoenen en een lege fles champagne. Boven aangekomen ontvangt ze mij hartelijk en voel ik mij bijna verlegen bij de pompeuze complimenten over mijn voorkomen en eerdere mailwisseling. Verlangende lippen worden uitgestoken en warme armen sluiten mij in, nog voordat ik mijn jas heb laten vallen. Ik voel herkenning en graaf diep in mijn geheugen.
Uitdagend kwebbelend word ik de kamer ingeleid en kijk mijn ogen uit, terwijl ik instemmend knik wanneer mij een koffie wordt aangeboden. Vanuit de keuken gaat zij door en al snel zit ik met de knieën stijf tegen elkaar aangedrukt op haar rode bank. Zijzelf zit met de benen over elkaar heen geslagen, hooggehakt en verleidelijk op de zwarte bank en dringt aan toch vooral over mijzelf te vertellen. Hortend en stotend begin ik, af en toe onderbroken door een slok koffie en een ademteug en zij knikt instemmend of lacht gierend wanneer ik vertel. Was het hier al zo warm trouwens?
Ik vraag of ik even van het toilet gebruik mag maken en probeer bij zinnen te komen door het koele water van de fontein over mijn polsen te laten lopen. Ik kijk in de kleine spiegel en spreek mijzelf toe “Toe raven, stel je niet aan. Jij wilde het toch zelf,  je onderwerpen aan haar? Je wilde zo graag weten hoe het zou voelen met haar. Hoe ze zou smaken, ruiken en voelen. Of ze echt zo leuk en spannend zou zijn als iedereen al verteld had? Je wilde toch persé weten wat haar nou zo bijzonder maakt? Niet terugkrabbelen dan! Kom op, wie A zegt zal B ook zeggen. Nu!”

Ik haal diep adem en zie bij terugkomst dat haar blik anders is en haar lippen krullen. Met haar nagels trekt zij onzichtbare sporen over haar lange benen en verklaart hiermee haar  jachtseizoen voor geopend. Althans, zo heb ik al van eerdere slachtoffers gehoord. Ik kan een rilling over mijn rug niet negeren en ze ziet mij huiveren. “Ben je bang?”
Ze wenkt mij naast zich op de grond en slaat haar arm om mij heen, terwijl haar vingers door mijn haar spelen. Ze vraagt mij mijn grenzen te benoemen of anders, wanneer ik deze niet precies kan aangeven, in te schatten. Het gekriebel in mijn haar doet veel grenzen vervagen en ik hoor mijzelf maar de helft opnoemen van wat ik in mijn hoofd had.
‘Het geeft niet, ik vertrouw haar. Neem mij maar mee op reis, ik ga met je mee’

Ik lig op de grond in het donker, een scherp krassen in mijn huid maakt dat ik kronkel en kreun. Hete lippen volgen de krassen en een warme tong doet ze verzachten en tintelen. Mijn armen liggen bewegingsloos naast mijn lijf en ik zou niet weten wat ermee te doen. Mijn hele lijf weigert enige opdracht van mijzelf, alleen haar opdrachten krijgen gehoor. Lang heb ik gewenst, nee verlangd zelfs, zo te liggen. Zo te zijn en te genieten. Haar huid raakt de mijne, haar haren verstrengeld in mijn haar. Kleine zweetdruppeltjes kringelen van haar huid af en maken plasjes op mij. Ik zou ze willen oplikken en zo een beetje van haar in mij hebben. Ze ademt onregelmatig, een wat dierlijke grom borrelt af en toe uit haar keel en haar hand volgt de welving van mijn buik.
Ik wil haar geven wat mogelijk is, zelfs wat onmogelijk is. Al mocht ik maar haar voetstap volgen, haar uitgestoten ademteug opvangen of in haar schaduw staan. Ik zou het doen en dolgelukkig zijn.

Ze is het waard om slapeloze nachten om te hebben. Ze is het waard om vreemd te gaan. Ze is het waard alle beloftes te verbreken, alle normen te laten vervagen. Alles wat er gezegd is over haar klopt. Geen minuut overdreven of teveel gezegd, ze is geweldig en ik wil haar.

Ik open mijn ogen en voel lege plekken op mijn lijf. Ik draai mij om in bed en zie ook daar een lege plek. Toch ruik ik haar geur nog en voel de warmte van haar lijf. Haar stem galmt nog in mijn oor en ik proef haar nog op mijn lippen.
Ik moet weten waar ze is en spring uit bed. Kijk in de badkamer, de hal, de andere slaapkamers en uiteindelijk de keuken en de woonkamer. Niets, helemaal niets!
Ik denk gek te worden en staar wezenloos uit het raam. Beneden op straat zie ik een vrouw lopen die op haar lijkt en ik ren naar beneden en trek de voordeur open.
De vrouw is weg en ik draai mij om teneinde weer naar binnen te gaan. Ik lees het naambordje en kijk naar mijn hand, mijn vinger en uiteindelijk mijn nagel die lichter wordt wanneer ik het naambordje aantik.

Het is mijn eigen naambordje..

Inmiddels ruim anderhalve week verder:

ETEN
Dat gaat inmiddels prima. Chinees, Grieks, toetjes, broodjes, taart (mijn verjaardag), chips, nootjes en croissantjes..alles gaat weer naar binnen en smaakt heerlijk. Ook heerlijke Dom-koffie door het keeltje laten glijden, wat rode wijn en zelfs een biertje smaakte goed.

FOTO
Nee, geen foto zul je vinden hier van mij. Niet voor D-Day en niet nà D-Day. Gewoon omdat sommige dingen te persoonlijk zijn of omdat ik gewoon te ijdel ben.

LIJF
Afgekoppeld en onthecht ben ik inmiddels al en het kwieke zit er alweer een beetje in. Het lachen gaat weer goed, evenals het vuilbekken en vloeken. Ik loop nog niet de vier-daagse, de half-daagse zult U mij ook nog even niet zien doen trouwens. Slapen doe ik nog steeds in één en dezelfde houding en slaap derhalve enigszins k*t maar het moet maar even.
Douchen mag en kan ik inmiddels zelfstandig, aan- en uitkleden lukt weer als de beste en met dit mooie weer moet ik mijzelf bijna vastbinden om niet aan de grote schoonmaak te gaan. Het voelt van binnen dus prima, maar ik moet mij nog even inhouden en genieten van de rust en hulp die geboden wordt.

TABOE
Er zijn vele taboes ja, dit is er misschien ééntje van. So what?
Voor mijzelf zijn er weinig dingen die niet bespreekbaar zijn, alleen hoef je niet persé met iedereen àlles te delen. Ik maak tenslotte zelf wel uit wat ik met wie bespreek, U niet dan?
Om dingen ook uiteindelijk te doen, behalve deze uit te spreken, lijkt ook een taboe te zijn. Erover praten is wel stoer ja, ‘ik ga dit-en-dat doen’ of ík durf dat echt wel, ja!’ maar het daadwerkelijk ook dòen. Dat blijkt dus heel andere koek. Voor mij niet.
Ik riep het al tijden. Daar waar weinigen mij wilden geloven. Dat roept ze nu wel stoer, maar ze doet het nooit. Let op mijn woorden, ze lult! Opschepster!

Ik heb het gedaan. Niet gewoon gedaan. Maar weloverwogen gedaan. Goed van tevoren informatie ingewonnen. Verschillende meningen naast elkaar gelegd. Veel over gepraat met elkaar. De voors en tegens afgewogen. Mijn wensen tegenover de risico’s. Want risico’s zijn er natuurlijk altijd. Maar zoals ik het altijd al graag roep:

Sommige risico’s moet je gewoon nemen.

 

To be continued

 

 

 

*Voor diegene die  raadt waar het in dit verhaal om gaat, zou ik een prijs kunnen uitloven, maar wat zou de prijs dan moeten zijn? Een foto met mij samen als bewijs misschien?*

En zo werd het 1 februari: D-Day.
De dag waarnaar ik zo lang had uitgekeken. Naar verlangd. Gevreesd en gewenst.
’s-Morgens vroeg mijn tas en koffertje ingepakt en zelfs zonder te ontbijten of ook maar iets te drinken op pad gegaan. Het was nog donker en stil buiten, al gaf de inmiddels betreedde stationshal meer tekens van leven. Gelukkig was de trein op tijd deze keer, dat was één van mijn angsten om bijvoorbeeld te laat te komen. In de trein zelf bladerde ik wat in een gratis verstrekt krantje, keek wat naar buiten en verstuurde nog wat laatste sms-jes. Stel je voor dat het fout zou gaan; dan zouden dit zeker mijn allerlaatste sms-jes zijn geweest! Maar niet aan denken, liever denken aan het gestelde doel en het beeld wat daarbij hoort.
Rotterdam Centraal kwam vrij snel in zicht en ik stapte uit om vervolgens richting trams te gaan en in de juiste te stappen. Een rilling ging even door mij heen; het vroege uur, mijn lege maag èn daarbij toch wel een flinke kriebel in mijn buik maakten dat dit zeker geen gewone vrijdag zou worden, integendeel.
Bij de opgegeven halte stapte ik uit en trok mijn rolkoffertje achter mij aan. Vrij snel was ik ter plaatse en opende ik de deur, na eerst een diepe zucht te hebben geslaakt. Ik was vroeg en niet alleen ik, maar met mij nog een paar personen. Een muziekje op de achtergrond, wat lectuur keurig geordend op een tafeltje en de geur van koffie zorgde er best wel voor dat mijn hart niet nòg sneller ging kloppen. Alleen mocht ik geen koffie drinken natuurlijk, dorst of geen dorst. Ik had mij al aangemeld, dus nu was het even wachten totdat ik aan de beurt zou zijn om mee te lopen naar boven.
Een minuutje of tien later, na mijn sms-box geleegd te hebben, mijn nagelriemen met mijn tanden eraf gescheurd en ontelbare keren mijn horloge te hebben bekeken, was het dan zover en werd ik geroepen. ‘Het gaat gebeuren!! Ik kan niet meer terug!! Ik wil niet meer terug!! Oh help, als alles maar goed gaat!?’
Boven aangekomen werd mij mijn kamer gewezen, de regels en gebruiken uitgelegd en een zeer charmante ‘pon’ overhandigd voor ‘zometeen’. Al mijn piercings moesten uit, make-up en nagellak had ik al niet meer op en mijn kleding kon ik dààr kwijt, evenals mijn koffertje. Ik was nog maar net klaar met om/uitkleden toen hij zijn hoofd om de deur stak met verschillende kleurtjes in zijn hand, klaar om de plattegrond uit te tekenen. Het felle licht, de gejaagde ademhaling en de paniekerige blik in mijn ogen (ik weet het zeker!) brachten hem niet van zijn taak af. Integendeel, hij ging moedig en beslist aan het werk en ontzag mij nergens. Naakt stond ik daar voor hem, terwijl zijn digitale fototoestel achter elkaar mijn wezen vastlegde. Schaamteloos en genadeloos.

Het uur U: mijn rechterarm ligt vast en daarin verdwijnt een naald met slaapzand. Mijn linkerarm ligt vast met daar om heen de bloeddrukmeter. Wanneer ik boven mij kijk zie ik de druppels driftig in het slangetje verdwijnen, hoor ik nog roepen dat de bestemming Bahama’s is en zakken mijn oogl…

SNURK

‘Goeiemiddag, heeft U lekker geslapen? Wilt U een kopje thee misschien? Ik ga het even halen, maar eerst zal ik U nog even lekker toedekken hoor’.

SOEZEN

‘Oh jee, de thee is al koud geworden. Ik haal even nieuwe thee voor U. Doet U de ogen maar open hoor, wij hebben Hem al gebeld en verteld dat alles goed is. U heeft nog even de tijd om bij te komen. Ik doe het hoofdeinde even iets hoger, dan drinkt de thee straks iets gemakkelijker weg’.

SLURP

‘Heeft U soms trek in wat fruitcocktail? Ik ga het meteen even halen, momentje.
Ja, daar ben ik weer. Oh, ik zie een traan biggelen over Uw wang. Ik haal het er even vanaf met een doekje, geen probleem hoor. En lekker hè, die verwarmde lucht in bed. Daar hoor je iedereen zo positief over praten. Wordt zeker gewaardeerd ja. Kom nog maar iets meer omhoog hoor, dat eet straks iets gemakkelijker.’

EET/KNOEI

‘Oh jee, ja de mond kan soms even iets anders doen dan gewend, hè? Geeft niets hoor, ik haal een doekje. Voorzichtig omhoog komen, want U zult de schouders en armen ook flink voelen vrees ik. Gaat de maag al iets rammelen? Zal ik een lekker broodje klaarmaken? Ham of kaas? Kaas! Prima, ik ga een broodje kaas maken. Met of zonder boter. Misschien nogmaals een kopje thee? Meloenthee misschien? Ik ben zo terug, hier heb ik alvast wat gaasjes voor het geval dat..’

FOTO

Godnondeju!!! Met mijn mobiele telefoon maak ik een foto van mijzelf. Ik zoek meteen naar de verborgen functies die er vast in zullen zitten zoals bijvoorbeeld ‘a là Frankenstein’ of ‘angstaanjagend’ of ‘dood’. Om foto’s te bewerken of zoiets. Ik wil verder en zelfstandig omhoog komen maar bemerk dat ik op een paar plaatsen erg beperkt ben. Ik trek de deken omhoog en kijk en kijk en kijk..en schrik! Godnondeju, ik lijk wel een Bork!! (Scifi)

 

Wordt wederom vervolgd..

Vanuit de gevangenis bericht ik U maar, aangezien ik sinds ik even geleden stopte met roken, hier het ‘zonnetje’ in huis ben. Wat er gebeurde? Nou, simpel gezegd is stoppen met roken niet goed voor mij (en anderen om mij heen). De eerste dagen riep iedereen dat die nare verschijnselen snel voorbij zouden gaan. Dat kriegelige, dat explosieve, dat humeurige. Dat ik echt wel snel zou stoppen met het smijten van huiswaar. Dat ik echt niet meer met iedereen wilde vechten. En dat ik heus niet zo lang zou doorgaan met het beledigen van mensen en politie-agenten (nu doe ik het wèèr).
Goed goed, de eerste keren van verbaal en lichamelijk geweld wilde iedereen nog wel door de vingers zien. Zelfs wanneer ik iemands vinger tussen de deur hield, deur dichtknalde en met brede glimlach riep: “Hee, maar ik rook niet!!!” (vrij naar het reclamespotje van Postbus 51 toendertijd). In een restaurant hard boerde over de tafel heen en op de vraag van de ober ‘of het allemaal smaakte’ vroeg of hij nèt in de schaal had gekotst of dat het al even geleden was?

Zucht..het leven van een roker-die-gestopt-is-maar-eigenlijk-niet-wil-stoppen is zwaar, let op mijn woorden. Het leven van de mensen in de nabijheid van zo’n persoon is nòg zwaarder! Je moet wel erg veel van zo’n stoppende roker (of is het rokende stopper) houden om het in deze periode uit te houden. Ãœberhaupt om in leven te blijven is dan al een hele kunst, want ik heb al wat mensen dood gewenst, zeg. En ik schaamde mij er niet eens voor, kun je nagaan hoe erg het is.
Uit je neus eten is toch anders dan roken, heb ik gemerkt. Je nagelriemen eraf bijten is ook anders, evenals op je haar kluiven, korstjes overal vanaf pulken en ladders in je kousen trekken. Aan draadjes van knopen trekken totdat ze eraf schieten geeft niet dìe voldoening, behalve als het andermans knopen zijn. Het ouderwetse pootje-haken daarentegen geeft een heerlijke, onbezorgde lachkriebel die, mits lang aanhoudend, een lekkere kick geeft. Ik hou het trouwens wel het beste vol zolang ik maar bezig blijf met veel activiteiten. Lichamelijke activiteiten trouwens, want schaken lezen televisie kijken en praten geeft weinig tot geen voldoening, hooguit ruzie.
Televisie smijten is leuk, met winkelwagentjes tegen opgestapelde blikken rijden ook, maar ook kan ik mij zoethouden met mijn vlakke hand, die ik graag en hard tegen billen, dijen en bovenarmen sla. Het geluid èn het gevoel daarvan, overstemd door het gekerm en de schrik van het slachtoffer is zeker goed voor de voldoening van het roken van twee sigaretten. Alleen wel hard werken natuurlijk, terwijl je met het roken van een sigaret geen enkele andere activiteit dan zuigen en uitblazen hoeft te ondernemen. Wat mij brengt op de volgende activiteit ‘neuken’. Nu niet gaan kuchen of rood aanlopen, lezers. Nee, gewoon neuken. Durf het te zeggen!
Dit is een activiteit waarin je heel veel kwijt kan, vooral de mannelijke lezers natuurlijk (kwijt kan ) Het roken kan vervangen worden door pijpen, het voldane gevoel wat tijdens het roken optreedt kan mooi vervangen worden door het orgasme oftewel klaarkomen.

Zucht nogmaals..
Het lastige in de gevangenis lijkt mij dat je niet de enige bent met agressieve neigingen, explosieve gevoelens en beledigende teksten aan mensen en politie-agenten (sorry, nogmaals dus). Iedereen heeft daar wel dat soort prettige karaktertrekjes en zo ben je bijna familie onder elkaar. Allemaal tegen die zeikerds buiten de gevangenis die meteen gaan huilen of klagen als ze aangevallen worden, onthoofd, beledigd of simpel in elkaar geslagen. Dus kruip je nogmaals bij elkaar, gaat koffie zetten in de kantine (of hoe heet dat in de gevangenis?), Allyouneedislove op de televisie kijkt en een sigare…… Oh shit, we roken niet meer!

Wat dit logje voor nut heeft vraagt U zich misschien af? Geen idee eigenlijk, want ik zit ook (nog) niet in de gevangenis. Ik heb ook (nog) niemand vermoord, aangevallen of beledigd (nou ja, niet vreselijk-voor-het-leven-beledigd). Ook ben ik niet tegen rokers of niet-rokers. Ik ben eigenlijk heel erg meegaand en sociaal van aard. Lief en goedlachs, zachtaardig, intelligent en tolerant.

Over dit stukje heb ik trouwens toch zeker zo’n twintig minuten gedaan en dàt zonder te roken. Ik ben het mij nog steeds bewust, het niet-roken. Het gaat in ieder geval nog wel goed en dat moet ook wel want het is bijna 1 februari. D-Day. Daar draait dit alles om namelijk. Anders was ik zeker niet gestopt met roken. Verschillende mensen en politie-agenten hebben mij gevraagd wat er dan gaat gebeuren op 1 februari?
Ik verklap nog niets. Ik kan alleen maar zeggen dat ik geen vervangende nicotine kan gebruiken, mijn besluit echt nuttig is en ik er heel erg blij van ga worden (duim, duim).

Daarom dus weer: wordt vervolgd.

 

Bij het opstaan denk ik eraan, tijdens het douchen, wanneer ik ontbijt en verse koffie ruik.
Het zit nog niet prominent in mijn gedachte, maar het begin voor de dag is al gemaakt.
Na noodzakelijke werkzaamheden komt het gemis weer naar boven, tevens na de maaltijd.
Bij mijn eigen pc-hoekje, wanneer het later op de avond eindelijk stiller wordt om mij heen wordt het verlangen bijna te heftig en kan ik het wel uitschreeuwen.

Ken je dat? Je bent zwanger en ziet alleen nog maar zwangeren lopen. Je bent verliefd en ziet alleen nog maar stelletjes lopen. Echter ook: jouw liefde is verbroken en juist dan zie je anderen hevig verliefd zijn. Zij wel en jij niet! Of je bent aan het lijnen en anderen proppen zich vol met kilo’s vreetzame troost en pret. Vreetzakken! Maar iedere keer wordt je geconfronteerd met datgene wat zich op dat moment in jouw hoofd afspeelt (lees: jouw leven beheerst).
Soms ga ik juist bij een ander zitten die het nog wel doet, zodat ik er tenminste nog ìets van merk. Of buiten achter iemand lopen die het zojuist is begonnen.
Sinds gisteren merk ik ook dat ik moordlustig word. Agressief, onredelijk, nerveus en kortaf. De lieve oude vrouw met rollater voor mij in de supermarkt verandert in een oud zeikwijf met kreupele rolschaatsen (adem in, adem uit). Het babietje wat erg moet huilen in de kinderwagen omdat ze waarschijnlijk honger heeft, verandert in een kutterig krijskind wat d’r bek moet houden (yin en yang, 1,2,3,4,5,6,7…grrrrrrrr).
De rits van mijn broek die niet snel genoeg dicht gaat, trek ik in één ruk eruit. Ik ga wel in mijn blote kont de straat op. ‘Heb ik wat van je aan ofzo? Wil je een dreun?’
De vrouw voor mij, bij het betreden van de bus, treuzelt nu te lang naar mijn zin. ‘Zeg trut, beweeg die dikke reet eens wat sneller van je!’ De waspeentjes zijn op bij de supermarkt (waspeentjes mogen in dit geval) en ik moet bijna een dwangbuis in vanwege mijn ongeduld wanneer de vulhulp niet snel genoeg rent voor mij.

Zucht..ik grom, ik vloek, ik tier, ik tik met mijn voet, ik draai met mijn stoel, ik stop van alles in mijn mond, ik bijt op mijn lip en nagels, zucht nog maar eens en wil de afstandsbediening door het raam smijten, gevolgd door mijn laptop, de stofzuiger, de asbak, alle rekeningen, mijn dekbed, huisraad en desnoods mijn kinderen. Kan mij het bommen, ik wil ROKEN !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

Zo, das eruit. Adem in, adem uit. Yin en yang, rozegeur en maneschijn. De dokter komt zo bij mij en zegt dan dat alles goed is. Het spuitje gaat al werken, ik voel het.
Ik kan U echter nog nèt even vertellen dat ik (voorgoed of tijdelijk, daar ben ik nog niet uit) gestopt ben met roken (terwijl ik maar een enkele sigaret per dag rook).
Per 1 februari a.s. staat er een heel belangrijke en heugelijke gebeurtenis te wachten en daarvoor is het gewoon beter dat ik dus even niet meer rook. Dus nee: ik ben niet gestopt omdat ik roken vies vind. Ook niet omdat ik op zwart zaad zit. Ook niet omdat ik hoestbuien als orkanen heb. Evenmin omdat ik anti-rook zou zijn geworden. Eén van mijn vorige stukjes was daar al het bewijs van.

Ik hoop trouwens dat ik tegen die tijd niet in de bak zit wegens moord ofzo. En dat ik U heb laten leven. Zucht..ik ben pas gestopt sinds zaterdagochtend en voel mij nu al zo kaal, leeg en wereldvreemd. Ik loop niet te jubelen zoals die andere ‘zeikerds’ dat het nu allemaal zoveel beter smaakt en ruikt (nooit last gehad van verminderde eetlust). Ik doe ook niet reuze opgewekt het sigarettengeld in een aparte spaarpot. Zeker niet zeg! Zeker met zo’n overdreven brede tandpastaglimlach dat ik mij verlicht voel omdat ik niet meer rook. Ga toch weg zeg! Ik ben in diepe rouw omdat ik niet meer rook! Ik ben mezelf niet meer sinds zaterdagochtend en ben gewoon de weg kwijt. Mijn geliefde aansteker ligt mij stilletjes en vragend aan te kijken, zo van ‘wanneer gebruik je mij nou weer?’ Mijn asbak staat akelig schoon en leeg te staan en voelt zich nutteloos. Mijn handen friemelen aan van alles wat mag en niet mag en als ze zo doorgaan ‘hak ik ze eraf!!!’
Ik maai iedereen neer, ja! Brand de hele boel plat en steek er een sigaret mee aan!!! Yes!!!
Mag je eigenlijk roken in de gevangenis?

 

Wordt vervolgd.